Column: ‘Ik ben zwanger, niet ziek!’

Ilse Langerak 2 okt 2017 Column

‘O! U bent zwanger! Hier, gaat u maar zitten!’ De man staat haastig op uit zijn stoel. Galant, zij het niet dat we, op een meisje met een grote koptelefoon op na, de enige passagiers in de bus zijn. Nu voel ik me vooral super ongemakkelijk. Ik durf nergens anders meer te gaan zitten en neem braaf plaats op de invalidenplaats die zojuist voor me is vrij gemaakt.

 De anekdote is vrij typerend voor de manier waarop je als zwangere wordt behandeld. Als aanstaande moeder word je op een fluwelen kussen rondgedragen en trekt men het liefst alles je uit je handen, soms zelfs letterlijk. Een stoel naar een andere kamer tillen? ‘Geef maar, doe ik wel!’ Werken in de tuin? ‘Dat moet jij toch helemaal niet meer doen, joh!’ Kopje thee halen? ‘Blijf jij maar lekker zitten meid, je moet rust hebben.’ Met als toppunt de invalide man die uit zijn rolstoel opstond om een krukje voor me te dragen. Diep beledigd voelde ik me.

Recalcitrant

Ik word er ook een beetje recalcitrant van. Ik ben zwanger, niet ziek! Ja, ik moet wat meer opletten en nee, zware dingen tillen voelt inderdaad niet helemaal prettig, maar de grens bepaal ik zelf wel. Hoe meer mensen zeggen dat iets niet kan, hoe liever ik het juist wél doe.

LEES OOK: Marieke: ‘Ik weet niet of ik moet huilen of schreeuwen’

Het voelt ergens ook een tikkeltje, hoe zal ik het zeggen, vilein, dat iedereen zo behulpzaam is. Want onder het gezorg en getroetel door wordt vaak nog wel terloops opgemerkt dat ik er nu nog maar even van moet genieten. Straks kan dat namelijk niet meer. Straks kun je je nachtrust vaarwel zeggen. Straks moet je werken voor die kleine. Je zal nooit meer rusten… Gnagna! Word ik nu lekker gemaakt met zoete koekjes, om straks lachend op een dieet van rauwe broccoli te worden gezet. Laat me dan nu ook maar vast afzien.

Goed bedoeld

Het is natuurlijk hartstikke goed bedoeld en er zit een dikke vette kern van waarheid in alle opmerkingen over rustig aandoen, maar ik beschouw mezelf nog als te fit, te jong en bovendien te geëmancipeerd om de hulp aan te nemen. Dus sjouw ik lekker expres helemaal zelfstandig een extra stoel de vergaderkamer binnen en schep nog even op dat de bootcamp gister super ging. Mijn kopjes thee haal ik vooral nog zelf en klagen haal ik niet in mijn hoofd.

Hypocriet

Maar dan stap ik aan het einde van de dag vermoeid en met een stramme rug de trein in. Midden in de spits. Als het spits is, dan is de mensch niet zo hoffelijk meer als de jongeman uit de inleiding. Dan doet men zijn uiterste best om precies niet naar De Zwangere te kijken. Een klein monstertje wordt er dan in me wakker. Met een hand op mijn fier vooruitgestoken bolle buik stap ik moeizaam zuchtend de trein in. Zitplaats gegarandeerd. Hypocriet. Ik weet het. Maar ik geniet er nu nog maar even van. Straks kan dat namelijk niet meer.

Genoten van deze column? Je leest hier elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: ‘Ik ben zwanger, niet ziek!’
Sluiten