Heleen: ‘Co-sleeping? Ons bed is van ons’

Co-sleeping. In niet-westerse landen is het heel gebruikelijk en ook de rest van de wereld gaat langzaam overstag. Samen slapen met je baby/peuter: dat is toch heerlijk? Degene waar je het allermeest van houdt meteen zien bij het wakker worden en getrakteerd worden op een stralende glimlach. Hoe mooi kan het leven zijn? En ja, dat is natuurlijk allemaal prachtig. En toch koos ik er heel bewust niet voor.

De eerste weken van zijn leventje sliep onze eerste zoon (inmiddels 3 jaar) gezellig bij ons op de kamer. Zijn wiegje stond naast ons bed, ideaal tijdens nachtelijke voedingen. Toen mijn lief na 6 weken vroeg wanneer de baby naar zijn eigen kamertje zou gaan, had ik daar flink wat moeite mee. Maar het bleek een schot in de roos want vanaf dat moment sliep hij door.

Slapen in eigen kamer

Ook zoon nummer 2 sliep de eerste weken op onze kamer in zijn wiegje. Hoewel mijn lief al na 6 weken vond dat het mooi was geweest, wist ik dat nog tot 8 weken te rekken. Het argument: ‘dit is mijn laatste baby’ bleek daarin goed te werken. Maar op een leeftijd van 2 maanden ging ook hij naar zijn eigen kamertje. Dit bleek bij onze jongste overigens geen reden om door te gaan slapen.

Er valt heel wat voor te zeggen om je kindje ’s nachts lekker bij je te hebben. Want ja, het is heerlijk wakker worden, het is goed voor de hechting en ook vooral erg praktisch. Maar laat ik eerlijk zijn: mijn nachtrust is me heel veel waard. Zodra er een kind bij ons in bed ligt – en dat gebeurt alleen bij ziekte of op vakantie – slaap ik niet meer. Ik ben bang dat ik op hem rol en bij elk geluidje denk ik dat er iets vreselijks aan de hand is. Op zich ook een leuk beeld: een slapende man, een slapend kind en een mama die als een verschrikt konijn stijf rechtop zit.

Goede moeder tot 7 uur ‘s avonds

Ik ben echt best een goede moeder, maar wel tot zeven uur ’s avonds. Tot dat moment is mijn onverdeelde aandacht voor de peuter en de baby, maar daarna is het de beurt aan mijzelf en mijn lief. Zo klein als ze zijn, lijken onze zoontjes dat prima te snappen. Zodra ze in hun bedjes liggen, slapen ze (ik ben gezegend, I know). Natuurlijk ga ik ’s nachts naar ze toe als ze eng gedroomd hebben/een fles willen/ziek zijn/een prangende vraag hebben, maar één regel is duidelijk: ons bed is van ons.

Die fijne momentjes bij het wakker worden, heb ik als ik ’s ochtends de kamer van de peuter binnenkom. Hij ligt dan al te kletsen tegen zijn knuffels en vliegt me blij in de armen. De baby halen we als hij wakker is vaak uit zijn bedje en hij mag dan rustig wakker worden tussen ons in. Prachtige momenten die ik echt niet wil missen. En over die hechting? Ach, zolang mijn zoontjes nog breeduit lachen als ze me zien en de oudste later met mama wil trouwen, zal dat ook wel goed zitten.

Reageer op artikel:
Heleen: ‘Co-sleeping? Ons bed is van ons’
Sluiten