Als je baby potjes voeding weigert

Karin Broeren 24 jan 2019 De baby

Ik had weleens gehoord van flesweigeraars: baby’s die een aantal maanden borstvoeding hebben gekregen en vervolgens weigeren om uit een fles te drinken. Súpervervelend voor moeders die weer lekker aan het werk willen – en overigens ook voor thuisblijfmoeders die het borstvoeden gewoon helemaal zat zijn.

Maar mijn baby heeft eigenhandig een nieuwe categorie in het leven geroepen (althans, bestaan er meer van dit soort baby’s?): hij is een potjesweigeraar.

Culinaire prak

Nu ben ik de eerste om toe te geven dat dit écht geen ramp is hoor. Ik denk dat het andersom voor veel meer frustratie zorgt: een baby die potjes naar binnen werkt voor het leven, maar die steevast weigert om ook maar een hap van jouw versbereide, culinaire prak naar binnen te werken. Ik zie het regelmatig om me heen gebeuren namelijk. Baby’s die in het begin veel potjes – of zelfs slechts af en toe – hebben gekregen, en vervolgens de potjes bovenaan hun maaltijd-wish list zetten.  

Dit was een van de redenen dat ik in het begin alles vers gaf. Niet alleen is het natuurlijk gezonder, maar ik wilde daarnaast zo veel mogelijk het risico uitsluiten dat hij straks geen zin had om met de pot mee te eten. En dus draaide mijn blender overuren: van mango’s tot bananen, van erwten, wortels, broccoli en vlees tot pasta. Meneer kan er geen genoeg van krijgen. Superfijn!

Tot ik even een keer geen zin had om weer een vijfsterrenmaaltijd in elkaar te draaien. Een potje zo nu en dan kon echt geen kwaad, zei ik tegen mezelf. En dus ging ik, met het bijbehorende clichématige schuldgevoel en nog net niet vermomd, op missie naar de supermarkt. Project zo-gezond-mogelijk-potje-babyvoeding-gezocht ging van start. Helemaal in mijn nopjes kwam ik terug met mijn buit. Zo. Moeders houdt tijd over, yassss!

Straling!

Met hoge verwachtingen zette ik het potje ’s avonds in de magnetron. (Ook dat nog: stráling! Ik scoorde zojuist een schamele 3 op de meetlat van oermoeders. Maar ach, ik praatte het voor mezelf goed dat wij ook niet elke avond linksgedraaide quinoa met kip en avocado eten en dat wij ook redelijk kreukvrij door het leven gaan.) Vervolgens zette ik vol verwachting de lepel aan zijn mond. Hij nam een hap en… keek me aan alsof ik ‘m zojuist een hap voorgekauwd karton gaf. Wáárom schotel je me dit voor mens?, stond er in zijn ogen geschreven. Dit heb jij níet zelf klaargemaakt! Waar is mijn haute cuisine? Wat heb je met mijn eten gedaan?

En zo ging het dus iedere keer als ik weer eens een dappere poging deed om hem een kant-en-klaar-maaltijd voor te schotelen. Het enige wat meneer nog wel eet is pasta bolognese uit een pakje waar hele stukjes pasta in zitten. Die is nog net door zijn voedsel- en wareninspectie gekomen. Maar of ik het even uit m’n hoofd wil halen om die andere voorverpakte troep aan ‘m te geven.

Culinaire genen

Deze culinaire genen heeft hij toch echt niet van mij. Ik eet redelijk gezond, maar je maakt me af en toe reuzeblij met een kroket uit de muur. Ik heb zo’n vermoeden dat de genen van zijn vader hier een rol in spelen. Mijn vriend is nogal verwend met de culinaire skills van zijn moeder en hij wil bijvoorbeeld zo snel mogelijk van ons nieuwe koken-voor-twee-avonden-beleid af. Ach, de baby heeft in ieder geval smaak. En eet – als het goed is – straks netjes met de pot mee. Behalve als ik voor twee avonden tegelijk kook natuurlijk.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Als je baby potjes voeding weigert
Sluiten