Hoe mijn bevalling is bevallen: de tweede van Afke (41)

Afke Bohle 25 mrt 2018 Column

In deze rubriek vertellen onze columnisten de mooie, ontroerende, soms schokkende verhalen van hun bevallingen.  Langdurige en snelle bevallingen, thuis en in het ziekenhuis, met en zonder pijnstilling, keizersnedes en vaginale bevallingen: alles komt langs.

De statistieken

Wie: Afke (41)
Start bevalling:
vliezen gebroken
Zwangerschapsduur: 38 wkn, 1 dag
Duur bevalling: 4 uur
Plaats: thuis
Pijnstilling:
geen
Manier van bevallen: natuurlijk
Reden keizersnede: n.v.t.
Hulpmiddelen natuurlijke bevalling: geen
Gewicht kindje: 3310 gram
Zwangerschapscursus: Ja, zwangerschapsyoga
Algemene ervaring: mooiste moment van mijn leven

LEES OOK: Hoe mijn bevalling is bevallen: de eerste van Afke (41)

Hoe het begon

Onze eerste zoon is in het ziekenhuis geboren, dat leek ons de veiligste en daarmee prettigste keuze. Achteraf heb ik de autorit naar het ziekenhuis als heel stressvol ervaren en voelde ik me in het ziekenhuis vooral patiënt en overgeleverd aan de verpleegkundige en verloskundige. Ik had niet het idee dat ik iets zelf had bijgedragen aan de bevalling, maar dat ik er doorheen werd geloodst door anderen. Deze keer wilde ik thuis bevallen. Mijn man had zijn bedenkingen, het leek hem niet veilig, maar na een verhelderend gesprek met de verloskundige stond hij ook achter mijn beslissing.

LEES OOK: Henrike: ‘Hoe ik volledige bij kennis was en toch de helft van de bevalling miste’

We haalden ons bed van de zolder , er zijn regels verbonden aan een thuisbevalling, en zetten het in mijn werkkamer (massagekamer). We kochten vier kratjes bier als alternatief voor klossen (die je kunt huren). Later begrepen we dat je kratjes vaak ook kunt ‘lenen’ van een supermarkt. Gelukkig volgde er niet lang na de geboorte van ons kind een buurtfeest en gingen alle biertjes op. We maakten een plan voor de opvang van ons oudste kind. Ik wilde heel graag dat hij thuis zou blijven als de bevalling zonder complicaties zou verlopen. Het was een gepuzzel om iemand te vinden die bereid was om eventueel middenin de nacht naar ons toe te komen, die niet te ver weg woonde en bij wie ik en ons zoontje zich vertrouwd voelden. Vertrouwd genoeg voor ons zoontje om eventueel mee te gaan en vertrouwd genoeg voor mij om hem of haar in huis te hebben terwijl ik aan het bevallen was. Deze zwangerschap volgde ik een cursus zwangerschapsyoga. Het was fijn om iedere dinsdagavond even tijd voor mijzelf en het kindje in mijn buik te hebben, momenten die zeldzaam waren deze zwangerschap omdat er nog een peuter in huis rondliep.

Fel steekje

Ik was precies 38 weken zwanger en ging naar bed. Om 0.30 uur werd ik wakker van een kort fel steekje in mijn buik, het voelde alsof er iets knapte. Meteen daarna voelde ik vocht tussen mijn benen. Ik was in verwarring en dacht dat ik in mijn bed plaste. Ik sprong uit mijn bed en er bleef vocht lopen langs mijn benen. Pas toen begreep ik wat er aan de hand was.

De bevalling

Al snel voelde ik mijn buik samentrekken en herkende ik de weeën. Omdat mijn vorige bevalling relatief snel was verlopen hadden we afgesproken dat we meteen contact met de verloskundige zouden opnemen. Dorien, de verloskundige, was er om 1.30 uur en vrij snel daarna arriveerde Adri, de kraamverzorgende. Adri maakte kennis en legde heel rustig wat spulletjes klaar. Dorien voelde hoever ik was en zei met een lach: “Om 4.30 uur heb jij je kind in je armen.” (Iets wat ze, zoals ze zelf later bij de geboorte van de derde, niet meer zegt. Maar ik was blij dat zij zo stellig was. Kennelijk had ze er alle vertrouwen in en daardoor had ik het ook.) Het was fijn om in mijn eigen bed te liggen, de geur van ons huis in te ademen en omringd te zijn door mijn eigen spulletjes en sfeerverlichting. Het hielp me ontspannen.

Misselijk

De weeën werden pijnlijker en ik merkte dat ik er niet helemaal met mijn aandacht bij kon blijven omdat ik ergens toch bezig bleef met de aanwezigheid van Adri en Dorien. Ik luisterde naar hun gesprekken, ik wilde braaf antwoord geven. Terwijl ik diep van binnen voelde: Ik wil alleen zijn, alleen mijn man mocht dichtbij. Waar het vandaan kwam weet ik niet, maar ineens durfde ik het te zeggen en vroeg of Dorien en Adri naar beneden wilden gaan. Dat deden ze zonder aarzeling. Achteraf vertelde mijn man dat ze gezellig hebben zitten kletsen beneden samen onder het genot van een kop thee. De pijn werd erger en ik strompelde naar de badkamer. Ik werd misselijk en dacht dat ik moest overgeven. In de badkamer hing ik over een stoel terwijl mijn man mijn onderrug masseerde en op mijn verzoek flink tegendruk gaf bij iedere wee. Dat was fijn. Mijn hoofd voelde helder en mijn aandacht scherp. Ik voelde me sterk.

Om 4.00 uur kwam Dorien kijken hoe het ging. Ik wilde weer terug naar mijn bed. Het laatste stukje van de bevalling kwam in zicht. Toen ik op bed kroop merkte ik per toeval (ik ving een wee op waardoor ik niet meteen kon gaan liggen) hoe fijn het was om op mijn knieën en handen te zitten. Het laatste stukje van de ontsluiting was (het bekende) zwaarste stuk.  Ineens verloor ik mijn helderheid, had ik geen idee meer hoe ik de pijn op kon vangen en verloor ik de moed. Ik begon te vloeken en riep om mijn moeder, iets wat ik nog nooit heb gedaan. Het kon me allemaal niets schelen. Toen voelde ik persdrang, het gevoel alsof je moet poepen, een enorm krachtig gevoel. Wat een opluchting. Nu kon ik iets doen! Er volgden twee persweeën en toen, om half 5, werd ons kindje geboren terwijl ik op mijn handen en knieën zat. Door deze houding kon ik hem zelf opvangen, dat was een onverwacht cadeau. Om half 6 kwam onze oudste zoon binnen die door alles heen was geslapen. Adri had ons bed verschoond en ik had inmiddels gedoucht. Daar in ons grote bed samen met mijn man en twee kinderen was zo’n intiem moment en ik was zo blij dat we thuis waren. Ik voelde mij oersterk en diep ontroerd.

Hoe is het bevallen?

In tegenstelling tot mijn eerste bevalling had ik tijdens deze bevalling de regie in handen. Dat begon al met de wens om thuis te bevallen en daar ook daadwerkelijk voor te gaan. Waar ik mij bij  de eerste bevalling heb laten leiden door angst en risico’s uitsluiten, heb ik mij bij deze bevalling laten leiden door vertrouwen en wat ik zou willen. Tijdens de bevalling was ik scherp en helder (aanwezig) en heb stap voor stap gevolgd wat er in me opkwam. Normaal zou ik nooit durven vragen of mensen mij met rust kunnen laten en ergens anders willen gaan zitten.

Rust

Toen ik vroeg aan de verloskundige en kraamverzorgende om naar beneden te gaan voelde ik meteen een rust van binnen. Het klopte. Toen ik eenmaal op het bed zat op mijn handen en knieën heb ik mijn gevoel gevolgd en bleef in deze houding zitten. Deze houding had ik vooraf nooit kunnen bedenken als een prettige houding. Ik zou er vooral een ongemakkelijk gevoel bij hebben gekregen. Maar het klopte. De zwaartekracht hielp mee, deze houding voelde veel natuurlijker dan op mijn rug liggen (bij eerste bevalling). De houding was veel actiever waardoor ik het idee had dat ik echt zelf iets kon doen en het was ontroerend en prachtig om ons kindje op te kunnen vangen.

Thuis bevallen

Thuis bevallen, tussen mijn eigen spullen en met alleen mijn dierbaren om me heen maakte de bevalling, ondanks de pijn, tot een intieme gebeurtenis. Ik ben achteraf zo blij dat we hiervoor hebben durven kiezen. Direct na de bevalling voelde ik me goed, veel fitter dan na de eerste bevalling, terwijl die ongeveer net zo lang heeft geduurd. Alles bij elkaar heeft ervoor gezorgd (plaats van bevallen, kiezen vanuit vertrouwen en mijn impulsen volgen en aangeven wat ik wilde) dat ik met trots en een heel warm gevoel terugkijk op deze bevalling. Een ervaring die iets heel krachtigs en moois heeft achtergelaten in mij. Dat is nooit meer weggegaan.

Reageer op artikel:
Hoe mijn bevalling is bevallen: de tweede van Afke (41)
Sluiten