Column: Wanneer je zwangerschapsclub niet is wat je ervan verwacht, maar wel is wat je nodig hebt

Daphne de Groot 30 nov 2017 Column

De eerste keer naar een nieuw zwangerschapsclubje is spannend, ook als het je derde kind is. En al helemaal als het geen zwangerschapsclub blijkt te zijn.. Afke schreef een grappige column over haar ervaring. 

Vandaag ga ik voor de eerste keer naar het zwembad hier in de buurt. Omdat ik zwanger ben mag ik tot aan mijn bevalling voor een heel zacht prijsje iedere dag komen zwemmen. Ik maak er dankbaar gebruik van. Maar ja, die eerste keer hè, die vind ik een beetje spannend. De eerste keer in mijn badpak het zwembad betreden, begrijpen hoe de kluisjes werken, weten waar ik moet zijn voor de les AquaJogging.

Stel je voor dat ik de opdrachten niet begrijp of dat ze ontdekken hoe slecht ik er soepelheidstechnisch en conditiegewijs aan toe ben? Dat soort dingen. Deze factoren zorgen ervoor dat er nogal een gat tussen het moment van activatie van mijn abonnement en het daadwerkelijke gaan zit. Zeg maar gerust van een maand of drie. Ineens had ik nog allemaal andere dingen te doen. Tot vandaag.

Zwangerschapsbadpak

De logica van zwangerschapsbadpakken ontgaat mij. Het is fijn dat ze over het algemeen niet hoog opgesneden zijn waardoor, mocht er sprake zijn van wat achterstallig onderhoud, je niet weer eerst terug naar huis hoeft te gaan om de boel aan te harken van onderen. Ook hoef je niet angstvallig je handdoek om je middel te houden tot aan de rand van het zwembad. Je buik krijgt ongegeneerd alle ruimte, één van de voordelen van zwanger zijn. Maar dan de bovenkant.

Sexy twist

Op de één of andere manier moet de ontwerper hebben gedacht dat die onderkant wel heel saai werd dus dat er nog een soort sexy twist nodig was. Had hij mij maar even gebeld. Dan had ik hem (dat kan geen vrouw zijn geweest) kunnen uitleggen dat dat voor borsten van zwangere vrouwen echt niet hoeft. En dat ze meegroeien met de buik. Ze houden niet zo van zwabberen. En ook niet van het verrassingseffect ‘kiepen ze er wel of niet uit?’. Zo betreed ik afwisselend sjorrend aan mijn bandjes en zo onopvallend mogelijk de onderkant uit mijn bilnaad halend het bad.

LEES OOK: Column: ‘Ik probeer niet op te scheppen over mijn baby, ik ben gewoon trots’

Gelukkig is in één opslag duidelijk waar ik moet zijn. Alsof ik hier al jaren kom loop ik naar het rek met een soort zwemkurken toe en houd de andere vrouwen goed in de gaten, zodat ik ze na kan doen. Ik verwacht andere zwangere vrouwen. Jonge vrouwen die voor het eerst zwanger zijn, kletsend over kwaaltjes en elkaars buiken vergelijkend. Ik herinner me nog mijn Yogaklasje toen ik voor het eerst zwanger was. Wat zaten we vol vragen en wat waren we ontzet over wat er gebeurde met onze lichamen. Jaloers op degene die haar gewone kleding nog aan kon. In spannende afwachting van iets totaal nieuws, nog heilig gelovend in de roze wolk.

Te oud

Op een avond schoof er een nieuwe zwangere vrouw aan. Zij was de rust zelve en duidelijk ouder. Ze was zwanger van haar derde en zag de lessen vooral als een moment voor zichzelf, even weg van het drukke gezinsleven. Ze had geen vragen en ook geen behoefte aan ‘ons clubje’. En het was alsof wij haar ook niet toelieten: te oud, te nuchter en zwanger van een derde, ja sorry, maar dat was toch echt minder speciaal dan onze positie. Vandaag voelt het alsof ik in haar schoenen sta.

Meisjes

Maar de zwangere jongeren verschijnen niet. Er verschijnen wel vrouwen die zich waarschijnlijk niet veel meer herinneren van hun eigen zwangerschap(pen). Vrouwen die waarschijnlijk zelfs al oma zijn. Vrouwen die in plaats van net begonnen, overwegen hoe lang ze hun haren nog zullen blijven verven. Mijn hoofd weet even niet wat het hiervan vindt. Dan stapt één van de vrouwen op mij af en vraagt of ze me kan helpen. Voordat ik het weet word ik geholpen met mijn zwemkurk en welkom geheten in de ‘maandagclub’, de gezelligste van de week. Deze dames zwemmen hier al twintig jaar samen.

Daar verschijnt badmeester Bram. Hij wil wel vertellen hoe lang hij nog moet, maar niet hoe lang hij hier al werkt. Dat is te confronterend. Badmeester Bram heet me van harte welkom, feliciteert mij met mijn zwangerschap en zegt dan knipogend naar de andere dames: “Dat hebben wij gelukkig ver achter ons liggen, hè meisjes!” De dames giechelen en ineens zie ik dat het ook nog gewoon meisjes zijn. Net als ik. Ongeacht hun lichamen die allemaal hun eigen verhaal meedragen en er al een tijd op hebben zitten.

Competitie 

Hoewel het water best koud is, voelt het als een warm bad. De dames helpen mij liefdevol als blijkt dat ik al tien minuten met mijn zwemkurk in mijn nek in plaats van om mijn middel zwem en badmeester Bram weet mij op tactische wijze met grapjes aan te sporen en aanwijzingen te geven. Er is niemand die kritisch naar mijn lichaam staart of lacht om mijn choreografie (waar heus alle reden voor is). Ieder doet op haar eigen manier haar best en er mag worden gelachen. Dit zijn dames die het geploeter en vergelijken al lang achter zich hebben gelaten. Ze helpen elkaar, kletsen met elkaar en af en toe tillen ze een been op omdat badmeester Bram dat zegt. Ze kijken niet op van een putje meer of minder of een vetrolletje hier en daar.

LEES OOK: Column: Dan denk je na de bevalling alles gehad te hebben, en dan komt de poepstress

Er is niemand die zo nodig moet laten weten dat ze een ander mens is geworden sinds ze quinoa zaad eet. Deze dames hoeven met niemand meer de competitie aan te gaan om te bewijzen dat ze beter, mooier of ontzettend geëmancipeerd zijn. En toch zijn het allemaal vrouwen en stralen ze vrouwelijkheid uit. Ik realiseer me tussen deze dames nog meer dat vrouwelijkheid niets te maken heeft met hoe glad je huid is, hoe hoog je hakken zijn, wat je verdient of wat voor maat je draagt. Deze vrouwen dragen zichzelf met waardigheid zonder te verharden en tillen elkaar liefdevol omhoog in plaats van elkaar naar beneden te halen.

Koffie

Na afloop nodigt badmeester Bram mij uit voor koffie, want zo sluit de ‘maandagclub’ altijd het zwemuurtje af. Ik bedank hem vriendelijk en zeg dat ik nog een heel programma heb. Bovendien hoeft dat van mij niet zo geloof ik, zo oud ben ik nou ook weer niet hoor. “Een programma…?” Hoofdschuddend en wat meewarig kijkt hij mij aan. “Meisje toch, juist nu mag je goed voor jezelf zorgen.”Ik heb het duidelijk nog niet begrepen. Lachend schuiven de dames met hun handdoek om aan tafel. Ineens benijd ik ze een beetje. ‘Nou vooruit,’ denk ik. ‘Misschien de volgende keer.’

En ben je net bevallen? Dan zijn er heel wat redenen waarom je nu legitiem mag huilen.

Reageer op artikel:
Column: Wanneer je zwangerschapsclub niet is wat je ervan verwacht, maar wel is wat je nodig hebt
Sluiten