Column: ‘Ik probeer niet op te scheppen over mijn baby, ik ben gewoon trots’

Crystal Kwee 26 nov 2017 Column

Die concurrentiecultuur die we soms als moeders onderling hebben: dat blijft toch een bijzonder iets. Columnist Crystal ervoer dat laatst in hoogst eigen persoon, toen ze een wel heel belangrijke mijlpaal deelde met haar omgeving. 

Ik weet dat het een dingetje is en ik durf het bijna niet uit te spreken. Ik schaam me er een beetje voor. Het gaat over mijn kind. Mijn kind is negen maanden. En mijn kind loopt. Aan de tafel weliswaar, maar het loopt. En ik ben dus heel trots.

Trots als een pauw

Het is de eerste keer dat ik moeder ben en ik moet zeggen, alle cliché’s zijn waar. Ik ben trots als een pauw. Op alles. Op die schattige wangetjes, op die kleine knuistjes, op die wijze blik. Dat ‘ie lacht als ik hem uit bed haal. Dat ‘ie terug brabbelt. Dat ‘ie zo ongelofelijk knap is met zijn lieve drie onderkinnetjes.
Én dus dat ‘ie loopt.

Nu moet je weten dat ik persoonlijk helemaal niet het type moeder ben dat haar kind al met zes maanden achter een loopkar duwt of de eerste woordjes er met zes maanden uit probeert te persen. Nee, sterker nog: ik pleit voor meer zachtheid in de prestatiecultuur waarin we leven! Kinderen die op jonge leeftijd toetsen moeten maken in plaats van spelen. Die weet-ik-wat-moeten terwijl ze net de luiers uit zijn. Mijn baby moet niets. Hoeft niets. Is mooi in zijn puurste vorm.

Waar is het enthousiasme?

Toen mijn baby dus zijn eerste stapjes zette, vertelde ik dit – oké uitte ik dit euforisch – door de telefoon –  aan mijn moeder, de eerste keer dat ik het zag: “Maaaam hij lóóóópt!!!” Waarop zij net zo hard terug gilde. Hilarisch hoe oma’s vaak nog enthousiaster over je kind zijn dan jijzelf.

Daarna vertelde ik het aan wat vrouwen in mijn omgeving.
Maar dat verliep iets koeler.
“Oh dat deed die van mij ook hoor, op die leeftijd”
“Ja, voor een kind van die leeftijd is dat heel normaal”
“Die van mij praatte toen al bijna”

LEES OOK: Deze moeder deelt trots haar buik omdat de bakker dacht dat ze nog zwanger was

Er was niemand die samen met mij euforisch meegilde. Of “wat gááááf” riep.
Werkt het zo? Dacht ik.
Mag je niet trots zijn op de eerste stapjes die je kind zet?
Krijgen anderen dan de indruk dat je er mee probeert op te scheppen of dat je zo’n type bent dat wil dat haar kind alles heel erg snel doet?
Mag je je verbazing voor het wonderlijke leven en de eerste stappen van je kind tegenwoordig niet meer delen uit angst dat je meedoet aan de prestatiemaatschappij? Moet ik me schamen als ik uitspreek hoe trots ik ben?

Gewoon trots zijn

Het zou zo fijn zijn als je als moeder lekker mag uitspreken waar je allemaal trots op bent. En nog een soort yell meekrijgt ook. Zonder voorwaarden of vergelijking met een ander kind. Of dat kind nu loopt, piest of praat. Het gaat er niet om dat mijn kind sneller is dan de norm, het gaat er niet om dat ik mijn kind wil vergelijken met andere kindjes. Ik wil gewoon als kersverse moeder trots mogen zijn op ALLES wat mijn kind doet. En dat delen met andere vrouwen, die weten hoe het voelt als je kind iets voor de eerste keer doet.
Hoe fijn is het als we elkaar nog meer gaan supporten. Als we meegillen met enthousiaste vriendinnen. Als we meeleven met andere moeders.

Want uiteindelijk zitten we allemaal in hetzelfde schuitje.
En zijn we allemaal mensen.
Behalve mijn moeder, mijn moeder is een super-heldin.

Taboe

Heb jij ook het idee dat er op sommige dingen nog wat taboe zit? Waar ben jij trots op? Deel het in de reacties op Facebook. Want dat MAG. 🙂

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Niets meer missen? Like ons op Facebook.

Reageer op artikel:
Column: ‘Ik probeer niet op te scheppen over mijn baby, ik ben gewoon trots’
Sluiten