Henrike: Dit zijn de 7 beste zwangerschaps guilty pleasures

Twee streepjes verschijnen op het staafje. Ik juich van binnen, want ik weet wat dit betekent: a) ik ben zwanger (duh!) en b) ik mag weer allemaal dingen doen die ik anders niet mag doen, zonder me ervoor te schamen of me ervoor te hoeven verantwoorden. Waar heb ik het over? Nou, hierover:

Babynamenwebsites afstruinen

Ik ben een groot babynamenfan. Al vanaf dat ik in de buik van mijn moeder zat, houd ik al lijstje bij van mogelijke namen voor mijn fictieve kinderen. Ik heb namen paraat voor alle (on)mogelijke combinaties: winterkindjes, lentemeisjes, meisjestweeling, jongetjes drieling. Als je niet in verwachting bent, is dat een beetje gek, maar eenmaal met kind geschopt, kun je ongegeneerd filosoferen over allerhande namen, betekenissen en combinaties. Stoer Scandinavisch (Rune?) of toch sprookjesachtig Arabisch (Jasmine?), of bijzonder Keltisch (Nimue?). Ik zet het op mijn immer groeiende lijst en breng weken door op allerhande namenzoekmachines en fora. Heerlijk. Jammer dat je uiteindelijk maar één naam mag kiezen. En dat je partner mee wil beslissen.

Bevallingsverhalen lezen

Geef mij een moederblog gevuld met bevallingsverhalen en ik ben gelukkig. Vlotte pijnloze bevallingen, spoedkeizersnedes, uren persen, plotselinge volledige ontsluiting, trekken aan de navelstreng, sterrenkijkers: kom maar door! Het is denk ik een combinatie van een beetje ramptoerisme en goed beslagen ten ijs willen komen.

One Born Every Minute bingen

Dit is eigenlijk de tv-variant van nummer 2. Lekker in mijn huispak op de bank naar puffende en persende vrouwen kijken op TLC. Waarbij ik me dan ook continue verbaas over het systeem van de geboortecentra in Engeland en het gemak waarmee er interventies worden geopperd. Iedereen aan de lachgas, continue wisseling van personeel, het nog niet mogen persen omdat de dienstdoende verloskundige er nog niet is. Voor het gemak ga ik er dan altijd maar vanuit dat er aan mijn lijf geen polonaise zal hangen en gelukkig is dat ook drie keer zo uitgekomen.

LEES OOK: Deze 12 dingen doet elke moeder als ze thuis is met haar baby

Geboortekaartjes van anderen beoordelen

Want daar heb ik altijd een mening over. Ik hou niet van standaard (“Kijk, Julia heeft hetzelfde soort kaartje als Sophie. Van die ene website”). En ik vind dat de achternaam van het kind op de kaart moet staan. Niets zo irritant als dat je niet weet hoe het kind eigenlijk heet. Het is toch niet meer van deze tijd om er vanuit te gaan dat het de achternaam van de vader heeft? Ook zo stom: een knullig versje wat net niet rijmt of waarvan het metrum net niet lekker loopt. Ik hou er van om zo’n kaartje uitgebreid door te nemen en bekritiseren. Waarbij ik me overigens realiseer dat dat heel hypocriet is, want op onze geboortekaartjes stonden standaard buikfoto’s en zo’n versje over liefde dat zich vermenigvuldigd door te delen. Maar goed, dan hebben andere mensen ook wat om over te oordelen.

Jezelf in alle spiegels uitchecken

Ik loop langs de gang spiegel en kijk even naar mijn buik. Ik loop door de stad, zie mijn weerspiegeling in de etalage en kijk even naar mijn buik. Ik stap in de auto en zie mijn buik in de spiegel en ik kijk er even naar. Waar ik normaal gesproken mijn buik probeer in te houden en er zo weinig mogelijk naar kijk, steek ik hem nu trots vooruit. Kijk mensen! Ik heb een freaking baby in mijn buik. Een baby! In mijn buik. Nou jij weer!

LEES OOK: Afke: ‘Dag buik, wat ben je prachtig’

Mensen voor me laten werken

Deze is misschien niet heel sympathiek, maar wel heel erg fijn. Als mensen aanbieden om te helpen, ben ik niet zo’n zwangere die blijmoedig roept: “Nee hoor, dat gaat best, ik ben zwanger hoor, niet ziek!” Nee, ik accepteer alle hulp ik krijgen kan en durf er ook om te vragen. Nou moet ik er tot mijn verdediging wel bij zeggen dat ik tot drie keer toe veel last heb gehad van mijn bekken en daarom wat mobiel-uitgedaagd was. Maar desalniettemin moest ik drie keer behoorlijk afkicken toen ik na de bevalling op een gegeven moment toch weer geacht werd om zelf naar de keuken te lopen om wat te drinken in te schenken. En of ik dan ook meteen wat drinken voor manlief wilde meenemen. Zucht.

De Zeeman

Dit is echt mijn downfall. De collectie kinderkleren wijzigt zowat elke dag, het kost nagenoeg niets en het is enorm schattig. Zet mij in de Zeeman neer en ik shop de hele boel leeg. Toegegeven, soms valt het van ellende uit elkaar en ik heb regelmatig zelf nog even een zoompje moeten vastzetten. Maar baby’s liggen toch alleen maar schattig  te wezen in hun outfitjes, dus who cares? Het erge is dat ik per ongeluk op hun mailinglist ben beland en nu elke week te zien krijg wat er nieuw is. Met als resultaat dat ik in het weekend naar de man roep: “Eh, lieverd, ik ga nog heel even, ehm, beschuit halen, want dat moet echt nu gehaald worden, doei!” Waarna ik op de fiets richting Zeeman sjees, dat ene leuke pakje koop. En nu ik er toch ben, ook nog een kek broekje scoor. En een schattig pyjamaatje. En een handig rompertje. En dan zonder beschuit thuis kom.