Stelling: Als ik kon beïnvloeden dat ik een jongen of meisje zou krijgen, dan zou ik dat doen

Zelf invloed uitoefenen of je een jongetje of meisje krijgt? Ha! Hou op met die bakerpraatjes. Met een bak vol citroenen naast je bed krijg je echt niet eens een schattig meisje met staartjes. Net zoals een lekkere vette haring niet voor een jongetje zorgt. 

Wij trekken daarom ook één wenkbrauw flink hoog op wanneer we lezen over Gender Consult. Een praktijk die zegt te helpen met ‘natuurlijke geslachtsbeïnvloeding’, doormiddel van de juiste voeding en op bepaalde momenten vrijen. Geen citroenen naast je bed en haring in de ochtend, maar de juiste balans van zout en andere voedingsmiddelen zou dé truc zijn. Het onderzoek dat Gender Consult in 2010 uitvoerde in samenwerking met de Universiteit Maastricht is inmiddels door veel media onderuit gehaald. Zo zou de steekproef te beperkt geweest zijn, en zouden de resultaten veel te rooskleuriger gepresenteerd zijn.

Hoewel de methode van Gender Consult dus nog niet bepaald bewezen is, brengt het wel een heel interessante vraag mee. Er blijken dus ouders te zijn die bereid zijn vrij ver te gaan voor een jongen of een meisje. Hoewel we natuurlijk allemaal vooraan staan om ‘als het maar gezond is’ te roepen, hebben we daar dus soms stiekem wel andere gedachten over.

Daarom de stelling: Als ik de mogelijkheid zou hebben om te beïnvloeden of ik een jongen of een meisje zou krijgen, dan zou ik dat doen.

Wat denken onze columnisten?

Ilse Caballer

Ik vind het heel normaal om een voorkeur te hebben en misschien zelfs stiekem teleurgesteld te zijn met ‘de uitslag.’ Ik kan zelfs wel snappen dat het uitblijven van een gewenste zoon/dochter een gemis kan opleveren, maar het willen beïnvloeden en daar zelfs een coach voor in te schakelen vind ik wel heel ver gaan. Ik heb als kind drie keer een zusje gewenst en drie broertjes gekregen, en die ‘teleurstelling’ kon ik prima handelen. Ik zou ze voor geen goud willen inruilen en een zusje heb ik nooit gemist. Nou is een sibling geen eigen kind, maar als een kind zich er overheen kan zetten, kan een volwassene dat ook wel toch?

Hoewel het bij mezelf direct weerstand oproept, ben ik toch ook wel benieuwd hoe dat is voor mensen voor wie de wens om een zoon/dochter wel heel intens is en wil ik het ook niet veroordelen, maar ik vraag me wel af hoe gezond het is om het op deze manier te willen beïnvloeden en of we dat als maatschappij ook moeten willen faciliteren. De maakbaarheid van het leven is beperkt en hoe meer we dat willen beïnvloeden, hoe minder sterk ons incasseringsvermogen wordt, lijkt me. Het roept veel vragen bij me op en ben dus wel benieuwd naar de andere kant van het verhaal!

Anoniem

Altijd heb ik gezegd dat ik een dochter zou krijgen. Totdat ik zwanger was van ons eerste kindje. Vanaf de positieve test was ik ervan overtuigd dat het een jongen zou worden. Mijn moedergevoel bleek gelijk te hebben: er was een jongen op komst. Dolblij was ik. Bij zwangerschap 2 wist iedereen het zeker: het zou een meisje zijn! Mijn gevoel zei weer dat het een jochie zou zijn, maar stiekem hoopte ik op een meisje. Niet eens vanwege het gezellige tutten (zelf ben ik echt geen meisje-meisje) maar omdat het me zo leuk lijkt om later met mijn dochter te winkelen, meidenfilms te kijken en over alles te praten. Mijn gevoel had weer gelijk

“Gefeliciteerd! U krijgt een jongen” zei de echoscopiste. En ik moest even slikken. Het is een taboe om te zeggen, maar eigenlijk was ik enorm teleurgesteld. En dat gevoel raakte ik niet zomaar kwijt. Tot het moment dat ik de babypakjes van mijn zoon tevoorschijn haalde. Ineens zag ik weer een kleine jongetjesbaby voor me. Ik zag hem al rondrennen met zijn grote broer en ik zag ze samen kattenkwaad uithalen. En ineens vond ik het leuk. Weer een jochie erbij die later met mama wil trouwen. Nog een voordeel: ik hoef niet te gaan leren hoe je haren invlecht.

Als er selectie mogelijk was geweest, had ik dat niet gedaan. Hoe sterk mijn wens voor een meisje ook was, ik ben nu heel blij met een mannengezin.
Onder invloed van hormonen een vrouw zo’n beslissing laten nemen, lijkt me niet wenselijk. En je weet nooit: misschien krijg je een meisje met jongensachtige trekjes of andersom. Heb je nog niks aan die selectie

Ellis Van der Sluis-Koops

Phoe, dat is een hele lastige (zegt een moeder van een zoon en een dochter, ik heb misschien makkelijk praten). Maar of ik nu 2 meiden of 2 jongens zou hebben, het maakt me niet uit. Maar ik heb me ook nooit meisjes- of jongensmoeder gevoeld. Gewoon mama. Maar vanuit mijn eerste emotie zeg ik wel; niet doen. Omdat ik denk dat er snel een grens wordt overschreden. En je de reden waarom je liever het één of het ander hebt vervaagt, ‘want het is toch te regelen’. Een ethisch dilemma.

Baby GIFs - Find & Share on GIPHY

Marijn Schoormans

Ik snap een voorkeur heel goed. Ik vind mensen die roepen dat het niet uitmaakt, als het maar gezond is, niet geloofwaardig. Zeker bij een tweede of derde niet. Ik wilde graag een jongen want zou niet weten wat ik met een meisje-meisje dat alleen maar met roze vlechtjes in wil balletdansen. En nu ik een zoontje heb, zou ik het toch wel heel leuk vinden als een eventuele tweede een meisje wordt. Maar ik weet niet of ik daar een beslissende hand in wil hebben. Ik sluit niet uit dat ik als er geprikt wordt voor een tweede, ik wat trucjes zal uitproberen, met het ‘baadt het niet, dan schaadt het niet’-idee. Een vriendin wilde perse ene meisje en heeft zelf een keer een maand overgeslagen omdat ze die maand volgens de Chinese kalender een jongen zou verwekken. En ja hoor, de maand daarop zwanger geworden. Van een meisje.

Henrike van Deel

Na twee meisjes had het ons heel leuk geleken als de derde een jongetje was geweest. Maar de echoscopiste riep enthousiast: ‘Het wordt K3!’ en ik zou onze derde dochter voor nog geen 10 jongetjes inruilen. Maar als we voor een vierde zouden willen gaan, dan zou ik zeker alle trucjes proberen om de kans op de jongen te vergroten. Ik zou er zelf niet voor kiezen om geld te besteden aan een coach, maar als je geld hebt, waarom niet? Ik zou wel alleen voor een volgend kind kiezen als beide geslachten erg welkom zouden zijn. Toch jammer als je later van je ouders moet horen dat ze heel veel geld hebben betaald voor een coach, maar dat je helaas toch niet bent geworden wat ze hadden gehoopt.

De columnisten hebben ook zo hun bedenkingen over de aanschaf van een pak Nutrilon vanaf 25 euro aan boodschappen

Niets meer missen? Like ons op Facebook.

Meer leuke content? Like ons op Facebook