Een jaar later na mijn molazwangerschap

Redactie 31 aug 2018 De mama

Precies een jaar geleden gingen mijn vriend, dochter Nola en ik vol verwachting en gezonde spanning naar de verloskundige voor de eerste echo van ons tweede kindje. Helaas bleek het te gaan om een molazwangerschap. Wat volgde was een rit naar het ziekenhuis en het begin van een lang herstel.

31 augustus 2017

9.00 uur: Met licht trillende benen ga ik naar de verloskundig. De laatste echo was een paar maanden terug, na een miskraam waarbij ik bleef bloeden. De small talk wordt geskipt, want te veel zenuwen. Al vrij snel verschijnt er op het beeldscherm een lelijke grijze wolk. De verloskundige valt wel erg lang stil en ik zie haar gezicht betrekken: “Ik ben bang dat het een mola is,” zegt ze zachtjes. Als je het hebt over het cliché waarbij de grond onder je voeten verdwijnt, dit is het.

Bij een molazwangerschap gaat er tijdens of kort na de bevruchting iets mis. Daardoor groeit er geen embryo in de baarmoeder. Wel groeit de placenta door, waardoor het in het begin lijkt op een gewone zwangerschap. (red.)

9.30 uur: Buiten bij onze fietsen, kraam ik iets uit als: “*vloek*, een mola!” Onze dochter zegt eigenwijs: “Nee, Nola.” Het  is meteen de laatste keer dat we de echte naam ‘mola’ gebruiken, want ik wil niet dat onze dochter ooit denkt dat we het in deze llendige context over haar hebben.

10.30 – 16.00 uur: In het ziekenhuis. We wachten en ondertussen moet ik steeds overgeven, want ja ik ben nog steeds zwanger en goed ook. De informatie over wat ik precies heb, krijg ik in flarden en dat komt ongeveer zo binnen.

Klap 1: Je krijgt geen baby.

Klap 2: Je krijgt ook heel lang geen baby.

Klap 3 (en dit wist ik niet): Je moet elke week op controle komen en dan moet je maar hopen dat je niet aan de chemo moet.

17.00 uur: Curettage onder volledige narcose. Na zo’n 20 minuten lig ik weer op de uitslaapkamer en voel ik me fysiek meteen beter dan de afgelopen weken, ondanks de nasleep van de narcose.

23.00 uur: Thuis, onze dochter is opgehaald. Ik voel me leeg, in alle opzichten.

September 2017

Na de bevalling kelderen in één klap de hormonen in mijn lichaam. Ik kan niets anders dan huilen. Iedere ochtend word ik wakker en denk ik een paar seconden dat ik nog zwanger ben, om vervolgens keihard te beseffen wat er aan de hand is. Tien helse dagen, met mijn 34e verjaardag als absoluut dieptepunt. Maar daarna was Klap 1 wel geland.

7 september: Mijn eerste bezoek aan de gynaecoloog. Het traject wordt uitgelegd: elke donderdag bloedprikken tot het hCG drie keer op rij een nulwaarde heeft. Daarna gaat de zes maanden wachttijd in, met maandelijkse bloedmetingen. Ik had bedacht dat het totale traject zes maanden zou duren, dus dit is een extra domper. In het gunstigste geval ben je na negen maanden klaar. In het slechtste geval, met chemotherapie erbij, maar daar wil ik even niet aan denken.

Op zich is dat wekelijkse bloedprikken een handeling van niks, maar mijn gevoel is niet niks. Het drukt me iedere keer met m’n neus op de feiten en elke vrijdag is er spanning over de uitslag. Vooral de chemo voel ik in mijn nek hijgen. Gelukkig daalt het hormoon vanaf de start behoorlijk hard. We nemen ons voor dat we meer gaan léven. Dingen niet als vanzelfsprekend zien, meer samen doen en nog meer genieten van de dochter die we wél hebben.

Oktober 2017

Ik ben helemaal klaar met het dagenlang huilen, dus tijd om de schouders er weer onder te zetten. Ik werk me deze maanden een ongeluk. Ik wil afleiding. Mijn rug gaat eraan, maar toch ben ik blij dat ik op donderdag denk: het is ‘alweer’ donderdag en niet ‘eindelijk’.

Het hormoon daalt niet meer zo hard als aan het begin. Het zal toch niet alsnog oplopen? Een goede vriendin vertelt me later dat ze zwanger is, net zoals een andere vriendin een paar dagen later. Ik kan niet blij voor ze zijn. Natuurlijk begrijpen ze het, maar ik voel me toch een waardeloze vriendin.

November 2017

Kleine dalingen – letterlijk achter de komma, van 2,2 naar 1,7 naar 1,3. De nul is zo dichtbij en toch ook weer niet. Ik kan dat ziekenhuis niet meer zien. Ik verlies mijn geduld, maar niet mijn vertrouwen. Mijn chemo-angst schud ik steeds meer van me af. Ik vergeet zelfs een vrijdag te bellen voor de uitslag. Ik probeer me bewust voor te stellen dat ik op een dag zwanger aan het schoolplein sta te wachten op mijn kleuterdochter en dat dat óók heel leuk is en z’n voordelen heeft.

December 2017:

Het verlossende woord komt op vrijdag 8 december: de derde nul. Ik ben zo blij! Ik wil de verpleegkundige door de telefoon trekken en knuffelen. We dansen met z’n drieën door de kamer met tranen van geluk. Veertien donderdagen fietste ik naar het ziekenhuis en nu hoef ik pas over een maand weer!

Toch ook wel spannend, die eerste maand zonder bloedmetingen. Zeker omdat ik ineens veel te laat ongesteld word.

Januari 2018

De eerste maandmeting is een nul, dat geeft vertrouwen. Vanaf nu ga ik samen met mijn dochter en dan maken we er een uitje van. Ik voel me beter en het is toch makkelijker om met een gezond lichaam in de wachtstand te staan. We beginnen aan het project ‘huis verkopen en kopen’. Perfect, want een halfjaar stilzitten op de bank is het laatste wat we willen.

Februari 2018

De tweede maandmeting, ook een nul. Huis verkocht én gekocht. Ons nieuwe huis wordt onze frisse start, want de overdrachtsdatum ligt rond de laatste controle. Hoe mooi is dat? Alle feest- en adrenalinemomenten zijn een geweldige boost.

Maart 2018

Derde meting, weer een nul. Opruimen en honderdduizend dingen regelen. Hoe hadden we deze verhuizing in hemelsnaam gedaan als we wel een tweede kindje hadden gekregen? Dat kindje dat anders deze maand was geboren. Die gedachte is wel even pijnlijk. Net als het feit dat bijna niemand meer vraagt naar de metingen. Het is en blijft een eenzaam proces.

April 2018

Opmerkelijk genoeg ervaren we nu steeds meer de positieve kant van deze zes maanden wachten: er zijn ook geen teleurstellingen omdat het zwanger worden niet lukt. Het verdwijnt tijdelijk als optie uit ons leven en ons hoofd. En we staan niet stil. We gaan iets anders heel groots doen. Project ‘verhuizen’ is het beste idee ooit.

O , en de vierde bloedmeting is ook een nul!

Mei 2018:

De maand van de verhuizing! Op 10 mei wil mijn laatste meting in Utrecht plannen.

Het ziekenhuis denkt er anders over: “Het is echt heel moeilijk om je nu over te plaatsen.” Dit is een lelijk moment waarop al mijn boosheid en frustratie eruit komt. “Wéét je wat moeilijk is?! Elke week bloedprikken en bang zijn voor een chemo terwijl de wereld om je heen wel gewoon zwanger wordt! Ik kom mijn dossier ophalen en dan regel ik het zelf wel!” De vijfde meting is een nul, horen we tussen het geklus en de notarisbezoeken door.

Juni 2018

Dozen uitpakken, settelen en genieten van ons nieuwe huis: geweldig! Mola, we denken nauwelijks nog aan je. Er komen twee geboortekaartjes van de zwangere vriendinnen. Moeilijk? Een beetje, maar toch een wereld van verschil vergeleken met oktober. Met droge ogen koop ik samen met Nola babykleertjes als cadeautje.

29 juni: de allerlaatste bloedmeting en onderzoek door de (jawel, gelukt) gynaecoloog in onze nieuwe woonplaats. “Moeten we nu wachten op de laatste bloeduitslag tot we weer eh, mogen?” vraag ik hem na het onderzoek, dat goed is. “Wat denk je, dat je anders strafpunten krijgt?” zegt hij. Definitief groen licht, ik kan het nauwelijks geloven. Dit eindeloze traject komt tot een eind! Met tranen van opluchting fiets ik naar huis, met voor de laatste keer dat witte kussentje op mijn linkerarm geplakt.

Juli 2018

Nou ja, dat dacht ik. In juli kom ik weer bloed prikken, omdat ik maar niet ongesteld word en allerlei zwangerschapsverschijnselen heb. Zou het dan zo aflopen, in één keer raak? Helaas. Niet ongesteld en niet zwanger. Welkom terug in de wereld van het proberen.

31 augustus 2018

Helaas geen happy end: ik ben niet zwanger. Toch maken we er vandaag een feestje van, met cadeaus om ons gezinnetje van drie te vieren en een belachelijk grote bos bloemen, ook al zitten we midden in de verbouwing. Vanavond proosten we op het jaar dat we achter ons hebben gelaten. We zijn terug bij het begin en soms is dat wat je in het leven moet vieren.

Carlie van Tongeren (34) woont samen met haar vriend en dochter Nola (3,5) in Deventer

Reageer op artikel:
Een jaar later na mijn molazwangerschap
Sluiten