Column: ‘Mama, waar is jouw piemel?’

Afke Bohle 2 dec 2018 Column

Twee jaar geleden.”Mama, waarom zitten baby’s in een buik?” Dat was een vraag waar ik nog een vrij algemeen en vaag antwoord op kon geven. “Mama, waar is jouw piemel?” Dat was een vraag waar ik nog gewoon op kon antwoorden: “Ik heb geen piemel.” Waarna ons kind over iets anders begon te praten. Dit was een jaar geleden.

“Mama, waarom zijn er jongens en meisjes?”
“Waarom heb ik geen baby in mijn buik?”
“Mama, waar kan je buik open als de baby erin moet?”
“Maar, hoe past hij er eigenlijk doorheen?” (dat heb ik mijzelf ook vaak afgevraagd zoon)
“Mama, zullen we samen knuffelen, dan krijgen we baby’s in huis..” (nu al spijt dat ik het woord ‘knuffelen’ heb gebruikt)

Knuffelen

“O..wil jij dan even samen met papa knuffelen. Ik wil drie baby’s.”
“Ik ga morgen op school vragen of Simone met mij wil knuffelen.”
“Mama, jij hebt borsten..hihihi…”
“Mama, mag ik even uit je borsten drinken?”
“Mama, mijn piemel is raar, hij past niet meer..”
“Mama, wat zijn dit voor ‘schieters’?” (tampons)
“Willen jullie soms even de piemeldans zien?”

Nu.

Piemels en vagina’s

Met vage, oppervlakkige antwoorden wordt geen genoegen meer genomen. Een deel van mij vindt deze nieuwe fase leuk. Ik vertel hoe baby’s worden ‘gemaakt’. Ik vertel over piemels en vagina’s. Dat laatste was overigens lange tijd een twijfelgeval. Hoe gaan we die vagina nou eigenlijk noemen? Het leek me een moeilijk woord voor een kind. Maar wat dan? Plasser? Voorbips? Spleetje? Ik kreeg die woorden niet uit mijn mond zonder dat mijn haren recht overeind gingen staan. En dus werd het vagina. Gewoon wat ze is. Ons kind nam het zonder aarzelen over.

LEES OOK: Opgelet: Waarom je bij jongetjes uit moet kijken bij het verschonen van de luier

Mijn man vraagt zich af of we niet te vroeg zijn met wat we ons kind vertellen. Het leuke is dat ons kind dat helemaal zelf regelt. Alles waar hij kennelijk nog niet aan toe is, vergeet hij weer. Of zijn vragen stoppen op het moment dat het genoeg is geweest.

Interessant

Het is interessant en soms ook pijnlijk om te zien hoe wij als volwassenen geleerd hebben krampachtig om te gaan met seksualiteit. Waardoor er een enorme lading op het onderwerp is komen te liggen. Terwijl alles waar een kind nieuwsgierig naar is, is hoe iets werkt. Punt. Net zoals het wil weten hoe je ogen er aan de achterkant uit zien en waar je eten naar toe gaat als je het hebt doorgeslikt. Wij ‘volwassenen’ halen er meteen woorden bij als ‘geheim’, ‘geil’, ‘schaamte’, ‘grenzen’, ‘driften’, ‘ontkenning’, ‘vies’ en ‘porno’. Helaas.

Want wat is het leuk om te zien hoe een kind nog onbevangen daarin staat. Hoe het op verkenningstocht gaat en ontdekt hoe zijn lichaam werkt. Welke plekjes fijn voelen en hoe ze willen worden aangeraakt. Zonder ‘goed’ of ‘fout’. Met plezier. En heel ‘gewoon’.

Seksualiteit ontdekken

Ik hoop dat onze kinderen in hun eigen tempo en in vrijheid hun seksualiteit kunnen ontdekken. Zodat ze later met vertrouwen de ‘grote mensen wereld’ instappen. Dat ze het verschil begrijpen tussen dat wat ze op internet tegenkomen en de realiteit. Ik hoop dat ze zich vertrouwd zullen voelen met hun lichaam en hun grenzen voelen. Dat woorden als ‘respectvol’ en ‘liefdevol’ daarbij horen. En dat ze in hun zoektocht mensen om zich heen hebben met wie ze kunnen sparren, waarbij het veilig voelt.

Dat klinkt best mooi. Maar naast dat ene deel van mij wat deze fase leuk vindt, staat een deel een beetje ongemakkelijk te draaien. Dat deel weet niet zo goed hoe het moet reageren als ons kind trots laat zien wat zijn piemel allemaal kan terwijl oma met haar koffie op de bank zit. Wanneer zijn piemel tijdens het televisiekijken niet met rust gelaten wordt. Wanneer de piemels van vriendjes en broertjes uitvoerig worden vergeleken en ons kind uitlegt dat daarachter, in die balletjes, Willie Het Zaadje woont.

Moet ik er iets van vinden?

Wat vind ik daarvan? Moet ik er iets van vinden? Of word ik alleen maar geraakt in mijn eigen ongemak? Hoe leer ik hem dat er omgangsvormen bestaan als het gaat over aan je piemel zitten en aan die van iemand anders zonder het beladen of tot iets negatiefs te maken?  Waarom laat ik mijn kind thuis wel zijn handen verstoppen tussen mijn borsten als hij op schoot zit, maar haal ik ze eruit als er vreemden bij zijn? En ben ik het wel eens met die omgangsvormen? En wat als mijn partner en ik daarover van mening verschillen?

Prettig

Hoe gaat dat straks als hij ouder wordt en de ander ontmoet? Als meisje leerde ik dat jongens maar één dingen willen en ‘bruut’ kunnen zijn. Ik verwachtte dat mijn vriendjes wisten wat seks was en dat ze mij dat zouden leren. Waarbij ze natuurlijk wel precies moesten aanvoelen wat wel en niet prettig was. En ze moesten ook precies weten wanneer ze door moesten gaan en wanneer ze moesten stoppen. Zonder dat met mij te overleggen. En zonder dat ik dat ik zelf goed wist wat ‘aanraken’ en ‘seks’ voor mij betekenden.

LEES OOK: 10x dingen die je later meemaakt als je een jongensmoeder bent

Als ze het niet goed ‘deden’ waren het al snel ‘foute vriendjes’ of was ik gekwetst. Nu als moeder van twee jongens kijk ik met compassie naar de vriendjes van toen die alles maar moesten weten en aanvoelen. Die maar meteen door moesten hebben hoe een ‘bijna-vrouwenlichaam’ en zo’n ‘vage vagina’ in elkaar zaten en wanneer ze daar wel en niet aan mochten komen. Stoer zijn en sensitief tegelijk. Wat een kwetsbare rol. Terwijl de hormonen door je lijf gieren en je je eigen lichaam nauwelijks kunt volgen.

Eigenlijk heel gewoon

“Mama, kom eens kijken…ik ben een olifant!” Ik loop naar de badkamer. Twee jongens staan in bad en kijken mij glunderend aan. Om de piemel van de oudste de oogjes van Sesamstraat. Waarvan het de bedoeling is dat je ze om je vinger doet.. Dan vraagt de oudste of ik kan helpen met zijn broertjes piemel, die is namelijk nog zo klein. Ik staar naar dit tafereel en weet even niet wat ik moet zeggen. Het is inderdaad net een olifant zo. Voordat ik het weet proest ik het uit. Wat grappig bedacht! Ik help de jongste. De oudste stelt voor dat ik nu ook oogjes om mijn piemel doe. En zegt dan na een korte stilte: “Oh nee jij hebt geen piemel… Eh… Nou, zet jij ‘m dan maar op je neus!” Daar staan we dan lachend in de spiegel te kijken.

Heel gewoon.

Laat het nog heel lang ‘heel gewoon’ blijven.

Praat ook mee op het Mamaforum!

Reageer op artikel:
Column: ‘Mama, waar is jouw piemel?’
Sluiten