Charlotte: “Wijder, slapper, uitpuilend, om het over het spontane urineverlies nog maar niet te hebben”

Redactie 29 aug 2018 Column

Je zou toch maar moeder mogen worden. Wat is er mooier dan nieuw leven op de wereld mogen zetten? Alle slapeloze nachten, hormoon gedreven buien, tepelkloven en verdwenen tijd voor mijzelf verschuiven naar de achtergrond als ik mijn kinderen in mijn armen sluit.

Roze wolk

Fijn en belangrijk dat we tegenwoordig open zijn over álle aspecten van het moederschap, over de roze wolk én het ontbreken daarvan. Dat we verhalen kunnen lezen van andere moeders waardoor we beseffen dat we niet de enige zijn of waardoor we inzien dat iedere moeder het ouderschap op eigen wijze beleeft. Dat je jezelf niet beter of slechter hoeft te voelen dan de moeder die het anders ervaart dan jij. Dat wij vrouwen, moeder of niet, de volgende generatie mogen laten zien dat je het verschil maakt door voor elkaar op te komen en elkaar te steunen in plaats van jezelf aangevallen te voelen, elkaar te bekritiseren of weg te kijken.

Er is één ding waar ik weinig over lees (of alleen in vage bewoordingen) en waarover ik zelf verbijsterd en verdrietig was. Ik schreef er eerder anoniem een column over voor Famme Baby en Famme en door de vele reacties die volgden besefte ik dat veel vrouwen het onderwerp herkennen. De staat van jouw vagina en bekkenbodem na de bevalling(en).

De verzakking

Mijn vagina is na drie bevallingen drastisch veranderd. Eerlijk gezegd herkende ik haar niet meer. Nog eerlijker gezegd wilde ik een tijd lang niets met haar te maken hebben en was zij voor mijn partner verboden terrein. Wijder, slapper, uitpuilend, om het over het spontane urineverlies nog maar niet te hebben. Ook kreeg ik meer last van mijn onderrug en bleef mijn buik in dezelfde staat als toen ik vijf maanden zwanger was.

In een poging weer een sterk lichaam te krijgen heb ik de afgelopen jaren van alles gedaan. Ik ging hardlopen met een personal trainer. Mijn conditie verbeterde, maar de verzakking leek erger te worden, een onderwerp waar ik liever niet over praatte met mijn mannelijke trainer.

Ik besloot te gaan zwemmen. Mijn lichaam werd sterker, maar mijn bekkenbodemklachten veranderden niet. Via de huisarts kwam ik bij een bekkenbodemfysiotherapeut terecht. Eindelijk werd mijn bekkenbodem sterker, maar het gaf me het gevoel dat ik een patiënt (en uitzondering) was in plaats van vrouw met een moederlichaam.

Onzeker gevoel

Twee jaar later ontdekte ik een sportschool voor vrouwen. Ik kreeg een eigen programma, gericht op mijn probleemgebieden (buik, buik en buik) en werd op een prettige manier begeleid. Maar hoe ik ook trainde, mijn bolle buik bleef en mijn vagina zakte verder uit. De jonge vrouwen die mij begeleidden waren lief, maar gaven mij een onzeker gevoel met hun in mijn ogen perfecte lichamen. Ik miste een ervaringsdeskundige die mij zonder dat ik het uit hoefde te leggen verstond.

Toen ontmoette ik Agnès. We wonen alle twee in Bilthoven. Agnès is zo’n moeder waarvan ik me regelmatig heb afgevraagd hoe en of zij haar kinderen wel zelf op de wereld heeft gezet. Het leek me onmogelijk met zo’n strak figuur. Ik voelde me een mislukte komkommer in haar buurt. Je weet wel, niet mooi genoeg om in de schappen van de supermarkt terecht te komen, maar ook zonde om weg te gooien.

Waarderen en accepteren

Op een dag raakten we aan de praat. Ze had mijn column gelezen en vertelde me dat ze een opleiding in Engeland had gevolgd om vrouwen te begeleiden na hun zwangerschap. Ze legde uit dat een lichaam na de bevalling andere oefeningen nodig heeft dan de oefeningen die je in sportscholen tegenkomt (buikspieren!) en dat de spieren die je gebruikt tijdens de meeste sporten averechts werken of geen effect hebben op het bolle buikje en de bekkenbodemspieren.

Dat je hersenen eerst weer een connectie moeten maken met de spieren die tijdens de zwangerschap en bevalling zoveel te verduren hebben gekregen.  Dat was nieuw voor mij. Ook gaf ze aan dat het mooi zou zijn als ik mijn lichaam kon waarderen en leerde accepteren, maar dat ik niet met de klachten hoefde te leren leven. Ze nodigde me uit om mee te doen. Ik was sceptisch en zag er tegenop om naast vrouwen te gaan staan met wie vast niets aan de hand was en was bang om geconfronteerd te worden met mijn onvermogen.

Geen competitie

Meestal heeft mijn geen ‘nee’ durven zeggen nadelige gevolgen voor mijzelf, maar achteraf kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik Agnès  niet wilde teleurstellen en ‘ja’ heb gezegd.

Het was fijn om in een kleine groep, in mijn geval vijf vrouwen, te trainen. De oefeningen waren precies afgestemd op waar ik was, klein en zorgvuldig. Ze leerden mij eerst om weer contact te maken met de diepere buikspieren en bekkenbodemspieren. Ik heb dingen geleerd die ik nog nergens anders heb gehoord en ervaren en die direct invloed hadden op mijn klachten.

Agnès  motiveerde, informeerde, maar oordeelde niet en legde de keuze en verantwoordelijkheid bij mij om thuis wel of niet te oefenen. Het was een verademing om te horen en zien dat al deze vrouwen mijn klachten in meer of mindere mate herkenden (ook Agnès , ook de jonge moeder van amper 24 jaar, ook de vrouw van wie de kinderen al de deur uit zijn). Er werd niet uitgebreid over gesproken, maar het was fijn en veilig om te trainen in een groep aan wie ik niets hoefde uit te leggen en waar geen competitie heerste.

Geen ander lichaam

Er nu is er iets veranderd. Ik heb geen ander lichaam gekregen, ik draag nog steeds dezelfde kledingmaat en mijn vagina zal nooit meer worden zoals ze was. Dat hoeft ook niet.

Ik had waarschijnlijk meer resultaat kunnen behalen als ik thuis vaker had geoefend. Ja, dat weet ik zeker en ik ken mezelf ook. Maar ik loop rechtop, letterlijk en figuurlijk. Ik voel me weer krachtig en vrouwelijk. Ik heb mezelf leren dragen en heb geen angst meer voor spontaan urineverlies.

De buiken van verschillende vrouwen uit de groep werden platter doordat de opening tussen hun buikspieren kleiner was geworden. Rugklachten verminderden. En misschien voor mij nog wel het belangrijkste: mijn bekkengebied is weer tot leven gekomen.

Geen verwoest en verlaten terrein

Het is niet langer een verwoest en verlaten terrein waar ik last van heb, maar een gebied vol leven en gezond. Ze hoort bij mij. Mijn seksleven is drastisch veranderd, het is er weer.

Langs deze weg bedank ik jou Agnès en hoop dat je nog veel vrouwen mag laten ontdekken en begeleiden bij het terugvinden van hun kracht. De methode die je gebruikt onderscheidt zich écht. En ik schrijf dit voor die vrouwen die zich onzeker voelen over hun lichaam na de zwangerschap en bevalling, die hun vagina niet meer herkennen, die weten wat aambeien zijn, die pijn ervaren of niet meer (genieten van het) vrijen. Je bent niet alleen. Je bent prachtig en precies goed zoals je bent. Én je hoeft geen genoegen te nemen met klachten.

* De naam Charlotte is om privacyredenen gefingeerd

Reageer op artikel:
Charlotte: “Wijder, slapper, uitpuilend, om het over het spontane urineverlies nog maar niet te hebben”
Sluiten