#17 Lieve baby: ‘Kan ik mijn studie wel afmaken?’

In deze serie schrijven moeders een brief aan hun (ongeboren) baby.  Brieven vol passie, vol emotie en vooral vol moederliefde. Want de band tussen moeder en kind is beschrijflijk mooi! Deze week de brief van Sharon (23).

Lieve Justin,

Ook al zit jij nog in mama’s buik, iedereen mag jouw naam al weten. We zijn zo trots en willen jouw komst met iedereen delen.

Jij zit al ruim 39 weken in mama’s buik. We kunnen niet wachten om jou te ontmoeten, maar volgens mij heb jij voorlopig nog geen zin om de wereld te gaan ontdekken. Je laat goed merken dat je het naar je zin hebt daarbinnen. Het lijkt wel of je elke dag steeds drukker wordt. Je laat graag merken dat je er bent, vooral als papa zijn hand op mama’s buik legt. Welke talenten of ambities je ook hebt, wij zullen je in alles steunen, we zullen misschien niet altijd achter je keuzes staan, maar wel proberen om deze te begrijpen.

Niet wachten

Je houdt ons nu wel heel erg in spanning, vooral papa kan niet wachten tot je er bent. Hij is nu al zo trots op je en heeft al 100 ideeën wat hij met je wilt gaan doen, wat hij je allemaal wilt laten zien en vooral ook wat hij je wilt gaan leren. Maar wat denk je van de opa’s en oma’s ? Tantes en ooms, nichtjes neefjes… Ze kunnen niet wachten tot je er bent.

We waren een weekend naar de stad van de liefde: Parijs. Hier ben jij ook ontstaan, kwamen wij achter toen jij bijna 10 weken in mijn buik groeide. Papa was direct door het dolle heen, ik kon mijn gevoelens nog niet direct een plekje geven. Het voelde alsof ik in een achtbaan zat vol emoties. Aan de ene kant was ik dolgelukkig, maar ik voelde ook lichte paniek, twijfel, angst, soms voelde ik me ook erg droevig. Ik zag alleen maar problemen met betrekking tot mijn studie en ik stelde mijzelf de vraag: ben ik hier wel klaar voor? Maar ik vroeg mijzelf ook af: kan ik dit wel? Ik heb nog nooit een luier verschoond of een baby echt goed vastgehouden. En hoe moet dit straks als ik wil gaan werken? Ik dacht alleen maar aan mezelf, best egoïstisch.

Wij kunnen dit

Je papa heeft vanaf het begin gezegd: ‘Sharon, wij kunnen dit! Je wordt een geweldige moeder, je studie ga je gewoon afmaken en die kleine zal niks tekort komen. Alles komt goed, vertrouw op me’.  Toch vond ik het moeilijk om die lieve woorden aan te nemen. Ik besefte dan in het begin van de zwangerschap ook nog niet heel goed dat er een baby’tje in m’n buik groeide. Pas toen ik je voor het eerst voelde bewegen en we je op de echo goed konden zien kwam dit besef er. Maar de vraag ‘kan ik dit wel’ spookt nu je er bijna bent nog steeds door m’n gedachten.

Bang voor het onbekende

Ik ben bang voor het onbekende. Dat ik niet weet wat me te wachten staat.
Straks zijn we ineens met z’n drietjes, alles gaat veranderen. Ik hoop gewoon dat je heel gelukkig met ons zal zijn en dat ik aanvoel wanneer je iets nodig of juist niet nodig hebt. Gelukkig heb ik je papa die mij in alles steunt, me door moeilijke tijden heen sleept, maar mij ook mijn fouten laat inzien en me ook laat merken dat ik niet onzeker hoef te zijn.

Fantastische vader

Lieve Justin, ik hoop echt dat jij veel qua karakter op je papa gaat lijken want het is een geweldige, spontane man met een heel groot hart, die graag voor zijn mening opkomt, maar ook erg zorgzaam en behulpzaam is. Jij krijgt een fantastische vader die voor jou door het vuur zal gaan. Ik hoop ook dat je mijn geduld hebt en de kracht en wil om door te gaan als het even tegenzit. Wat we ons ook afvragen is of jij mama’s rode haar krijgt of papa’s kuiltjes in je wangen. Maar hoe jij er ook uit komt te zien, we vinden je nu al prachtig. Ondanks mijn onzekerheid en eerdere twijfel voel ik enorm veel liefde voor je.

Liefs, Mama

Ben jij een schrijftalent? Famme Baby zoekt columnisten!