Ilse: ‘Verraad heeft een nieuw gezicht gekregen en het lijkt sprekend op het mijne’

Ilse Langerak 23 mrt 2018 Column

Een beetje pips zit De Echtgenoot naast me te wachten, zijn mond lichtjes getuit, zoals hij dat altijd doet wanneer hij zenuwachtig is. Dochter krijgt vandaag haar eerste prikjes. ‘Ik zie er wel een beetje tegenop, hoor.’ zegt hij kleintjes. Ik haal mijn schouders op.

‘Tsja, het moet toch gebeuren. Beter dit dan de bof, ofzo. En ze is echt niet de eerste baby die een prikje krijgt.’ ‘Ja, dat weet ik wel. Maar ze is nog zo klein. Dit gaat de eerste keer zijn dat ze pijn gaat voelen. En wij doen haar dat aan.’ Ik grinnik even. ‘Nee hoor, ze heeft ook al een keer het radiootje uit het Zazu-lammetje op haar hoofd gehad toen ik die te wild schudde.’ (Moeders, zeg dat ik niet de enige ben die dit is overkomen). ‘Ze is nog zo puur.’ gaat de Echtgenoot verder. ‘Ze vertrouwt ons helemaal, en dan doen we haar pijn.’ Ik kijk naar mijn dochter, die bloot en kwetsbaar in mijn armen ligt. Ze lacht nieuwsgierig naar me. ‘We kunnen haar niet tegen alles beschermen, Vi.’ Wat is mijn man aandoenlijk, als hij zo gevoelig is.

Onderzoek

We worden opgeroepen. Voordat ze die gevreesde prik krijgt, wordt Dochter uitgebreid onderzocht. Vrolijk lacht ze naar de arts. ‘Ze maakt al veel contact, hè! Ja, wat is dat allemaal, hè meisje!’ merkt die op terwijl ze haar verder onderzoekt. ‘Goed, ik ga de verpleegkundige even halen. Ze krijgt twee prikjes in haar bovenbeen. Zou één van jullie haar armpjes zo vast willen houden? Dan kan ze de naald niet uit mijn handen slaan.’ Naast me zie ik hoe De Echtgenoot nog een stukje dieper wegzakt in zijn stoel. ‘Doe ik wel.’ zeg ik stoer.

LEES OOK: Zomertijd afschaffen, ja of nee? Dit is wat onze columnisten zeggen

Prikje

Terwijl de arts de vaccins klaarmaakt pak ik Dochter bij haar handjes vast. Er verschijnt een prachtige tandenloze glimlach om haar lippen. Zo puur. En dan gaat de spuit er in. Binnen een tel is die glimlach verdwenen en komt er een ijzingwekkende gil uit haar mondje. Het duurt even voor ze weer genoeg lucht heeft om te huilen, maar als ze eenmaal begint, komt het uit haar tenen. Het gaat door merg en been. Waar ik enkele seconden geleden nog nuchter onder het mom van ‘lets get it over with’ de leiding nam, breekt nu mijn hart en zet ook ik het op een huilen. Voor ik echt hysterisch kan worden plaatst de arts snel de tweede prik. Dan mag ik haar weer bij me nemen. Ik druk haar gespannen lijfje dicht tegen me aan en fluister dat het me spijt. Verraad heeft een nieuw gezicht gekregen en het lijkt sprekend op het mijne. Ik voel me verschrikkelijk schuldig. De Echtgenoot kijkt ons beteuterd aan. Hij weet zich duidelijk geen raad met zijn huilende meisjes. Met een zeer verdrietige dochter en een snikkende vrouw loopt hij de wachtkamer weer in, waar de verpleegkundige maar even doet alsof ze heel druk is met de administratie.

Beetje gênant

Zo snel als dat gaat verzorgen we ons getraumatiseerde kind. Als we de deur uitlopen ligt ze, nog wat na snikkend, bijna weer te slapen. Ik veeg de laatste tranen van mijn wangen en groet de verpleegkundige met een ijl stemmetje. Beetje gênant, toch wel. ‘Het moest toch gebeuren. Beter een prik dan de bof…’ houd ik mezelf nog eens voor. En ach, Ik ben vast niet de eerste moeder die een huilbui krijgt…

Reageer op artikel:
Ilse: ‘Verraad heeft een nieuw gezicht gekregen en het lijkt sprekend op het mijne’
Sluiten