Column 16 dec 2018 Sherita Jager

Column: Eindelijk! Ik heb borsten!  

Sherita had altijd miniborstjes. Twee erwten op een plank, het waren bijna twee kuiltjes, zo ieniemienie waren ze. Ze had zichzelf de bijnaam Sheriet zonder Tiet kunnen geven. Of Toos Borstenloos. Ze leken op het Nederlands berglandschap, gewoon echt plat. Nu heeft ze de Mount Everest.

Op vakantie werd ik 12 geschat want ja, geen borsten hè. Maar mijn platte verschijning was niet echt iets waar ik mij zorgen over maakte. Mijn twee speldenknopjes waren mooi, en ik had geen complex over mijn borsten. Maar toen gebeurde er iets. Ik werd zwanger en mijn borsten zwollen op. Supertrots liep ik rond, ik had borsten! Ik voelde ze bewegen als ik liep, en lage shirtjes gingen van schattig-10-jarig-meisje naar WOW-heet-jij-Pamela. Tenminste, dat vond ik. Want vreemd genoeg leek niemand het op te merken. Maar ja, van AA naar A is misschien nog niets. Goed, voor mij was het veel.

Awkward

Het werd wel een beetje awkward toen mijn borsten ineens gingen lekken in de laatste weken van mijn zwangerschap. Maar ik kon het ze niet kwalijk nemen, mijn koplampen maakten zich klaar voor de taak van hun bestaansreden: Mijn baby voeden.

LEES OOK: Waarom je borsten naar kaas (ja echt) kunnen ruiken als je zwanger bent

En toen kwam dus het moederschap. Jeetje! Al 9 maanden lang verander ik meerdere keren per dag van cup. Ik ga van slappe theezakjes, naar Pamela Anderson, en weer terug. Ze lekken zo nu en dan, zijn bedekt blauwe aderen, spuiten soms uit het niets als iemand iets liefs zegt -hormonen-, en er wordt aan getrokken, in geknepen, ze worden aangevallen, uit mijn shirt getrokken, ze zweten, en zitten heel de dag onder de zoete melk.

Geweldig

Maar man o, man wat geweldig. Ik heb mijn billen moeten inleveren maar kreeg er borsten voor terug. Hoewel ik er niets seksueels aan vind, zijn ze zonder twijfel mijn meest interessant lichaamsdeel ever. Het liefst praat ik heel de dag over mijn borsten. In gesprekken met anderen vind ik direct de link met borsten. Gaat het over regen? Ik druppel ook! Gesprekken over eten (mijn lichaam maakt eten) en gesprekken over de laatste mode (nu ik borsten heb kan ik dit en dit dragen): alles staat in het teken van mijn borsten. Ik raak ze ook af en toe even aan, om te kijken of ze er nog zitten. Too much information misschien? Ja, misschien. Maar wij vrouwen hebben ze allemaal en eigenlijk is het misschien wel een van de meest natuurlijke handelingen die wij als mens nog uitvoeren dus ik heb mijn vrijbrief.

LEES OOK: Ik mis dat gen waarbij je alles van je zwangerschap wilt delen, ben ik nu raar?

Laatst stond ik in de badkamer met mijn zusje. Ik keek naar haar erwtjes en toen naar mijn memmen. En toen nog eens naar die van haar. Had ik vroegah ook van die mierentietjes, vroeg ik haar. Ja, zei ze. Echt waar? Waren ze zó klein, vroeg ik. Ik moest lachen. Zusjelief niet.

Hangen

Ik ben benieuwd hoe ze er over een tijd uitzien. Ze hangen dan, zeer waarschijnlijk. De striae zal dan zichtbaar zijn, de krasplekjes misschien wel littekens, en de huid zal als een oude leren tas zijn, helemaal versleten van het vele gebruik. Mijn decolleté zal die van een 75-jarige zijn, de inhoud van een schattig meisje van 10. Maar hé, ik zal weer genderneutrale meisjebh’s van de HEMA kunnen dragen. Daar valt ook wat voor te zeggen.

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over zwanger zijn, moeder worden en het leven met je baby in je mailbox.

Reageer op artikel:
Column: Eindelijk! Ik heb borsten!  
Sluiten