Hoe mijn bevalling is bevallen: Marjolein (29)

In deze rubriek vertellen onze columnisten de mooie, ontroerende, soms schokkende verhalen van hun bevallingen.  Langdurige en snelle bevallingen, thuis en in het ziekenhuis, met en zonder pijnstilling, keizersnedes en vaginale bevallingen: alles komt langs

De statistieken

Wie: Marjolein Maigret (29)
Start bevalling: vliezen gebroken
Zwangerschapsduur: 32 weken
Duur bevalling: 4 uur
Plaats: ziekenhuis
Pijnstilling:
geen
Manier van bevallen: natuurlijk
Hulpmiddelen natuurlijke bevalling: 
NVT
Gewicht kindje:
1835 en 1780 gram
Algemene ervaring: zwaar maar mooi

Hoe het begon

Mijn “bevalling” begint in het ziekenhuis, zonder dat ik daar weet van heb. Ik ben met 26+6 opgenomen met krampen in de onderbuik. Geen weeën, misschien een buikgriep volgens de verpleegkundige. Omdat ik in verwachting ben van een tweeling word ik wel uit voorzorg opgenomen. De volgende dag, ik ben precies 27 weken zwanger, denk ik weer lekker naar huis te kunnen. Als ik onder de douche vandaan stap voel ik iets langs mijn benen lopen. Als ik naar beneden kijk slaat de schrik om mijn hart: bloed. Na een aantal onderzoeken komt het hoge woord eruit, mijn vliezen zijn gebroken. Gezien de termijn word ik per ambulance overgebracht naar het WKZ.

De bevalling

Eenmaal aangekomen in het WKZ legt de gynaecoloog ons uit wat we kunnen verwachten. Omdat mijn vliezen zijn gebroken is de kans erg groot dat ik binnen 48 uur ga bevallen. Ik krijg weeënremmers en longrijpers. Die laatste zijn twee prikjes, 24 uur na elkaar. Na 48 uur zijn ze ingewerkt en stoppen ze de weeënremmers. Maar tegen alle verwachtingen in blijft het stil. Deze stilte duurt in totaal 5 weken. In die 5 weken blijf ik in het WKZ, onder streng toezicht. Ik verlies nog steeds bloed en één van de twee ligt bijna volledig op het droge, maar desondanks groeien ze goed door.

LEES OOK: Hoe mijn bevalling is bevallen: Sherita (28)

Met een zwangerschapsduur van 31+6 plaatsen ze mij over naar het Meander. Daar hebben ze gelukkig éénpersoons kamers en ik zie mijzelf al de komende periode in mijn eigen ziekenhuis lekker verder broeden. Maar ’s avonds rond 20.30 is mijn buik behoorlijk onrustig en lig ik te bibberen in bed. De artsen denken nog wel even tijd te hebben en starten een nieuwe kuur met longrijpers. Omdat alles vanaf dat moment heel vlug gaat, brengt de verpleegkundige mij alvast over naar een verloskamer. Onderweg komen we de arts tegen en gelukkig ziet zij al gauw in dat het nu echt gaat beginnen. Niet veel later sluit ook mijn man aan in de verloskamer, hij zal mij later vertellen dat hij nog nooit zo snel naar het ziekenhuis heeft gereden.

LEES OOK: Hoe mijn bevalling is bevallen: de eerste van Afke (41)

Ik weet van gekkigheid niet meer hoe ik moet zitten of liggen. Alles doet zeer en alle sensors op mijn buik irriteren mij mateloos. Ik denk bij mezelf als dit nog langer door gaat zo, vraag ik om pijnstilling. De verloskundige checkt niet veel later mijn ontsluiting en ik blijk al op 6 cm te zitten. De vlieszak die nog wel intact is prikt ze door en dan gaat het heel snel. Om 00.25, op de valreep 32 weken zwanger, beval ik van Miro. Als tweede volgt Storm en omdat hij in stuit ligt moet ik goed de instructies opvolgen. Maar na slechts 8 minuten kan ik ook hem vasthouden.

Hoe is het bevallen?

Met een bevalling van slechts 4 uur mag ik zeker niet klagen. Maar alles wat er voor en na de bevalling afspeelde gaat je niet in de koude kleren zitten. Storm was er na de bevalling slecht aan toe, de artsen noemde zijn situatie ‘zorgelijk’ en hintte op een afloop waar je niet aan wilt denken. Vanwege zijn toestand zijn we alle drie weer overgeplaatst naar het WKZ, waar hij aan de beademing kwam te liggen. Ik werd diezelfde dag uit het ziekenhuis ontslagen, om 3 dagen later weer terug te keren met een endometritis.

De kinderarts uit het Meander omschreef het als een achtbaan waarin je zit, aangedreven door de stresshormonen. Zodra de achtbaan stopt, komt de klap. Het moment van het stoppen was voor mij het moment waarop de kinderen thuis kwamen. Een heel mooi, maar ook een heel angstig moment. Ik liep vaak genoeg de trap op, denkend dat ik mijn kinderen dood in bed zou aantreffen. Uiteindelijk besloot ik om naar een psycholoog te gaan en heb ik aan de hand van EMDR de herinneringen een plekje kunnen geven.