Ellis: “Lieve schat, wat gaan we jouw vertrouwde wereldje op zijn kop zetten”

Wat weet ik het nog goed. Het was de dag voordat je broertje geboren zou worden. En de laatste dag dat jij nog ons enige kindje was. Ik vond het een emotioneel moment en als ik naar de foto’s kijk die we gemaakt hebben voordat je naar opa en oma zou gaan, krijg ik een brok in mijn keel.

De grote voorbereiding

De volgende dag zou ik worden ingeleid. We zouden kennis gaan maken met onze zoon, jouw broertje. Ik vond het spannend, keek er ook naar uit. Maar ik keek ook naar jou en dacht: ‘Lieve schat, wat gaan we jouw vertrouwde wereldje op zijn kop zetten’. We hebben geprobeerd om je zo goed mogelijk voor te bereiden. Mee naar de verloskundige, boekjes lezen over de komst van een baby, samen de babykamer inrichten. Je kreeg zelfs de grotere kamer, voor de grote zus die je zou gaan worden.

Maar je was nog maar zo klein en zo gehecht aan je routine en je regelmaat. Je plekje in ons gezin was duidelijk. Nieuwe en onbekende dingen vond je spannend. Die moest je altijd eerst bekijken voordat je hier iets in ging ondernemen. En vanaf die ene dag, zou alles anders worden. En hoe kon jij je nu echt voorbereiden op iets, waar wij als ouders ook nog nooit mee gedeald hadden? Het zorgen voor een peuter en een baby. We wisten zelf ook niet hoe het zou gaan. De voorbereidingen die we voor jou deden, deden we ook voor onszelf.

Een jaar later

We zijn nu een jaar verder en lieve schat, wat doe je het allemaal goed. De komst van je broertje heb je zo goed opgepakt. Je bent een fantastisch lieve grote zus. De eerste weken waren gek met visite, kraamzorg en een baby die ‘s nachts wakker werd en huilde. Jij huilde mee, omdat je het niet snapte. Gelukkig begon je snel te wennen en nu vraag je elke ochtend waar je broer is. Als hij huilt, komt er een kus of knuffel. Maar als hij aan je speelgoed zit, dan vind je dat eigenlijk niks. Logisch ook. Het was ooit eens allemaal van jou alleen en nu de wereld van je broer groter wordt, pakt hij ook jouw speelgoed.

Delen is best lastig. Niet alleen het speelgoed, maar ook mijn schoot. Gelukkig heb ik plek voor twee. En natuurlijk is die plek er ook nog voor jou alleen. Net zoals de momentjes met papa en mama samen. Dan hoef je even niks te delen.

Lief klein meisje, wat hebben we jouw wereld op zijn kop gezet en wat ga je hier goed mee om. Kleine held. Wat ben ik trots op jou!