Column: ‘Je kan nu eenmaal niet meer alles als je straalbezopen bent van vermoeidheid’

Mijn dochter werd geboren na een ‘gezellige’ bevalling en werd ’s avonds laat aan de goede kant van de buik, de buitenkant welteverstaan, verenigd met haar 2,5 jaar oudere zus. Wanneer ik de foto’s terugzie moet ik stiekem lachen, want ik zit er triomfantelijk en energiek bij alsof ik net de loterij heb gewonnen in plaats van dat ik een halve dag heel ’t Gooi en omstreken bij elkaar heb geschreeuwd.

Het is wel tekenend voor de periode erna. Koste wat kost willen dat mijn ‘loterijwinst’ reden was voor niets anders dan vreugde, terwijl de andere kant van die gouden medaille zich steeds vaker liet gelden. Dat had alles te maken met één belangrijke voorwaarde om niet alleen het moederschap, maar het leven an sich gezellig tegemoet te kunnen treden: SLAAP.

Adrealine

Het is geen geheim dat ‘slaap’ na de geboorte van je baby onder een dikke laag stof verdwijnt. Met een beetje mazzel kan je kleine er nog van genieten, jij bent er hoe dan ook van verstoken. Slapen doe je namelijk over het algemeen langdurig met je ogen dicht. Nou ja, het behoeft verder geen uitleg en het is ook niet erg, want voor je kleine heb je alles over. Aanvankelijk barstte ik nog van de adrenaline, propte de kraamverzorgster me vol met vers fruit en ander krachtvoer en leek ik de wereld aan te kunnen.

Fase twee kondigde de eerste scheurtjes aan: babymeisje dronk netjes om de drie uur, maar huilde in de tussentijd onbedaarlijk, waardoor de netto-slaapuren zich al gauw beperkten tot zo’n 4 uur per nacht. Overdag weinig kans om bij te slapen, omdat peutermeisje logischerwijs aandacht wilde en ik die met alle liefde gaf. Een uitputtingsslag van jewelste, maar hé: niet zeuren, dit hoort immers bij het moederschap.

Fase drie

De maanden verstreken en het huilen werd niet minder. Fase drie brak aan. Als winterbaby viel de ene verkoudheid na het andere virus haar ten deel. De ene nacht werd gekenmerkt door het doorlopend wakker worden wegens ademnood en de andere nacht werd getekend door projectiel spugen. Verborgen reflux. En ik tot aan de diagnose maar dansen met het kind in de hoop dat ze in slaap zou sukkelen. Niet wetende dat het maagzuur in volle vaart door haar slokdarm werd geschud. Arm kind. Man, man, wat voelde ik me machteloos.

LEES OOK: Marieke: ‘Alles in me schreeuwt nee, mijn kind moet ouder worden dan ik’

Maanden lang teerde ik op zo’n vier uur slaap per nacht en gaf overdag al mijn energie, met liefde, aan mijn twee meisjes, om ’s avonds een heel klein beetje bij te kunnen komen. Niet alleen mijn lijf werd moe, mentaal functioneerde ik ook niet meer. Tranen lagen voortdurend aan de oppervlakte, ik raakte snel geïrriteerd, werd vergeetachtig en sleepte mezelf door de dagen heen. Ik was op.

Mentale boost

De laatste dag van mijn verlof brak echter aan en ik wist mezelf een mentale boost te geven. En ik wilde ook vooral heel erg graag mezelf weer zijn en vooral: laten zien! Ik kon vijftig procent aan, maar ging voor de volle honderd; hield dus de façade op kantoor vier dagen per week in stand om vervolgens thuis mijn masker af te zetten. Ik had het gevoel dat ik faalde ten opzichte van mijn meisjes. Ten opzichte van mijn vriend. Mijn familie. Vrienden. Collega’s. Zelfs de poes. Ik wilde zo graag het beste voor hebben met iedereen en weet achteraf dat dit gevoel ook werd gevoed door mijn idee dat van me verwacht werd ook alles te ‘kunnen’. Dus liep ik mezelf aan alle kanten voorbij om maar aan ieders verwachting te voldoen. Bullshit. BULL-SHIT. Dat dit voor alle mama’s in dezelfde situatie even duidelijk moge zijn. Je kunt namelijk niet alles meer als je je letterlijk straalbezopen voelt van vermoeidheid.

Moeders opgelet

Voor alle mama’s out there die in dezelfde situatie verkeren, zich machteloos voelen en denken allesbehalve aan de ‘norm’ te voldoen: YOU ROCK. Echt waar. YOU ROCK. Want je weet dat er geen werkgever, vriend, vriendin, familielid of huisdier is die het meer waard is om ieder greintje slaap op te geven dan je bloedeigen kindje. Het waard is om met het laatste beetje kracht in je armspieren uit het ledikantje te tillen, terwijl je dronken van vermoeidheid probeert rechtop te blijven staan. Te troosten in de schemering van het lantaarnlicht, terwijl je daar in het holst van de nacht de spanning uit dat kleine lijfje voelt wegvloeien.

Dat je al je slaap gunt aan dat kleine minimensje, terwijl rust wordt gevonden in dat ene moment waarin er niets anders bestaat dan stilte en liefde. Je weer even met z’n tweetjes bent, net als die negen maanden samen. Met als grote voordeel dat ik destijds negen maanden niet mocht drinken en ik nú onbeperkt straalbezopen mag zijn. Niet van de drank weliswaar, maar ik zit op de helft van de ‘goede weg’! Dat betekent dat ik volgend jaar rond deze tijd uitgerust en ongegeneerd met de champagnekurken kan knallen. En dan proost ik op alle sterke moeders in deze wereld!

So sleepy! Dit zijn ze: de 6 fases van vermoeidheid die je als new mom doorgaat