Hoe mijn bevalling is bevallen: Ilse

In deze rubriek vertellen onze columnisten de mooie, ontroerende, soms schokkende verhalen van hun bevallingen. Langdurige en snelle bevallingen, thuis en in het ziekenhuis, met en zonder pijnstilling, keizersnedes en vaginale bevallingen: alles komt langs.

De statistieken
Wie: Ilse
Start bevalling: weeën
Zwangerschapsduur: 40 weken
Duur bevalling: 28 uur
Plaats: ziekenhuis
Pijnstilling: ruggenprik
Manier van bevallen: natuurlijk
Reden keizersnede: nvt
Hulpmiddelen natuurlijke bevalling: niet van toepassing
Gewicht kindje: 2945bgram
Algemene ervaring: zwaar maar mooi

LEES OOK: Hoe mijn bevalling is bevallen: Sherita (28)

Hoe het begon

Ik werd op de uitgerekende datum wakker, een beetje pissig omdat er niets was gebeurd die nacht. Ik was er gedurende de laatste weken vrij zeker van geweest dat ik precies op de uitgerekende datum zou bevallen en was niet van plan daar van af te wijken. Maar ja…dan moest Moeder Natuur wel meewerken, natuurlijk.
Het eerste dat zwangere vrouwen doen als ze wakker worden, is plassen. Zo ook ik, die bewuste 29 oktober. Boven de pot ontdekte ik tot mijn grote schrik dat ik nogal een sloot bloed verloren was. Oei. Hoewel ik ergens best aanvoelde dat het niets ernstigs was, maar een voorteken van de naderende bevalling, belde ik toch de verloskundige maar even. Zodoende onderging ik zondagmorgen in alle vroegte nog even een inwendig onderzoek, terwijl manlief lichtelijk geshockeerd toekeek. Arme schat. Wist hij veel dat het die dag nog veel erger zou worden…

LEES OOK: Van weeën tot nageboorte: dit zijn de 5 fases van de bevalling

De verloskundige constateerde echter alleen dat Ukje nog koninklijk lag te badderen in mijn buik en ik nog geen ontsluiting had. ‘Het kan best nog een paar dagen duren.’ zei ze. Ik keek haar aan en zag dat ze dat zelf ook niet geloofde. Om mijn man niet nog meer stress te bezorgen zei ik nog maar even niets en stapte weer in de auto. Waar 5 minuten later de eerste wee kwam.

De bevalling

Tsja, en toen gebeurde er aanvankelijk vrij weinig. Na die ene wee bleef het nog even redelijk rustig en ik begon te twijfelen of ik niet toch nog even moest wachten. ‘Nog hartstikke rustig hier!’ appte ik alle nieuwsgierige vriendinnen die wisten dat het eigenlijk ‘mijn’ dag was.

Heftige weeën
Om 13.00 uur barstte het dan toch los en was er voor mij geen twijfel meer mogelijk. Hoewel de weeën nog erg onregelmatig kwamen, kreeg het woord ‘pijn’ een nieuwe betekenis en wist ik dat het menens was. Voor de vorm heb ik nog even een warme kruik op mijn buik gelegd, maar de weeën gingen niet weg en werden steeds feller. Na 3 uur puffen hebben we toch de verloskundige maar vast gebeld, aangezien ik de rugweeën niet mals waren en ik even wilde horen dat het opschoot. Met een grijns op haar gezicht kwam ze binnen. ‘Ik had al zo’n vermoeden, toen ik je bloeddruk vanmorgen zag.’

Helaas voor mij waren de weeën vooral erg pijnlijk, maar zetten ze weinig zoden aan de dijk. Na meer dan tien uur puffen was ik pas twee centimeter opgeschoten en aan het einde van mijn latijn. Ik was aan het spugen en compleet in mijn eigen wereldje terecht gekomen. Zowel mijn man als de verloskundige zagen een thuisbevalling niet meer zitten, ik wilde alleen maar dat er een einde kwam aan de pijn.

Ziekenhuisbevalling
In plaats van de gedroomde thuisbevalling werd het dus een ziekenhuisbevalling. Omdat je blijkbaar pas bij 3 cm ontsluiting door kan gaan voor een bevallende vrouw, naar medische maatstaven, moest ik de nacht doorbrengen op een prikje waar ik naast heel slaperig ook een beetje warrig van werd. Na een hele nacht puffen, spugen en onzin uitkramen had ik, jawel, maar liefst 3 cm ontsluiting en mocht eindelijk het zware geschut worden ingezet. Voordat de ruggenprik werd gezet heb ik nog even een verpleegkundige en de anesthesist onder gespuugd, maar kon er daarna weer even tegen aan. Twee uur lang, wel te verstaan. Daarna deed de ruggenprik links niet zo veel meer, kwam ik in een weeënstorm terecht, voelde ik me de grootste aansteller van het hele ziekenhuis, maar ging uiteindelijk wel in een rap tempo door de laatste centimeters heen. We belden de verloskundige, die me voor het laatste stuk kwam ondersteunen.

Om half 5 mocht ik eindelijk gaan persen. Hoewel de ruggenprik voor mijn ontsluitingsweeën maar half werk had geleverd, voelde ik van de persweeën vrij weinig en had vooral het idee dat ik mijn ontlasting naar buiten aan het werken was. Toen de gynaecoloog aankondigde na de volgende wee toch te gaan knippen, was ik er klaar mee en heb ik met alles wat er in me zat mijn kind er uit geperst. Voelde ik overigens ook niets van, te danken aan de morfine, gok ik, dus ik was ook enigszins verbaasd toen de gynaecoloog in plaats van de gevreesde schaar mijn dochter omhoog hield. En wat was ze mooi, met die enorme ogen van haar en dat piepkleine poppenmondje!

Hoe is het bevallen?

Hoofdzakelijk positief. Ik was aanvankelijk flink teleurgesteld dat ik zo veel hulp nodig heb gehad en voelde me nogal in de steek gelaten door mijn lichaam. Maar achteraf maakten juist dat ik er zo hard voor heb moeten werken én dat er zo veel mensen aanwezig waren om me er doorheen te slepen het een hele intense, mooie ervaring. Mijn lieve man is al die tijd geen seconde van mijn zij geweken en gaf mij echt de steun die ik nodig had.

Zo vergeten
Het cliché ‘je bent de pijn zó vergeten’ ging voor mij absoluut op. Ik had dankzij alle adrenaline ook al vrij snel weer energie voor tien, maar moest na een onderonsje met de grond leren dat de ruggenprik mijn spierbeheersing had platgelegd en ‘even uit bed stappen om de telefoon op te nemen’ nog niet tot de mogelijkheden behoorde ;-).
En dat mijn eigen verloskundige er nog bij kon zijn, was echt een kadootje. Over het algemeen kijk ik er dankbaar en vol trots op terug! Dit kan ik nog wel een keer. Maar dan hopelijk toch zonder al die naalden in mijn lijf!