Ilse: ‘Laat het nou eindelijk eens klaar zijn met dat stomme mommyshaming’

Ilse Langerak 31 mrt 2018 Column

Sinds we dankzij de komst van social media een vrij inkijkje hebben gekregen in de levens van anderen, is het ook gemakkelijker geworden om openbaar het vuur op elkaar te openen. Het vrij afbranden van anderen, moeders in ons geval, vinden we unaniem weerzinwekkend, maar toch gebeurt het en masse.

Chrissy Teigen, Victoria Beckham, Lieke van Lexmond en Arie en Romy Boomsma zijn stuk voor stuk bekende ouders die met mommyshaming te maken hebben gehad. Ook onder de columns van mijn collega-columnisten lees ik soms akelig betweterige, onaardige of zelfs haatdragende reacties en toen ik recentelijk in een column beschreef dat ik mijn kind heb laten inenten, kreeg ook ik mijn portie digitale drek over me heen. ‘Walgelijk.’ noemde iemand het zelfs.

Doe rustig

Eerder wijdde ik al een wat sarcastische column over dit zure gedrag (die ik overigens, ironisch genoeg, de avond vóórdat mijn gewraakte vaccinatie-column online kwam inleverde), maar toen ik met plaatsvervangende schaamte sommige reacties onder mijn column las, besloot ik dat ik er tóch nog wat van wil zeggen: meisjes, calm your tits and show some love.

Want laten we even eerlijk zijn: we zijn stuk voor stuk stapelgek op onze kinderen en willen alleen maar het beste voor ze. De keuzes die we voor onze bengeltjes maken, hebben als het goed is allemaal tot doel ons kleintje te beschermen tegen leed en hem/haar te stimuleren om tot volle bloei te komen. Natuurlijk zijn er grenzen, maar die liggen wat mij betreft dichter in de buurt van het slaan, verhongeren of kleineren van een kind dan van het al dan niet vaccineren van je nageslacht.

Vaccineren

Ik vaccineer mijn kind uiteraard niet in de hoop dat het ernstig ziek wordt van de stoffen in het vaccin, maar omdat ik hoop dat ik mijn kind op deze manier tegen kreupelheid, onvruchtbaarheid of zelfs de dood kan beschermen. Net zoals niet-vaccinerende moeders hun kind niet ongevaccineerd laten in de hoop dat het sterft aan een kinderziekte, maar omdat ze willen voorkomen dat hun kind schade overhoudt aan de cocktail. We zetten allemaal ons beste beentje voor en ons hart breekt bij de gedachte ons kleintje te zien lijden.

LEES OOK: Mama’s, een paar huisregels (en de vriendelijke groeten van de moedermaffia)

Eerlijk is eerlijk: ik betrap mezelf ook wel eens op onaardig loedergedrag. Laatst nog, toen een vriendin me vertelde dat ze op de opvang een kindje van net zes weken oud mochten ontvangen omdat de moeder weer vier dagen aan het werk wilde. ‘Zo zielig!’ riep ze uit en ik ging direct mee in haar verontwaardiging. ‘Waarom wil je dan een kind?’ Ik kon me niet voorstellen dat je al zo snel weer aan het werk zou willen gaan als je ook bij je kind kon blijven. Maar toen ik er later nog eens over nadacht, bedacht ik me dat ik best een paar redenen kon bedenken en zelfs als ik dat niet zou kunnen, het niet aan mij is om daar wat van te vinden.

Steunen

‘Wanneer leren we elkaar als moeders nou eens te ondersteunen?’ was één van de lieve, steunende reacties onder mijn vaccinatie-column. Ik kan me daar alleen maar achter scharen en er aan toevoegen dat we ons niet (alleen) op de verschillen, maar juist op de overeenkomsten moeten focussen.

Die moeder van de opvang? Die laat waarschijnlijk net als ik ‘s avonds even de boel de boel om voor bedtijd nog lekker ongestoord met haar kind te kunnen kroelen. Die moeder die de oren van haar dreumes al van oorbellen voorzien heeft? Heeft net als jij uren rondgelopen om de krampjes van haar kind te verzachten, omdat ze het zó ontzettend zielig vond. En de vrouw die haar kindje even alleen laat om naar de supermarkt te gaan? Stond ongetwijfeld ook te huilen toen ze hem voor het eerst achterliet bij de opvang.

Klaar nu

Dus bij deze: het moet maar eens klaar zijn met dat kleinzerige ‘Ik ben een betere moeder dan jij.’ Ik weet dat we allemaal nog stijf staan van de oxytocine en daardoor soms wat ongesteld uit de hoek kunnen komen, maar ik hoop dat je de eerstvolgende keer dat je je bloed voelt koken om iets dat een medemama doet of zegt, even tot tien telt en je realiseert dat de dame in kwestie alleen maar haar uiterste, stinkende best staat te doen. Wees daar dan gewoon dankbaar voor. Dat maakt de wereld toch nét een beetje mooier. Want of je je kinderen nou wel/niet naar de opvang brengt/vaccineert/biologisch geteelde groenten voert, een wereld waarin nog iets van naastenliefde en respect is terug te vinden, is uiteindelijk het beste voor ieder kind.

Reageer op artikel:
Ilse: ‘Laat het nou eindelijk eens klaar zijn met dat stomme mommyshaming’
Sluiten