Column: De blog die ik had moeten lezen toen ik zwanger was

‘Hoera, gefeliciteerd, laat het uitdijen maar beginnen’, zei een vriendin van me toen ik zwanger was. Heel je zwangerschap is iedereen met je gewicht bezig. Je verloskundige weegt je elke controle, wildvreemden vragen je hoeveel je al bent aangekomen en vooral jijzelf kijkt elke ochtend angstvallig in de spiegel of het walvissengehalte nog een beetje binnen de perken blijft. 

Toen een invalverloskundige mij bij een controle, ik was toen zo’n 24 weken, mijn eigen gewicht liet oplezen, reageerde ze nogal geschokt. Net opengevallen mond zei ze: ‘Oh! Dat is wel heel veel! Je bent net op de helft en bent al 10 kilo aangekomen. Dan ga je wel heel hard! Nou zeg, ga maar eens zitten!’ Ik werd naar huis gestuurd met een preek over suikerinname, een verwijzing voor een suikertest en een heel, heel slecht gevoel.

Mag je een verloskundige slaan?

Ik had al een flinke buik en inderdaad, ik voelde me enorm. En ok, die zwangerschapsgym deed ik niet meer omdat ik er duizelig van werd en ik teveel last had van mijn ribben. En sure, ik leefde niet op sla. Maar laten we niet overdrijven. Iedereen die zwanger is snoept toch wat meer dan anders? Een beetje tactvol omgaan met wandelende hormoonbommen lijkt me een van de basisvaardigheden die een verloskundige moet bezitten. Ik word nog steeds boos als ik eraan terug denk.

LEES OOK: Normaal een fitgirl, nu onwijs trots op mijn buik!

Ik wilde het toen gewoon niet horen. Als je zwanger bent, wil je alleen maar positieve vibes. Geen verhalen over horrorbevallingen, over hoe je moet blijven sporten tijdens je zwangerschap en preken over je gewicht. Maar oh, wat wou ik achteraf dat ik haar advies wat meer ter harte had genomen en vaker verhalen had gehoord over hardnekkige zwangerschapskilo’s. Ik dacht altijd bij dat soort verhalen; dat gebeurt mij niet! Ik ga daarna weer gewoon lekker sporten en dan komt alles weer goed. En zo niet, dan niet. Dan heb ik een baby en maakt het me niet meer uit.

Straks vliegt het er af!

Ik ben geen fitgirl of foodie of yogi or whatever. Ik ben gewoon normaal. Ik sport en ik eet regelmatig, maar met mate. Maar toch liet ik tijdens de zwangerschap de teugels wat meer vieren vieren. Want dat mocht toch? Ik was gewend dat ik met een paar weekjes extra sporten en gezonder eten wel weer op mijn normale gewicht kwam. Te dik? Eigen schuld, dan moet je meer spoten en minder eten. Simpel, dacht ik altijd. Ik zou heus wel weer makkelijk afvallen na de zwangerschap. Dus een beetje zondigen mag wel, toch? Je bent immers zwanger, hoorde ik overal. ‘Geniet er lekker van!’,  ‘Als het nu al niet eens mag..?’ “Het gaat er vanzelf wel weer af, joh!”

De opmerkingen ‘Wat er aankomt, moet er ook weer af’ en ‘Je moet geen suiker eten, hoor! Dat is niet goed voor je kindje’ negeerde ik voor het gemak maar even.

Simpel?

Was het maar zo simpel. Je hormoonhuishouding is helemaal in de war, en laat die nou ook van invloed zijn op je schildklier, en dus je gewicht. Bij the lucky few betekent dit dat ze als een malle afvallen en zo weer in hun skinny jeans passen. Hoera, gefeliciteerd. Maar het kan dus ook betekenen dat het niet vanzelf gaat. Sterker nog, dat je je de pleuris werkt, maar dat er niks gebeurt. Dit was altijd het moment dat ik als zwangere afhaakte, want bah, wat een negatief gedoe. Maar jij moet doorlezen, Kom op! Blijf bij me! Dit is mijn ervaring en dit is dus ook de realiteit. Niet de enige, maar wel de mijne.

Mijn (vreselijke, I know) advies

De kilo’s gaan er niet vanzelf af.  En ook niet met veel moeite! Het kan zijn dat het niet lukt, dat je een moeilijke bevalling hebt of zelfs wel een keizersnede waardoor je niet meteen na 6 weken weer in de sportschool staat. En ook niet na 10 en ook niet na… Nou ja, laat maar. Want au, mijn rug. Het kan zijn dat je in een depressie raakt en daardoor nog meer vet opslaat dan normaal. Het gaat niet vanzelf. De teller staat na een jaar nog net zo hoog als een paar weken na de bevalling.

LEES OOK: De zwangerschapskilo’s eraf sporten: wat een hel  

Dus doe het niet. Houd je een beetje in. Verwacht geen wonder na de bevalling. Blijf bewegen, zorg dat je niet stijf wordt en ga fit je bevalling in. Het kan nog lang gaan duren voordat je je weer zo voelt als voor de bevalling, en nog langer tot je weer helemaal de oude bent. Ik voel me nu, na een jaar, nog niet zo fit als een paar dagen voor de bevalling. Dus gebruik die energie en houd jezelf fit, zoadat je straks weer sneller jezelf bent.

Go with the odds

Maak je je niet druk om een kilootje meer of minder. Super! Dan maak je je daar straks met een baby in huis ook niet druk om. Maar ben jij normaal iemand die bij elk extra pondje meteen slechter voelt? Dan is dat na een zwangerschap niet op miraculeuze wijze ineens anders. Kijk naar je moeder, je zus met kinderen  of jezelf in een minder gezonde periode. Heb je het in je genen om een extra isolatielaagje te kweken? Dan komt dat laagje met al zijn vriendjes langs na je zwangerschap.

Dus. Houd. Je. In.

Sorry. Don’t shoot the messenger. Je bedankt me later. Echt.

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Niets meer missen? Like ons op Facebook.

 

Reageer op artikel:
Column: De blog die ik had moeten lezen toen ik zwanger was
Sluiten