Help, mijn baby heeft een emotioneel weekdier van me gemaakt

Malou Sopacua 28 aug 2017 De baby

“Neeee, als de baby er is blijf ik gewoon vijf dagen werken. Ik vind werken héérlijk; ik moet er niet aan denken om 24/7 met babyspul bezig te zijn hoor. Moeder zijn lijkt me fantastisch, maar kom op. Je eigen leven is toch mínstens zo belangrijk?!”

Dit was ik. De overambitieuze, naïeve ik met een hele grote mond. Zo’n vier maanden voordat ik de operatiekamer werd ingereden voor een geplande keizersnede, schreeuwde ik dit in menig oor van collega’s tijdens de vrijmibo. En later ook in oren van vrienden en familie. Zo af en toe zag ik bij moeders één wenkbrauw omhoog gaan, maar dat deed me niet zoveel. Want ik had alles he-le-maal onder controle.

Alles geregeld

Zorgverzekering geregeld? Check. Kinderdagverblijf met biologisch voedsel? Check. Kraamzorg? Check. Kinderwagen besteld? Check. De wishlist met commode, wiegje, het juiste matrasje (mét Aerosleep, want anders zet je het leven van je baby gigantisch op het spel namelijk)? Check. Ik voelde me goed, niet anders eigenlijk dan voor de zwangerschap. Maar dat mijn leven compleet zou veranderen, werd me twee maanden later iets duidelijker toen ik een wegtrekker had op het damestoilet op kantoor omdat het me stiekem allemaal iets teveel werd. Die wegtrekker bleek een voorbode voor wat komen ging. Want ik zou moeder worden en, zo bleek later, mezelf keihard tegenkomen.

LEES OOK: Dit is hoe je hormonen ervoor zorgen dat je een liefdevolle ouder wordt

Op 6 juli 2016 om 11:08u zei de gynaecoloog: “Malou en Martijn, het doek gaat naar beneden, jullie dochter wordt nu geboren!” En daar was ze. Vol verwondering en verbazing zagen we hoe er een perfecte, piepkleine meisjesbaby uit mijn buik werd gehaald. Alle spanning was in één keer verdwenen. Want ik was moeder geworden. Hij was vader geworden. En zij is het allermooiste wat wij ooit, ooit, ooit hadden kunnen wensen. Dat de gynaecoloog en passant vertelde dat ik twee baarmoeders had kwam niet eens meer bij mij binnen.

Hilarisch

De kraamperiode was bittersweet en hilarisch tegelijkertijd. Nu ik erop terugkijk dan hè. Toen was het vooral f*cking zwaar. Al die hippe moeders op Instagram die een week na de bevalling op een hip terrasje aan hun soja latte nippen. Ik heb zelf ruim een week ongedoucht met hangbuik, kloppende tieten en tepelkloven op de bank gedrapeerd gelegen.

LEES OOK: De kraamwekenblues: ‘Waarom kost het moederschap mij zoveel moeite?’

Nu is Isabella 1 jaar en ben ik in een enorme mentale struggle verwikkeld met mezelf. Ik werk nog steeds, alleen dan nog “maar” vier dagen. En ik merk dat ik tijd met haar wíl doorbrengen. Ik wil elk uur mijn neus in haar nekplooien begraven en kusjes op haar miniteentjes geven. Hoe anders was dit voordat ze er was?! Ik ben een emotioneel weekdier geworden! Na een jaar heb ik nog steeds het knagende gevoel dat we Isabella niet de aandacht geven die ze nodig heeft. Maar tegelijkertijd vind ik mijn werk nog steeds heel erg leuk en investeer ik in onze toekomst. In haar toekomst door (financiële) stabiliteit op te bouwen. Maar verdomme, een emotioneel weekdier. Wie had dat gedacht?

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag een fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Help, mijn baby heeft een emotioneel weekdier van me gemaakt
Sluiten