De kraamwekenblues: ‘Waarom kost het moederschap mij zoveel moeite?’

Het begon zo ongeveer halverwege mijn zwangerschap. ‘Aaaaahhhh’, piepte ik uit  toen ik zo’n klein irritant maltezerhondje op straat zag. Ik schrok van mezelf. Voorheen wilde ik ‘per ongeluk’ over ze struikelen. Nu wilde ik dit hondje knuffelen, haar vacht kammen en in een roze elastiekje opbinden, en haar hartvormige koekjes geven terwijl ze mij likjes op mijn neus gaf. Wat is er mis met me? 

Even later drong het tot mij door. Hormonen. Ik was geen draak, maakte geen misbruik van mijn zwangerschap, liet mijn vriend niets extra’s doen zoals alle vrouwen mij stiekem adviseerden, maar beetje bij beetje veranderde ik. Ik ben een schrijver en vind mezelf best hilarisch. Toch deed die zwangerschap mij veranderen in een twijfelkont en een onzekere doos. Ik vond moeder worden een bloedserieuze zaak en zag er de grap niet van in.

Hartkloppingen

Ik schrok van onschuldige geluiden, googlede allerlei enge geboorteafwijkingen – effect stress op baby -, dacht na over doemscenario’s waarbij we zonder geld onder een brug moesten slapen – zal enkel mijn lichaamswarmte genoeg zijn voor mijn newborn?-, en kreeg hartkloppingen toen ik met 32 weken in mijn eentje moest tekenen voor een nieuw appartement in een onbekende wijk.

LEES OOK: Mijn baby van 5 maanden kan best een weekje zonder mij

Ik had dan ook moeten zien aankomen dat deze nieuwe gevoelens niet weg zouden gaan na de bevalling. Want deze gevoelens bleven, dit web van angst en onzekerheid. ‘Waarom kost het moederschap mij zoveel moeite?’, vroeg ik mij elke keer af. Ik speelde ‘Wie ben ik’, maar ik wist mijn eigen poppetje niet te beschrijven, hoe vaak ik ook voor de spiegel ging staan. Vrouw, moeder, werknemer, freelancer, partner. Ik hield van mijn dochter maar begreep niets van mijn nieuwe rol. Wat betekent moeder zijn voor mij als persoon? Waar is Sherita? Ik worstel af en toe nog met deze vraag.

Donkere dagen

En dan waren er als kers op de taart ook nog de donkere winterdagen, de schoonmoeder, helende hechtingen die aan die urenlange bevalling deden herinneren, krampjes van babylief en eindeloze middennachtelijke scrolls op pagina’s die het antwoord ook niet wisten.

Maar zoals alles in het leven gaat ook die fase over. De lente begon en na vele malen huilend skypen met mijn familie en ruziemakend met schoonmoeder en vriend, kwam de eerste echte lach van Victoria. Zij lachte, en ik huilde. Dit keer van geluk.

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag een fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.