Column: 6 dingen waar ik mijn baby de schuld van kan geven

Sherita Jager 28 nov 2017 Column

‘Oh, oh, Victoria.’ Hij kijkt naar zijn lieve dochter, en dan naar zijn dure laptop. Er zit een flinke deuk in. ‘Waarom wilde je mijn computer zo graag pakken?’ Victoria lacht vrolijk naar papalief. Mijn mond maakt een zenuwachtige grijns die ik met moeite onderdruk. Ik kan niet liegen, maar ik heb geen zin in ruzie. Hij kijkt nogmaals naar zijn mooie nieuwe laptop en dan weer naar zijn oogappeltje.

Ik houd het inmiddels niet meer en roep schuldbewust: ‘Het is niet Victoria’s schuld dat er een deuk in je laptop zit, ik was het!’ Was ik maar zo een loeder dat ik Victoria de schuld kon geven maar ik ben te goed voor deze wereld. Waar ik Victoria wel de schuld van kan geven? Nou, best veel andere dingen, gelukkig.

Dat ik niet meer kook

Ik houd niet zo van koken. Zo, het is eruit. Ik vind het af en toe wel leuk, maar ik haal meer voldoening uit schoonmaken, bijvoorbeeld, dan uit koken. Toch houd ik van lekker eten, en wil ik gezond leven. Ik probeer dus vaak te koken. Het lukt niet elke dag, en dat heeft vooral te maken met Victoria. Victoria wil spelen, slapen of aandacht terwijl ik iets probeer te bakken. Tuurlijk, waar een wil is, is een weg. Maar die wil is een beetje weg.

Dat er overal snot is

Oké, soms is het mijn eigen snot.

Mijn gekke lichaam

Ik heb een dikke ader die over mijn buik loopt, zie mijn hartslag in mijn buikwand en kan ongeveer de kuststrook van Chili tussen mijn buikspieren stoppen, zo groot is het gat dat er zit. Mijn borsten hebben blauwe aderen en mijn billen zijn weg. Al 11 maanden lang ben ik aan het ontzwangeren, houdt het ooit op?

LEES OOK: Deze baby’s rocken ‘movember’ beter dan hun vader

En gekke haar

Mijn haar valt uit, is steil en klit. Waar ik voor de bevalling een mooie bos krullen had, heb ik nu steil haar waar ik echt niets mee kan. Ik ben de afgelopen drie maanden drie keer naar de kapper geweest, maar verder dan een hoge knot kom ik niet meer.

Mijn gebrekkige geheugen

Slaaptekort, een veranderd stel hersens, andere prioriteiten of gewoon wat drukker dan normaal, waar het aan ligt weet ik niet maar mijn geheugen laat mij vaak in de steek. Ik ben van nature redelijk georganiseerd, maar mijn hersenen werken echt niet meer hetzelfde als voorheen. Ik maak fouten, vergeet belangrijke dingen en stel echt de domste vragen. Best jammer, nu zal ik nooit de eerste vrouwelijke president worden.

Dat ik nu even niet zo sociaal ben

Hè, wat vervelend. Ja, nee, dat gaat echt niet, ik kan ‘s avonds niet de deur uit met Victoria. Nee, we hebben geen oppas. Nee, ze slaapt ook niet goed bij Carlos. Ik blijf gewoon thuis, gaan jullie maar lekker uit. Eerlijk, soms baal ik als een stekker, maar hey, dat hoort er bij.

Gelukkig is het goedgekomen met de laptop. Hij kraakt een beetje maar kan nog open. En papa en mama zijn ook nog bij elkaar. We kennen elkaar zelfs nóg beter: Hij weet nu dat ik niet te vertrouwen ben met dure spullen, en bergt alles dus netjes op. Dat scheelt mij weer opruimen.

Dit is waarom je baby buiten laten slapen goed is voor zijn gezondheid

Reageer op artikel:
Column: 6 dingen waar ik mijn baby de schuld van kan geven
Sluiten