Ilse: ‘Je kunt niet je eigen kind verstoten en wel je kleinkind komen claimen’

Ilse Langerak 11 mrt 2018 Column

’Ik heb nog een paar leuke dingetjes gekocht, maar die bewaren we voor als we straks op kraamvisite komen!’ Was getekend: de Schoonmoeder. Hoewel ik me al weken voorbereid op de komst van dit berichtje, ben ik toch even van mijn à propos gebracht. Ik weet niet hoe ik moet reageren en reageer dus maar even niet.

Het is inmiddels anderhalf jaar geleden dat mijn man officieel uit Het Geloof, waarin hij tegen wil en dank is opgegroeid, is gestapt. Na jaren van afwezigheid slechts nog een administratieve handeling, maar voor zijn familie de reden om het contact te verbreken. Een onmogelijke keuze tussen zijn vrijheid en familie, maar uiteindelijk toch het beste uit twee kwaden.

Oppervlakkig

Zo af en toe krijg ik nog een berichtje van ze, gewoon om op de hoogte te blijven. Ik ben nooit betrokken geweest bij Het Geloof, dus contact met mij is niet verboden. ‘Gaat goed hoor, alle tentamens gehaald.’ ‘Pa was gevallen, maar we maken het goed.’ ‘We zijn net terug van vakantie, het weer was heerlijk.’ Kleine, oppervlakkige berichtjes die ons allen nog net voldoende hoop geven op herstel, maar toch de wonden niet nog dieper maken.

LEES OOK: Onderzoek zegt dat opa’s en oma’s die oppassen langer leven (dus: graag gedaan, mam!)

De komst van Mini maakt alles anders. Natuurlijk willen ze hun kleinkind straks zien. Uiteraard gun ik mijn kind een oma. Als ik mijn eigen moeder met me zie meegenieten, besef ik me dat de Schoonmoeder dat moet missen. Dan zie ik haar in gedachten zitten met de kleertjes voor een kleinkind dat ze niet kan knuffelen en bekruipt een schuldgevoel me. Maar ik hoef maar even naar mijn man te kijken en de boosheid verdringt alle medelijden. Al zou mijn liefde voor hem een trap naar de hemel kunnen bouwen, tegen de pijn van de afwijzing kan ik hem niet beschermen.

Compassie

‘Rot op met je stomme kadootjes!’ wil ik dan antwoorden. ‘Je kunt niet je eigen kind verstoten en wel je kleinkind komen claimen!’ Niemand zou het me kwalijk nemen als ik het deed. Maar toch, ondanks alles blijft er toch ergens nog wat compassie voor ze over. Hoewel ik ze voor de volle 100% verantwoordelijk houd voor wat er is gebeurd en geen enkel begrip, geen enkel respect kan opbrengen voor de uitsluiting, heb ik ook medelijden met ze. Ze zitten vast in een religie die ze precies voorschrijft hoe ze moeten denken en handelen, ook al doet het pijn.

LEES OOK: Het briefje dat deze new mom vindt, inspireert elke vrouw om haar (zwangerschaps)kilo’s te omarmen

Maar slechte mensen zijn het niet, zeker niet. Streng misschien, en naïef, maar ook lief en zorgzaam. Ze zouden het als opa en oma fantastisch doen en ik weet zeker dat Mini dol op ze zou zijn. Maar lieve opa en oma of niet: de uitsluiting blijft een keihard feit waar ik niets aan kan veranderen.

De bevalling komt dichterbij en een oplossing is er nog niet gekomen. Mijn man hoort niets van zijn ouders, over kraamvisite durft niemand het meer te hebben. Wat overblijft zijn een oma zonder kleinkind en een zoon zonder ouders. Verliezen doen we allemaal.

Reageer op artikel:
Ilse: ‘Je kunt niet je eigen kind verstoten en wel je kleinkind komen claimen’
Sluiten