Column: ‘Slaapt jouw kind nog niet door..?!’

Afke Bohle 4 okt 2017 De mama

“Ons kind sliep vanaf week zes al door. Nee hoor dat is nooit een probleem geweest. Het was eerder een probleem om hem ‘s ochtends wakker te krijgen, haha!” Ik probeer stralend te lachen tussen mijn wallen door en bedenk ondertussen dat er vast iets mis is met haar relatie of dat haar zoon, inmiddels 9 jaar oud, nog in bed plast. Er moet bij haar ook iets ‘stroef’ gaan. Ik bedoel, het kan toch niet waar zijn dat ik na deze desastreuze nacht tegenover een ‘roze-wolk-moeder’ zit, toch? Doe me dat nu niet aan..

Zeven uur eerder.

Ik loop over straat met mijn nieuwe setje lingerie en lievelingsjurk aan. Het voelt fantastisch om mijn oude lichaam weer terug te hebben. Ik ben op weg naar de kledingcontainer met een zak vol positiekleding. Dan zie ik hem staan. De ex die mij lang geleden liet vallen omdat hij een mooier exemplaar had gevonden. Zijn mond valt open van verbazing als hij mij herkent. Dit wordt een gloriemoment! Hij mompelt mijn naam en houdt snel de tas voor zijn beginnende buikje. Dan zegt hij weer zacht mijn naam. Het klinkt bijna smekend. “Mama…mama..” Het lijkt alsof hij ter plekke begint te kreunen. Stopt hij nou een vinger in mijn oor?!

Eng gedroomd

Met een schok word ik wakker en staar in twee wanhopig kijkende oogjes. “Mama.. Ik kan niet slapen. Ik heb eng gedroomd”. Ik heb een aantal seconden verwerkingstijd nodig. Ik doe het dekbed omhoog, constateer dat ik een oude zwangerschapsonderbroek en versleten hemdje aan heb en dat mijn lichaam gewoon weer een weliswaar zacht, maar glooiend en hobbelig landschap is. Het enige wat ik uit kan brengen is: “Ja, is goed hoor.” Ik weet zelf niet precies waar dat op slaat. Maar het doel is duidelijk. Een zo kort mogelijke onderbreking van deze nacht en snel weer verder slapen.

LEES OOK: Moeder doet alle vooroordelen over co-slapen de das om met dit relaas

Die ‘pedagogische verantwoorde methode’ van ‘weer-terug-naar-zijn-eigen-bed-de droom-bespreken-en-oplossingen-samen-bedenken-voor-de-angsten’ komt morgen wel weer. De rest van de nacht duw ik onze oudste steeds opnieuw in de verticale positie in plaats van de horizontale positie die hij duidelijk prefereert, probeer ik niet uit bed te vallen en haal ik vingers en voeten uit mijn gezicht.

Dieptepunt

Het zijn de dagen daarna. Die zijn zo wazig. Dan vergeet ik de laatste traptrede, ik loop naar boven en weet eenmaal gearriveerd niet meer wat ik daar ging doen. Ik ben alles kwijt, zet een pak melk in de vaatwasser en rijd auto op de automatische piloot. Mijn tolerantieniveau bereikt een dieptepunt. Alles ervaar ik als lawaai, gezeur, te fel, te scherp, te zwaar. Ik kruip naar de laatste uren van de dag toe en moet oppassen dat ik niet in slaap val tijdens het voorlezen van een verhaal.

Slaap

Ik had niet kunnen bedenken dat slaap zo’n belangrijke factor speelt in het ouderschap. ik had ook niet bedacht dat onze kinderen na vier jaar nog niet zouden doorslapen. Dat wil zeggen: ik verwachtte dat er een stijgende lijn zou zitten in het verhaal. Eenmaal doorslapen betekent vanaf dan altijd doorslapen. Ik had mezelf voorbereid op een paar maanden wakkere nachten het eerste jaar, maar daarna zouden die gewoon verdwijnen. Inmiddels weet ik wel beter en weet ik ook dat er kinderen zijn die echt goede slapers zijn. Vanaf het begin.

Dat moet een wereld van verschil zijn. Laatst sprak ik een jongen die ‘er wel klaar voor was’ om vader te worden. Hij realiseerde zich heel goed dat dat wat van hem zou vragen. Maar ‘ach, die eerste zes weken wat wakkere nachten’ trok hij heus wel en daarna zou alles makkelijk worden. Ik aarzelde, slikte mijn woorden weer in en zei niets. Ik wilde zijn mooie plaatje niet kapot maken.

Babyfoon

Maar vanavond ga ik vroeg naar bed. Om negen uur lig ik erin en val direct in slaap. De jongste is pas ziek geweest. De kans dat hij vannacht spugend wakker wordt en ik de rest van de nacht een zuur ruikend kind in mijn armen sus terwijl ik stukjes kots opruim is klein. Om 23.30 uur word ik wakker en staar naar een babyfoon die ‘rood’ uitslaat. Mijn brein probeert dit geluid te verdringen, in de hoop dat het dan gewoon verdwijnt. Ik draai de babyfoon om zodat ik de lichtjes niet zie. Misschien valt hij wel gewoon weer in slaap. Ons kind schroeft zijn volume wat op.

LEES OOK: Ben je 20 weken zwanger? Dan gaat een nacht slapen dus ongeveer zo

Ik hoop dat mijn partner iets doet. Dat doet hij. Hij snurkt. Ik moet eruit. Tegen al mijn principes in besluit ik een flinke fles te maken. Hoppa. Daar slaapt hij de rest van de nacht zeker weten mee door. De prioriteit voor vannacht is ‘slaap’, als het niet rechtsom kan dan maar linksom. Morgen ben ik weer klaar voor een verantwoorde tactiek. Binnen vijf minuten lig ik terug in bed. Vóór 0.00 uur nog wel. Hoera! Ik verheug me op de slaap die zo gaat komen.

Ogen dicht, niet kijken

3.00 uur. Nee, nee, nee. Ik wil niet wakker worden. Vannacht slaap ik door hadden we afgesproken. Ogen dicht houden, niet kijken, denk aan zoete dromen. Het is niet te geloven. Ik ben al zo ingesteld op de onderbroken nachten dat ik wakker word op de momenten waarop onze kinderen meestal van zich laten horen. Het is hier ook warm zeg. Ik sla het dekbed van me af en trek mijn hemdje uit. Langzaam zak ik weer weg…

Wat is dit nu? Er zit een hand aan mijn billen. Huh… Is onze oudste zoon nou zonder dat ik het heb gemerkt toch bij ons in bed gekropen? Hoe laat is het? 3.15 uur. De hand friemelt aan mijn rug en keert terug naar mijn billen. Ik draai mezelf om, klaar om onze oudste recht te leggen en staar in de ogen van mijn partner. Verbaasd kijk ik hem aan en vraag, geïrriteerd, wat er is. Hij kijkt mij verbaasd aan. “Ja, jij maakt mij wakker met je gedraai en als ik kijk, sla je het dekbed van je af en trekt je shirt uit! Ik dacht… Nou ja… Eh… Ik dacht dat je me ging verleiden zeg maar…”, zegt hij met een stralende, hoopvolle blik.

Nee he.

Genoten van deze column? Je leest hier elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: ‘Slaapt jouw kind nog niet door..?!’
Sluiten