Ilse: “Babyproof? Mijn huis werd gesloopt door een dreumes in de dop”

Ilse Langerak 25 sep 2018 Column

Het is inmiddels zes jaar geleden dat De Echtgenoot en ik gingen samenwonen. We studeerden allebei nog, hadden geen geld en waren meer dan blij met de gratis bank die we van iemand konden overnemen. Het enige meubel met karakter was mijn mooie koloniale bureau, een kringloopvondst die ik van mijn ouders heb gekregen toen ik op kamers ging.

Verzamelen

Hoewel ik inmiddels stiekem vermoed dat het bureau meer een gevalletje ‘Pottery Barn’ is dan daadwerkelijk antiek, was het de trots van ons verder vrij sobere studenteninterieur.

In de jaren die volgden hadden we nooit veel te besteden, maar met veel geduld, toewijding en creativiteit hebben we een hoop mooie spullen weten te verzamelen. Het vintage grammofoonplaatkastje en het antieke stoeltje, dat we van mijn artistieke tante konden overnemen. Het oude theekarretje dat we in de kringloopwinkel tegenkwamen en we, bij gebrek aan auto, rammelend het hele dorp door hebben gereden.

Ik heb de stukken bosbessentaart (van oma’s begrafenis?) er nog vanaf moeten vegen. De jaren 50 naaipoef en die oude Singer, waar ik zo lang naar heb gezocht. De gebutste legerkist, die eigenlijk voor de mancave bedoeld was maar door moeder de vrouw (ik dus) werd ingepikt om het interieur wat mannelijker te maken en om mijn nieuwe vogelkooi op te plaatsen. Die kooi kwam gewoon van de Xenos, overigens.

Ilse: “Onze pageboren dochter leek sprekend op een oud miniatuur mannetje… in een jurk”

Alles heeft karakter

Soms knapten we ook dingen zelf op. Zo beplakte ik ooit een foeilelijk bouwmarkt-kastje met foto’s uit de National Geographic, onze eettafellamp heeft manlief van een houten lantaarn gemaakt en aan de wand hangen bij gebrek aan geld voor echte kunst ingelijste tekeningen uit prentenboeken.

Niets past echt bij elkaar en ik vermoed dat ze op de VT-wonenredactie een maand in retraite kunnen bij woonwinkel Eijerkamp als ze mijn huiskamer zien, maar ik ben er ongelooflijk trots op. Alles wat er staat heeft karakter en een verhaal.

Toen kwam de baby. En die baby kon op een dag staan en mijn wankele salontafel omvertrekken. Ze gebruikte mijn theekarretje met daarop mijn Blond-theepot als reusachtige loopwagen. Gooide mijn mooie monstera omver en greep met haar handjes naar die loeizware Singer in het kozijn. Mijn huis vol verhalen werd vakkundig gesloopt door een dreumes in de dop en was verre van babyproof.

Toch maar praktisch

Niet dat het een verrassing was, hoor. Sinds de eerste positieve zwangerschapstest zeiden we al tegen elkaar dat we het één en ander moesten gaan vervangen, maar toen ik een week of wat geleden mijn HBO-diploma uit de mond van mijn dochter viste, moesten we toch concluderen dat we daar rijkelijk laat mee waren. We hebben eerst middels een reorganisatie geprobeerd orde op zaken te stellen.

Mijn diploma’s vonden een nieuw onderkomen tussen de schoonmaakspullen in de keuken, de oude legerkist fungeert tegenwoordig als salontafel en die reusachtige monstera staat tijdelijk op onze bescheiden eettafel. So far good. Maar toen ook de vensterbanken werden ontdekt/de orchideeën en cactussen moesten worden gered en we ineens in een heus oerwoud van kamerplanten zaten te dineren, besloten we toch maar eens op zoek te gaan naar een praktisch wandmeubel.

Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Allereerst zijn wij zo’n klassiek VT-wonenstel van wie ‘de woonsmaken nogal verschillen’. Ik kan het Kees Tol horen zeggen: ‘Zij houdt van kleur en vintage, hij is meer van een stoer en strak interieur.’ Elke keer als ik iets moois had gevonden, werd ik door mijn minder stijlvolle huisgenoot teruggefloten. ‘Niet élk meubelstuk hoeft een statement te maken, Ils.’ zei hij dan.

Naast smaakverschillen liepen we ook tegen praktische, ruimtelijke en financiële kaders aan en áls we dan iets hadden gevonden, bleek het niet meer leverbaar. Ik geloof dat ik sinds ik een baby door een paar centimeter vagina naar buiten heb geperst, niet meer voor zo’n lastige opgave heb gestaan.

Ilse: “Toegeven dat ik ook wel eens door mijn energiereserves heen ben, zou voelen als falen”

IKEA horror

De ervaren ouder voelt hem mogelijk al aankomen. We zochten een praktisch, betaalbaar en bij verschillende smaken passend meubel, dus we sloten uiteindelijk het compromis der compromissen en kochten, o horror, een IKEA-kast. Met aandacht en zorg zelf samengesteld met het Besta-ontwerpprogramma, dat wel. Maar toch, een IKEA-kast. In mijn supercoole, authentieke, vintage urban jungle. Slik.

Ik heb er letterlijk een nachtmerrie over gehad en even overwogen het ding terug te sturen, maar in het belang van mijn ondernemende dochter én mijn porseleinen kopjes heb ik me toch maar vol overgave gestort op het in elkaar schroeven van die kast. Mijn innerlijke Frans Uyterlinde heeft nog wat geprotesteerd, maar ging uiteindelijk toch akkoord toen het meubel eenmaal stond en mijn oude naaimachine er op veilige hoogte in stond te pronken.

Gevuld en wel valt het IKEA-effect reuze mee en vind ik de kast stiekem best mooi. Hoewel de gedachte dat er nu pontificaal een gloednieuw stuk massaproductie in mijn woonkamer staat terwijl mijn theekarretje werkloos en onzichtbaar in een vochtige bijkeuken bivakkeert, toch nog een heel klein beetje zeer doet…

Nou ja, met een zeer energieke baby die toevallig net een loopkar heeft gekregen in huis, krijgt die strakke kast vast binnen no time wat ‘karakter’ en een ‘verhaal’. En anders doen we het vast heel goed in ‘weer een nieuw seizoen van VT-wonen’!

Laatste reactie
3 reacties totaal
Niels
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Ilse: “Babyproof? Mijn huis werd gesloopt door een dreumes in de dop”
Sluiten