Mirjam: ‘Sorry, ik ben dus zo’n moeder met een makkelijke baby’

Mirjam Bedaf 26 mrt 2018 Column

Nu onze jongste telg net haar eerste verjaardag heeft gevierd, is het een mooi moment voor een terugblik. Want wat was het een fantastisch jaar! Na een meisje die overleed tijdens de zwangerschap en twee gezonde jongens, was ons meest recente exemplaar een prachtig geschenk. Ik hoor regelmatig ouders verzuchten dat ze het eerste jaar niet graag over zouden willen doen. Ik zou het – bij wijze van spreken dan – direct opnieuw doen.

Als ik onze baby-bijna-dreumes in één woord zou moeten omschrijven, is dat naast lief, vrolijk en tevreden’: ‘makkelijk’. Ja sorry mensen, ik ben dus zo’n moeder met een makkelijke baby. En nee dat is niet gelogen. Met al dat geklaag tegenwoordig over hoe zwaar het wel niet is om jonge kinderen te hebben, iets wat ik bijna niet publiekelijk durf uit te spreken.

Zwangerschap

Het begon eigenlijk al met de zwangerschap. Mijn laatste zwangerschap was lichamelijk de makkelijkste van mijn zwangerschappen, ook al was ik inmiddels de veertig gepasseerd. Tot aan het eind van de zwangerschap tilde ik mijn peuter nog gewoon in het fietsstoeltje en in zijn ledikantje, en droeg ik boodschappen de trap op. Als het echt nodig zou zijn zou ik gerust nog een sprintje kunnen trekken, grapte ik toen ik 39 weken zwanger was.

LEES OOK: Sherita: ‘Ik ben een langvoedster en dat vind ik een beetje gek’

Na drie zware en zenuwslopende bevallingen die waren ingeleid zag ik als een berg op tegen de bevalling. Ik hoopte dit keer op een bevalling die vanzelf zou beginnen, wel had ik met die vorige bevallingen in mijn achterhoofd beklonken dat ik direct een ruggenprik zou krijgen. Mijn bevalling begon volgens het boekje: tegen de ochtend braken mijn vliezen en startten de weeën. In het ziekenhuis lagen we allebei – na de ruggenprik – een beetje te doezelen. Hij op de stoel en ik in het ziekenhuisbed. Na een paar uur zei de verloskundige vrolijk: ja hoor, dat dacht ik al…je hebt al volledige ontsluiting!

Bevalling

Ook na de bevalling ging het van een leien dakje. Ik was snel weer op de been, en na een paar dagen ging ook het slapen als vanzelf. Ze sliep al snel uren achter elkaar, en als we haar niet wakker maakten om te voeden zelfs meteen de hele nacht. Toen ze een week of vier was zijn hebben we haar door laten slapen. En dat is eigenlijk het hele jaar zo gebleven. Wel geven we haar nog steeds voordat we gaan slapen een flesje melk. Ons motto: als ze genoeg eten en drinken overdag, slapen ze ’s nachts door. Bij onze oudste twee hebben we dat jaren volgehouden (en nee, geen gaatjes). En dat doen we nu weer, wederom met succes.

Doen we er gewoon bij

Natuurlijk zouden we net zo blij zijn met een kindje dat niet doorslaapt of moeilijk is met eten (ik noem maar iets..), maar ons meisje voelt dus echt als een kadootje. Oma’s zeggen vaak: ‘Dat derde kind, dat deden wij er vroeger gewoon bij’, en dat klopt in ons geval eigenlijk wel. Zou het te maken hebben met het feit dat ze ons derde kind is? Misschien, toch is het niet helemaal daardoor te verklaren. Neem bijvoorbeeld tandjes krijgen. Dat ging – je raadt het al – ook zonder slag of stoot. Terwijl sommige baby’s koorts, diarree en rode wangetjes hebben en ongetwijfeld echt veel pijn hebben, heeft die van ons er amper last van. Huilen deed of doet ze sowieso zelden. Tegenwoordig ja, als we iets afpakken waar ze niet aan mag zitten, als ze even in de box moet of als we haar knuffel opzij leggen omdat we gaan eten. Dus dat belooft wat voor de komende jaren…

Reageer op artikel:
Mirjam: ‘Sorry, ik ben dus zo’n moeder met een makkelijke baby’
Sluiten