Mark: ‘Jongen, wat doe je met mijn hart’

Mark Schoones 6 mrt 2018 Column

Mark en Tanja verwachtten in april 2018 hun eerste kind. Maar hun zoon Aki besloot op 3 maart dat hij klaar was voor de wereld. In de aanloop naar de geboorte, en dus onverwacht in de periode daarna, schrijft Mark een aantal brieven aan zijn zoon waarin hij zijn onzekerheden, hoop en verlangens probeert te vangen.

Dag jongen,

Wat doe je met mijn hart? Het doet pijn, het slaat over, het voelt groter. Je moeder ligt op mijn schoot in een taxi. Het is afgelopen vrijdagavond 18:30. Ze denkt dat ze in haar broek heeft geplast. Jij weet wel beter. In het ziekenhuis horen we dat je eraan komt. Het zou maximaal nog een paar dagen duren. Dat is anderhalve maand te vroeg. Mijn hart had op dat punt al een aantal slagen gemist.

Race

Mama krijgt medicijnen om je komst uit te stellen. Ik kan nog naar huis, verzekert de dokter me. En met mijn racende hart vestig ik twee wereldrecords: Het snelste retourtje Amsterdam Oost-IJburg en Het Snelste Sprintje Door De Woonkamer Als Een Idioot Terwijl Je Spullen Van Een Lijstje Verzamelt.

LEES OOK: Mark: ‘Jongen, wat doe je met mijn moeder’

Terug in het ziekenhuis blijkt dat jij geen boodschap hebt aan weeënremmers. Je komt eraan, vertelt je moeder. En mijn hart staat weer even stil. Het gaat snel. Heel snel. Zo snel dat we met spoed naar een ander ziekenhuis moeten. Om 3:00 zit ik voorin een ambulance die met lichtsnelheid door de stad zweeft. Achterin hoor ik je moeder. Mijn hart doet pijn op een manier zoals ik het nog nooit heb gevoeld.

Ziekenhuis

In het ziekenhuis begin je echt tempo te maken. Ik hoor jouw hartje via een monitor. Het mijne valt bijna uit mijn lijf, zo lijkt het. En dan, ineens, dan ben je er. Huilend en wel. Zo klein. Zo mooi. Een half uur nadat we in het tweede ziekenhuis arriveerden. Nu kan ik alleen maar huilen maar de tranen voelen anders. Dit zijn dus tranen van geluk. De pijn die ik voelde in mijn hart was niets anders dan groeipijn. Mijn hart voelt groter dan ooit en de wereld is ineens heel klein. Niets doet er meer toe; behalve jij. Onze kleine man. Als ik dit schrijf, ben je twee dagen en vijf uur oud. Ik zit in het ziekenhuis met je moeder. Het gaat goed met je. En dus gaat het goed met ons.

Lieve jongen, wat doe je met mijn hart. Het staat helemaal open.

Welkom, kleine man. Welkom, kleine Aki.

Liefs,

Papa

Reageer op artikel:
Mark: ‘Jongen, wat doe je met mijn hart’
Sluiten