7 dingen die ik anders ga doen bij de tweede baby

Karin Broeren 7 dec 2018 Column

Mijn eerste baby is één groot leerproces. Alles is nieuw en alles moet ik leren. (‘Watte..? Sprongetje?!’) Het voordeel bij een tweede baby: ik heb geleerd van de fouten bij baby numero 1. Ook al is ieder kind anders, en zal ik bij baby nummer 2 waarschijnlijk weer tegen hele andere dingen aanlopen, dít ga ik sowieso anders doen bij het volgende frummeltje.

Ik ga geen huishoudelijke taken meer doen die ik ook kan doen als de baby wakker is.

Ik heb m’n spaarzame vrije tijd terwijl mijn baby sliep veel te veel verkwanselt aan praktische taken zoals douchen, de was doen, babyhapjes maken en meer van dat soort totaal oninteressante bezigheden. Achteraf gezien had ik gewoon lekker samen met m’n baby kunnen douchen of hem in een stoeltje kunnen zetten terwijl ik m’n volumeshampoo stond uit te spoelen. Ik had ‘m in een draagdoek kunnen dragen terwijl ik z’n hydrofielen stond op te hangen of in z’n stoeltje kunnen zetten in de keuken terwijl ik hapjes maakte. Op deze manier heb ik volgende keer meer tijd voor mezelf tijdens de slaapuurtjes. Joe, Netflix, hier ben ik!

Ik ga me niet meer druk maken om afgeplatte hoofdjes, babyacne en wangetjes vol babyeczeem.

Mijn baby had nogal wat babykwaaltjes op cosmetisch gebied. Als ik z’n foto’s terugkijk van de eerste maanden was-ie dan ook niet Mister Universe zeg maar. Doordat hij altijd op zijn rug sliep had hij op een gegeven moment een… nou ja, Oostblok-achterhoofd zeg maar, zijn hoofdhuid en voorhoofd zat onder de gele korsten van de berg, de babyacne zat all over his face én hij heeft maandenlang een hoofd vol knalrode eczeem gehad. Wát heb ik me er druk om gemaakt. Visioenen van pesterijen op de basisschool en een doodongelukkige puber kwamen allemaal voorbij. Ik heb de krochten van het internet doorzocht en inmiddels mag ik mezelf een Hbo-diploma Huidtherapie toekennen. Nu is na 8 maanden onze pukkelige baby spontaan veranderd in een kleine casanova met een perzikhuidje. Kanonnen, voor niks in de stress gezeten en 938 crèmes in huis gehaald.

Ik ga meer hulp vragen en aanvaarden.

De eerste maanden met een baby zijn – oké, afhankelijk van je kind – zó zwaar. Maar ik had geen trek in schoonmoeders in huis. En ik vond dat ik de nachten gewoon moest doen omdat mijn vriend net een nieuwe baan had waar hij gefocust moest zijn. Tot ik het allemaal niet meer trok en elke avond met wallen tot aan m’n knieën jankend voor het raam stond te wachten tot ik in de verte iets aan zag komen lopen wat op mijn vriend leek. Volgende keer ga ik niet zo eigenwijs doen en zorg ik wél voor hulptroepen.

Ik ga niet meer door met borstvoeding geven als m’n kind maar blijft afvallen en/of ik het niet trek.

Doordat iedereen maar blijft doen alsof er freakin’ kaviaar uit je tetten komt, voelde ik een ontzettende druk om borstvoeding te geven. Alleen lukte dit niet. Mijn kind viel veel te veel af en de kraamzorg bleef maar proberen en proberen. Ik bleef mezelf daarnaast maar overtuigen dat ik gewoon borstvoeding moest geven en dat het wel goedkwam. Ik wilde goddomme toch het beste voor mijn kind?! Tot ik gillend gek werd en met piepend stemmetje aan m’n vriend verkondigde dat ik heel-misschien-eventueel toch liever flesvoeding wilde geven. Als hij het er mee eens was hè. Volgende keer laat ik het niet zover komen – of prop ik er zelfs vanaf dag één zo’n heerlijk flesje Nutrilon in.

Ik ga me minder druk maken om de chaos en hectiek in huis en accepteer dat het nu eenmaal nooit loopt zoals ik wil.

Een baby die niet wil slapen, een baby die de hele avond jengelt, voor de derde dag op rij pizza eten omdat het me niet lukt om te koken: ik kon me er vreselijk over opwinden af en toe. Je suis nou eenmaal een controlfreak en alles moest lopen zoals ik het in mijn hoofd had. Nu weet ik: met een baby in huis héb je geen controle: hij of zij bepaalt alles. En hoe meer ik me daar tegen verzet, hoe rotter ik me ga voelen. Dus bij baby 2 omarm ik de chaos!

Ik ga me niet meer druk maken om het weinig aantal uren slaap wat ik krijg.

Ik kan me heel erg bezighouden met hoe weinig ik slaap en hoe allemachtig moe ik ben. En klagen daarover kan ik helemaal als geen ander. Maar inmiddels weet ik ook: klagen helpt niet. En proberen constant maar extra middagdutjes te creëren zorgt alleen maar voor meer frustratie als de baby niet meewerkt of het me niet lukt om te slapen op commando. Inmiddels heb ik dus een andere tactiek: ik start gewoon de dag en doe alsof er vannacht niks gebeurd is. Werkt een stuk beter.

Ik ga op mijn eigen moedergevoel af.

Ik ben nooit heel erg onzeker geweest als mijn baby huilde. Baby’s huilen nou eenmaal. Ik checkte z’n luier, ging na wanneer hij voor het laatst gegeten had en of het bedtijd was. Zo niet: dan maar gewoon troosten. Maar iedere keer als mijn baby huilde als er anderen bij waren was het ‘hij heeft het koud denk ik’ of ‘heeft-ie geen honger?’. Gék werd ik daarvan en toch ging ik dan weer twijfelen aan mijn moedercapaciteiten. Inmiddels weet ik dat ik prima op mijn eigen moedergevoel af kan gaan. Dus bij baby numero 2: laat je commentaar maar lekker voor je. Joe!

Zijn er dingen die jij anders wilt doen bij de tweede? Praat mee!

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
7 dingen die ik anders ga doen bij de tweede baby
Sluiten