Column: Die 4.56 minuten voor mezelf heb ik nódig (en koffie, veel koffie)

Suze Visser 16 okt 2017 Column

Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, ik heb ongelofelijke haast. De wekker gaat. Even galmen de tonen van het Herman van Veen-liedje nog na in mijn hoofd. Met slaap in mijn ogen reik ik naar mijn telefoon. De snooze-button lonkt verleidelijk, maar het is vragen om problemen.

Ik gok dat ik nu welgeteld 4.56 minuut heb voordat er IEMAND in dit huishouden wakker wordt. Vier punt zesenvijftig zalige ‘me-time’ minuten. Dat betekent dat ik ofwel:

A. Ongestoord een kop koffie kan zetten en met een beetje mazzel rustig kan opdrinken.
B. In rap tempo kan douchen, zonder mijn haar nat te maken, want föhntijd ontbreekt.

Ik kies voor optie A, hoewel B praktischer is, maar hé, ik moet mezelf wat gunnen.

De tocht begint

Ik rol mezelf geruisloos uit bed. Ergo: als castingscène voor Mission Impossible zou het niet misstaan. Eenmaal in verticale toestand beland, trek ik stilletjes en tergend langzaam mijn badjas van het haakje en dans op mijn blote voeten lichtvoetig de slaapkamer uit. Op de overloop aangekomen, druk ik het knopje van het traphek met dusdanige precisie in, dat ook deze zonder al teveel gepiep open, en warempel, weer dicht gaat. KLIK! Jezus, wat luid.… Is iemand wakker? Ik luister met ingehouden adem. Stilte. Halleluja.

LEES OOK: Hoe is het mogelijk dat een tripje naar de buurtsuper zo’n wereldreis is?

Ik vervolg mijn tocht op mijn tenen en met twee treden tegelijk naar beneden. Terwijl ik met mijn volle gewicht op de trapleuning hang, probeer ik zo min mogelijk gewicht op de krakende treden te zetten. Resultaat: een geruisloze afdaling. Chapeau moeders! Beneden is het koud en pikkedonker. In het duister tast ik naar de thermostaat en druk ik op het knopje; 1,2,3,4,5….Ja, dit moet 20 graden zijn. Of 30. ‘Kan mij het schelen, Noordpool of de tropen, focus op je missie’, fluister ik mezelf toe.

Een onverwacht obstakel

Mijn interne kompas leidt me naar de keuken. ‘Miauw’, kraakt het luidkeels in de duisternis. ‘Sssstttttttt, houd je waffel.’ Ik had potdomme een vis moeten nemen. De poes blijft echter onverstoorbaar verder kraken. Alsof ze zich nu ineens om zou draaien om op haar gemak de krant te gaan lezen. Enfin, er rest mij niets anders dan eerst in noodtempo haar natvoer in het etensbakje te smijten. Plons! Ah fijn, dat was dus haar drinkbak. Nou poes, de term natvoer nemen we vandaag heel letterlijk.

Prioriteiten

En dan zie ik in het licht van de lantaarn het zilverkleurige tuitje van de bonenmachine glinsteren. Ik kan er dus donder op zeggen dat ik de goden ga verzoeken, maar het is mijn missie alles waard: een loeiheet, heerlijk geurend koffietje met een koddige scheut opgeklopte volle melk. Waarom ik het licht nog niet heb aangedaan? Tijd. Prioriteiten. En als het om koffie gaat, ben ik een vleermuis. Of eigenlijk een mol. Een blinde, slaperige mol met een muffe smaak in haar mond, die op de tast niets liever wil dan de boel opfrissen met een shot cafeïne.

LEES OOK: ‘Een pak Nutrilon kopen vanaf 25 euro aan boodschappen? Belachelijk!’

Het is zover. Mijn mok staat onder het zilverkleurige tuitje en ik druk verwachtingsvol op de knop. Het gaat gebeuren! Het symbool ‘bonen op’ knippert. Gloeiende…Met een kletterend geluid vul ik het reservoir met verse bonen en druk weer op de knop. En dan kan ik eindelijk, na 4.04 minuten, genieten van de geur van koffie die onder luid protest van het apparaat zelf de mok in spettert. Mijn eerste slok doet de stem van Herman van Veen in mijn hoofd vervagen en maakt plaats voor de relaxte sferen van ‘Café del Mar’. Even ontspannen. Me-time. He he.

‘Mama? Maaaaaaamaaaaaaa! Maaaaaaaaaaaamaaaaaaaaaaaaaaaaa’, klinkt het van boven.

Ik giet de rest van de koffie in één teug naar binnen. De dag kan beginnen.

Nooit meer iets missen? Like ons op Facebook!

Reageer op artikel:
Column: Die 4.56 minuten voor mezelf heb ik nódig (en koffie, veel koffie)
Sluiten