Barbera: ‘Er waren momenten dat ik spijt had dat ik zwanger was’

Melissa Eissens 30 mrt 2018 Zwanger

‘De misselijkheid die je de hele dag ervaart is allesoverheersend, je gaat ermee naar bed en je staat ermee op en niks helpt. Het is overweldigend, ellendig, een echte hel.’

Dit zijn de woorden van Barbera van der Stelt, moeder van dochter Sienna en zoontje Pepijn. Beide zwangerschappen moest zij zien door te komen met hyperemesis gravidarum.

Toen ik erachter kwam dat er iets mis was

‘Vanaf week 7 werd ik misselijk en begon ik met braken. Zelfs helemaal leeg bleef ik braken, ook al kwam er niks meer uit, behalve wat gal en bloed of gewoon niks. Ik heb bij mijn dochter ook HG gehad en ik wist gelijk dat dit weer hetzelfde was. Het eten en drinken lukte niet meer goed, het meeste kwam er direct weer uit.

Het moment dat we het ziekenhuis wilden bellen voelde ik me eigenlijk weer beter en zei ik dat het niet hoefde. Rene heeft toch besloten wel te bellen en het ziekenhuis wilde mij toch zien ook al voelde ik mij beter. Eenmaal in het ziekenhuis bleek ik flink uitgedroogd en ben ik direct opgenomen. Achteraf hoorde ik pas, dat het beter voelen eigenlijk juist een slecht teken was. Dit bleek wel toen ik eenmaal in het ziekenhuis lag. Ik heb er 8 dagen gelegen met infuus en uiteindelijk de sondevoeding, omdat het eten mij gewoon niet meer lukte. In de dagen heb ik alleen maar geslapen, zelfs bezoek van Rene en mijn dochter, Sienna, was te veel.’

De psychische terugvallen

‘Er waren momenten dat ik de zwangerschap niet wilde. Dat ik spijt had dat ik zwanger was. Ik heb wekelijks een gesprekken gehad in het ziekenhuis bij een psycholoog en dat hielp mij enigszins. Ook de steun van Rene heeft mij ontzettend geholpen, hij heeft ontzettend veel gedaan, eigenlijk alles gedaan tot hij zelf met zijn hernia uitviel. Voor hem was het ook zwaar om mij zo te zien. Ik voelde mij ook enorm schuldig naar Rene toe, maar vooral naar mijn dochter. Het voelt als falen als je er niet meer volledig voor haar kan zijn.’

‘Indien niet tijdig en adequaat wordt ingegrepen, kan dit in het ergste geval sterfte van moeder en ongeboren kind tot gevolg hebben.’

‘Ik ben hier niet alleen bang voor geweest, maar ik heb dit ook gedacht. Ik had er ook vrede mee als ik het niet zou overleven. De angst dat er iets met het kindje zou zijn was ik ook al voorbij op dat moment. Nu ik erop terugkijk vind ik dit wel moeilijk om een plekje te geven, omdat het aangeeft hoe ziek ik eigenlijk geweest ben.’

Moeilijke keuzes

‘Dit was of ik de zwangerschap wel wilde en kon doorzetten. Ik ben niet iemand die een abortus zou doen, maar het is deze zwangerschap toch wel enkele malen in mijn gedachten gekomen. Of ik iemand anders dan mijn man bij de bevalling wilde indien hij volledig uitgeschakeld was op dat moment. Ik wist werkelijk niet hoe het verloop zou zijn van zijn hernia.’

De bevalling

‘Met 36.5 weken is Pepijn geboren. Hier was Rene, ondanks zijn hernia gelukkig bij. Om 21:00 uur begonnen de eerste weeën, om 21:30 uur heb ik Rene gebeld en om 23:58 uur is Pepijn geboren. De dag erna is Rene weer volledig uitgevallen en was ons gezin volledig verspreid. Ik op de kraamafdeling, Sienna bij mijn ouders, Rene thuis op bed en Pepijn op de kinderafdeling. Hij bleek ondanks zijn gezonde gewicht en lengte toch prematurengedrag te vertonen en kon zich niet warm houden en niet drinken en kreeg een sonde. Hij heeft hier 5 weken gelegen.’

René heeft Pepijn maar 4x gezien in die weken

‘Dit was onwerkelijk. Hij heeft een zoon, maar zo voelde het op dat moment niet. Hij had ook zoveel pijn dat hij daar alleen maar mee bezig kon zijn. En hij had de zorg voor onze dochter op de momenten dat ik in het ziekenhuis was. Zij verdiende ook aandacht. Het was moeilijk om een gevoel te creëren voor zijn zoon. Toen Pepijn uit het ziekenhuis kwam voelde het voor hem meer als een adoptiekind dan zijn eigen zoon. Gelukkig is dit nu wel anders.’

Mijn absolute dieptepunt

‘Na mijn ontslag van de kraamafdeling kon ik bij Pepijn op de kamer blijven, maar dit wilde ik niet. Ik wilde naar mijn dochter toe. Ik miste haar. Ik voelde mij verscheurd tussen mijn gevoel en verstand. Verstand dat Pepijn mijn zoon is, maar dat het gevoel er niet is. Iedere dag voelde alsof ik naar een jongetje toe ging die ik even mag verzorgen en hem dan achterlaat bij zijn ouders. Het voelde niet alsof ik zijn moeder was.’

Een zwangerschap met hyperemesis gravidarum dragelijk maken

‘Luister naar jezelf en je lichaam. Neem je rust. Trek op tijd aan de bel bij je verloskundige of arts. Eet waar je echt trek in hebt en niet een cracker omdat anderen zeggen dat dat helpt. Laat je absoluut niet gek maken door mensen die vinden dat jij je aanstelt. HG is een ziekte die veel gevolgen kan hebben. Probeer zoveel mogelijk hulp in te schakelen bij de dagelijkse dingen. En zorg dat er iemand is die voor je kan vechten, want zelf heb je die puf niet meer.’

Toekomst

‘Ik ben op de weg terug, maar het zal nog een lange weg worden. Er zijn momenten dat je denkt dat je de wereld weer aankan, maar nog vaker word ik teruggefloten door mijn lichaam. Eenmaal thuis is er een bepaalde rust gekomen zodat je als gezin weer naar elkaar toe kan groeien. De gebeurtenissen hebben zijn weerslag gehad op mijn psyche. Mijn hoofd zit nog zo vol van alles wat er is gebeurd. Het gaat met kleine stapjes, kleine momentjes, maar ze zijn er wel en dat geeft mij vertrouwen in de toekomst.’

Reageer op artikel:
Barbera: ‘Er waren momenten dat ik spijt had dat ik zwanger was’
Sluiten