Column: ‘Ik ben niet de superwoman ben die ik dacht dat ik zou zijn’

Ik red het niet. There, I said it. En terwijl ik dit schrijf, wil ik het eigenlijk ook meteen weer deleten. Of er een ‘maar’ aan toevoegen. Maar de harde realiteit is dat ik het dus gewoon niet red.

Dat had ik niet zo gepland. Ik zou het allemaal gewoon gaan doen. Even mezelf door de zwangerschap heen slaan. Kind werpen. Genieten van de kraamtijd. Zes maanden borstvoeding geven. Weer 32 uur gaan werken. Hobby’s weer starten. Bestuurs- en commissietaken weer oppakken. Quality time met de oudste twee doorbrengen. Relatie op pijl houden. No biggie: bring it on!

Derde kind

Maar nu blijkt dat dat dus zo ontzettend veel makkelijker gezegd dan gedaan. Een derde kind doe er niet zomaar even bij. Het is nog een extra kind om voor te zorgen en dat kost gewoon tijd. De twee oudste kinderen werden na de komst van de baby erg tegendraads en luisterden zeer slecht. De baby dronk bij de opvang slecht uit de fles, waardoor ik ’s nachts aan de bak mocht.

De slapeloze nachten duurden dus ook langer dan gehoopt. Kolven kostte veel tijd, waardoor ik grote delen van mijn werkdag kwijt was en achter kwam op schema. De oudste ging voor het eerst naar school, waardoor we de kinderen op tijd op twee locaties moesten halen en brengen. En het werd op mijn werk opeens Heel Erg Druk. En zo ging de rek er langzaam uit.

Onder controle

Maar ik had alles nog onder controle. Het was gewoon even bikkelen. Alle ballen hield ik nog netjes in de lucht. Dat ik een steeds korter lontje kreeg, nauwelijks nog met mijn man communiceerde, de dossiers op mijn kantoor zich steeds hoger opstapelden en de wasmanden thuis ook, dat was maar tijdelijk. Het was gewoon eventjes een drukke periode.

LEES OOK:  Column: ‘Je kunt niet je eigen kind verstoten en wel je kleinkind komen claimen’

En toen kletterden alle ballen één voor één op de grond. Op mijn werk miste ik een hele belangrijke afspraak. Ik had ‘m niet meer in het vizier en kwam daar een kwartier voor tijd achter. Terwijl ik aan de andere kant van het land had moeten zijn. As in: ik was daar onmisbaar, maar was er niet. Met tranen in mijn ogen stond ik totaal ontredderd bij een collega. Als een soort zombie ben ik maar doorgegaan met de rest van mijn stapels werk, maar ik wist: dit gaat dus niet. Het is te veel.

Druk

Het liefste wilde ik alles mijn handen laten vallen en voor minstens vijf maanden in bed kruipen met een kruik en de afstandsbediening van de tv. Maar ja, het was nog steeds druk. Dossiers moesten nog steeds worden behandeld. Ik moest nog steeds kolven (van de stress kolfde ik nog geen 10ml). De kinderen moesten nog steeds worden opgehaald. En ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik nou moest doen. Dus ging ik maar door.

Dagenlang heb ik hier buikpijn van gehad. Ik schaamde me ontzettend. Ik had gefaald. En hoe! Hoe had dit kunnen gebeuren? Waarom lukte het niet? Ik was toch die bikkel die het allemaal ging doen? Hoezo ging het nu opeens fout? Is het dan eigenlijk überhaupt wel haalbaar? En langzaam kwam het besef dat het inderdaad niet haalbaar is. Dat er meer rust moet komen. Dat ik keuzes moet maken. Maar eigenlijk wilde ik dat helemaal niet. Ik wilde het gewoon kunnen.

Uitgeblust op de bank

Vervolgens kregen we tijdens het eerste gesprek op school ook te horen dat onze dochter altijd wel erg moe was. Ook gaf ze zelf aan dat ze graag wat eerder van de BSO opgehaald zou willen worden, want ze wou liever thuis zijn. En tijdens een weekendje weg met ons gezin zaten manlief en ik uitgeblust naast elkaar op de bank naar onze telefoons te staren.

Kortom: er moet iets anders.

En dan is dit de laatste alinea waarin ik aangeef dat we ons leven drastisch hebben omgegooid en creatieve oplossingen hebben gevonden waarbij we het belang van ons gezin voorop hebben gesteld. En dat nu iedereen in ons gezin rust heeft gevonden en heel gelukkig is. Maar we zijn nog steeds zoekende. We kunnen/willen onze banen niet opzeggen, dus onderzoeken we nu de mogelijkheid om een gastouder aan huis te nemen. Dat is met drie kinderen net zo duur of zelfs goedkoper. Verder probeer ik op mijn werk iets meer op de rem te staan en ben ik gestopt met kolven (en wegens teruglopende productie nu ook met de borstvoeding). De effecten zijn nog minimaal, maar het is een begin.

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: ‘Ik ben niet de superwoman ben die ik dacht dat ik zou zijn’
Sluiten