Column: Help, mijn baby is een buikslaper

Mirjam Bedaf 24 okt 2017 Column

Nog voordat je baby geboren is, wordt het je al van alle kanten ingeprent: wat er ook gebeurt, je baby moet en zal op zijn rug slapen. Een vriendin van me had een baby met reflux die veel beter op haar buik sliep, waarbij de kinderarts haar botweg vroeg: ‘Wat heb je liever? Een baby die zichzelf iedere avond in slaap huilt of een dode baby?’

Ai, natuurlijk niet heel handig van die kinderarts maar de cijfers liegen er niet om. Sinds het advies om baby’s op de rug te laten slapen, in 1987 om precies te zijn (30 jaar geleden dus!), is het aantal baby’s dat is overleden door wiegendood enorm gedaald. In 1985 waren dat er in Nederland 193, in 2014 nog maar 15. Supergoed nieuws dus! Ook ik legde vanzelfsprekend mijn kinderen op de rug. Alleen mijn jongste slaapt sinds ze zichzelf kan omdraaien (en dat was al na een maand of drie) veel liever op haar buik.

Voorkeur

Ik probeerde me in eerste instantie niets van haar voorkeur aan te trekken, en legde haar steevast op haar rug in bed. Maar als ik even later ging kijken, lag ze alweer op haar buik. Soms zelfs op haar knuffeltje – ik weet het, dat wordt ook afgeraden, maar ze wordt altijd zo blij van ‘haar’ konijntje en het lijkt me als baby alleen in een bedje zo ontzettend fijn om met een zacht knuffeltje in slaap te vallen.

LEES OOK: Moeder doet alle vooroordelen over co-slapen de das om met dit relaas

Ik negeerde de stem van de kinderarts van mijn vriendin op mijn schouder, want hij had hier ongetwijfeld ook een duidelijke mening over: ‘Wat heb je liever…?’ Maar goed, de eerste weken draaide ik haar iedere avond terug op haar rug terwijl ze sliep. Dat ging best goed, ze werd er niet wakker van en sliep vervolgens de rest van de nacht netjes op haar rug. Helaas werkte mijn truc na een paar weken mijn niet meer, ze draaide gewoon terug op haar buik.

Vrij logisch

Eigenlijk is het heel logisch dat baby’s graag op hun buik slapen, daar kwam ik bij toeval tijdens mijn laatste zwangerschap achter. Ze slapen dan ‘goed’ en ‘diep’. Tenminste, dieper dan als ze op de rug slapen. Dat klinkt op het eerste gezicht best positief. Welke ouder wil er nou geen kind dat goed en diep slaapt? Menig ouder zou ervoor tekenen. Maar juist die diepe slaap is zorgwekkend, vertelde een kinderarts me. Wakker worden is namelijk een belangrijke bescherming tijdens je slaap. Als je te weinig zuurstof krijgt, word je vanzelf wakker.

Zenuwstelsel nog niet ontwikkeld

Bij jonge baby’s werkt dit verdedigingsmechanisme soms niet goed, omdat het zenuwstelsel nog niet volledig ontwikkeld is. Het komt er dus op neer dat als een baby geen adem meer kan halen omdat het bijvoorbeeld op de buik met neus en mond op het matrasje ligt, het misschien niet uit zichzelf wakker wordt. Met alle gevolgen van dien…

LEES OOK: 8 tips om je baby te laten slapen tijdens een middagdutje

Om die reden wordt aangeraden om baby’s tot een half jaar niet op de buik te laten slapen. Wij hebben die termijn niet gehaald. Een maand of vier, denk ik. Ik heb het onderwerp bij het consultatiebureau aangekaart en daar snapten ze mijn dilemma. Ze zagen ook dat mijn dochtertje erg sterk in haar nek was en heel beweeglijk, en ze vertelden me dat ik me geen zorgen hoefde te maken dat ze haar hoofdje niet zou kunnen draaien als ze geen lucht meer kreeg.

Wat kan ik doen

Dit strookte niet helemaal met het verhaal van de kinderarts, maar toch besloot ik om het zo te laten. Wat kon ik er verder aan doen? Ik kon haar moeilijk in bed vastbinden. Wel sliep ze al vanaf dat ze een paar maanden oud was in een slaapzak, dat leek me wel zo veilig met dat gerol in bed.

Inmiddels is ze acht maanden en ze heeft het overleefd. Niet dat mijn zorgen nu voorbij zijn, was het maar waar. Nog steeds leg ik haar tegen beter weten in iedere avond op haar rug. Waarom weet ik eigenlijk niet, want voordat ik de kamer uit ben ligt ze alweer op haar buik. En nog steeds controleer ik iedere nacht als ik wakker word of ze nog ademt.

Tijd om los te laten?

Ze slaapt heel rustig, en regelmatig slaat mijn hart over als ik een kort moment denk dat ik haar ademhaling niet voel, waarna ik met een zucht weer terug in slaap val. Misschien is dit de reden waarom ik haar nog steeds graag bij me op de kamer wil. Mijn twee jongens lagen met acht maanden al lang en breed zonder babyfoon op hun eigen kamer. En misschien moet ik het gewoon loslaten, het is tijd.

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: Help, mijn baby is een buikslaper
Sluiten