Column: ‘Ik duw mijn benen uit elkaar en haal diep adem’

Ilse Langerak 17 okt 2017 Column

Met mijn benen wijd uit elkaar geduwd lig ik op het matje, mijn voeten bungelen onbeholpen in de lucht. ‘Oke, we gaan persen.’ Klinkt het ergens van achter mijn kont. ‘Haal even diep adem….en persen maar.

Één!’ ‘Hnnnnnggg.’ Shit! ik moet plassen. ‘Twee!’ ‘Hnnnnngggfff!!!’ Geen scheetje laten alsjeblieft. ‘De laatste!’ ‘Hnnnnnnggggg!’ Man, wat is dit awkward. ‘Heel goed dames. Rust even uit, dan doen we het zo nog een keer.’ Terwijl ik me voorbereid op de volgende ‘wee’, probeer ik uit alle macht het mentale plaatje dat ik op dit moment van mezelf vorm en de bijbehorende lachstuip te negeren. Daar lig ik dan. Op pufcursus.

Geen keuze

We gaan even een paar weken terug in de tijd. Samen met mijn verloskundige bespreek ik de mogelijkheden tot zwangerschapsgym in de omgeving. ‘Ik wil wel iets actiefs hoor, ik mag best mijn spieren voelen achteraf. Niet zo’n pufclubje met allemaal van die klagende moekes.’ De verloskundige schiet in de lach en geeft me wat folders mee van cursussen in de buurt waarvan zij weet dat er gezweet wordt.

Het stomme toeval wil echter dat ik ergens rond juli/augustus rijp ben voor zwangerschapsgym maar dat het dan precies net zomervakantie is en vrijwel alle cursussen dus ook op hun gat liggen. Wist ik veel dat het niet gebruikelijk is om in januari een kind te verwekken…

LEES OOK: De zwangerschapskilo’s eraf sporten: wat een hel  

Ik heb dus 0,0 keuze en sluit me aan bij de enige cursus die wél voor mijn uitgerekende datum van start gaat. Cursus, geen gym, met als enige fysieke activiteit wat oefeningen puur gericht op het verminderen van kuitkrampen en dergelijke. ‘Ach, dan volg ik zelf de bootcamp er nog maar naast.’ Dacht het schattige wezentje dat net twintig weken zwanger was van haar eerste.

Eh, bootcamp?

Zodoende schuif ik met dertig weken op de teller aan bij een klein clubje vrouwen dat net als ik de boot een beetje heeft gemist. Twee van hen zitten al maanden thuis met een instabiel bekken en nummer 3 volgt een week later. Ik zou trots willen roepen dat ik de enige ben die nergens last van heeft, maar moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik mezelf laatst nog een denkbeeldige olympische plak heb toegekend omdat ik me zelfstandig heb weten om te draaien in bed (zei iemand ‘bootcamp’?).

Voordat onze lieve cursusleidster ook maar iets heeft kunnen uitleggen, hebben wij al ruim twintig minuten over gezwollen kuiten en trekkende dijen gemopperd. Ongegeneerd klagen over spierpijn zonder er een druppel voor te hoeven zweten. Mooier wordt het leven niet.

Gaan we weer

Terug naar het heden. ‘Gaan we weer!’ kondigt de cursusleidster aan. Ik duw mijn benen uit elkaar en haal diep adem. Dan hoor ik naast me een gesmoord gegrinnik dat rap overgaat in een gierende lach. Ik kan het nu ook niet meer helpen en enkele seconden later liggen we gezamenlijk te schateren, de docent incluis. Daar liggen we dan. Vier klagende moekes die wijdbeens liggen te gieren en niet meer overeind kunnen komen. Echt, ik kan het iedereen aanraden, zo’n pufcursus.

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: ‘Ik duw mijn benen uit elkaar en haal diep adem’
Sluiten