De mama 3 jun 2019 Redactie

Anoniem: ‘Ik vergat mijn baby in de auto op een snikhete zomerdag’

Het is de grootste nachtmerrie van iedere ouder; je kind verliezen. Daarom doen we er alles aan om de veiligheid van onze kinderen te behouden. Maar zelfs de beste moeders maken weleens fouten. Deze vrouw bracht haar baby onbewust in levensgevaar. Gelukkig liep het goed af.

In alle opzichten verantwoordelijk

‘Ik ben moeder van vier kinderen en ik spreek de waarheid als ik zeg dat ik in alle opzichten verantwoordelijk ben. Natuurlijk zie ik weleens iets door de vingers. Zo geef ik mijn kids wel ‘s kipnuggets als tussendoortje of laat ik ze een paar minuten te lang gamen. Maar afgezien van deze ‘overtredingen’ zou niemand mij een nalatige moeder noemen. Tot een paar zomers geleden dan. Toen maakte ik zo’n domme en slordige fout. Als je mij niet zou kennen zou je waarschijnlijk zeggen dat ik niet eens kinderen zou mogen krijgen. En terecht.’

‘Het was juni en het was broeierig. We vierden een feestje in de tuin, omdat mijn moeder net was verhuisd naar onze stad. Voorheen woonde ze aan de andere kant van het land, maar ze besloot om dichterbij ons gezin te wonen. Het was zo fijn om haar eindelijk in de buurt te kunnen hebben. Om haar eerste weekend als local te vieren verrasten we haar met een barbecue. Mijn man bemande de grill, terwijl onze kids lekker speelden in het gras. Ineens kreeg ik een goed idee; gegrilde maïs zou een heerlijk toetje zijn! De supermarkt was toch om de hoek, dus mijn moeder en ik besloten even heen en weer te rijden.’

Geluk bij een ongeluk

‘Mijn man vroeg of we de baby mee wilden nemen, zodat hij zich kon blijven focussen op de grill. Onze toen 1-jarige is easy going, dus ik zette haar in het autostoeltje. We reden al lachend, kletsend en zingend naar de parkeerplaats. Het was zo’n mooie dag, en de maïs zou het afmaken. Eenmaal aangekomen stapten mijn moeder en ik uit de auto. Ik drukte op het vergrendelknopje van mijn autosleutel en we stormden de supermarkt in om zo snel mogelijk bij de groenteafdeling te komen. Het was een grote teleurstelling, want de mais was op. “Meer mensen hadden hetzelfde idee, laten we naar een andere winkel gaan.”, zei mijn moeder.’

‘We liepen terug naar de parkeerplaats, ik ontgrendelde de auto en we stapten in. Ik zette de radio én airco aan en begon vol goede moed naar de volgende bestemming te rijden. Ineens hoorde ik dat mijn moeder naar adem hapte. Ze keek me geschrokken aan en wees naar achteren. We waren de baby in de auto vergeten. Wij allebei. Ik kon niet geloven dat ik zo’n potentieel verwoestende opvoedingsfout had gemaakt. Het ging hier om de veiligheid van mijn kindje. Ze lag zielsalleen, op een tropische zomerdag in een potdichte auto.  Gelukkig liep het goed af. Maar wat er allemaal had kunnen gebeuren… Als ik daaraan denk gaat mijn borstkas tekeer van paniek.’

‘Deze fout valt niet goed te praten, maar toch zoek ik nog steeds naar redenen. Ik was nooit eerder alleen met één van mijn kinderen. Voorheen had ik ze alle vier bij me of waren ze bij mijn man. Daarnaast was ons kindje de hele autorit muisstil gebleven. Er was geen sprake van gebrabbel op de achterbank. Tot slot raakten mijn moeder en ik verzeild in ons gesprek, in de muziek en ons gelach. We wilden zo snel mogelijk maïs scoren om weer lekker in de tuin door te kunnen kletsen. Hoewel we in eerste instantie erg baalden van het lege groenteschap, was het een geluk bij een ongeluk. Wat als er wel maïs was en we in die oneindige rij terecht waren gekomen? Of hadden besloten om iets anders lekkers mee te nemen?’

Een belangrijke les

‘Bij stilstand kan een auto in de hete zon binnen no time een temperatuur van 50 graden bereiken. De lichaamstemperatuur van een kind stijgt gemiddeld vier keer sneller dan die van een volwassene. Ik hoef niet uit te leggen dat dit kan leiden tot een sterftegeval. Deze gedachte maakt me kotsmisselijk. Als ik verantwoordelijk zou zijn geweest voor mijn baby’s dood zou ik het mezelf nooit kunnen vergeven. Ik. Haar moeder. De persoon die meer van haar houdt dan wie dan ook. Het is ondenkbaar.’

‘Het heeft een jaar geduurd voor ik mijn fout kon bekennen. Maar nu weet ik dat dit een fout is die iedere ouder kan maken. Iedereen – zelfs jij – kan in deze situatie terecht komen. Waarschijnlijk zeg je nu; “Dit overkomt me in geen miljoen jaar.” Maar ik dacht er precies hetzelfde over, ik zou mijn kinderen nooit iets laten overkomen. Deze fout heeft me een hele belangrijke les meegegeven. Zeg nooit nooit. Je hoeft niet nalatig, incompetent, dronken, stoned of stom te zijn. Alleen maar mens zijn is voldoende om een fout te maken. Als je er maar van leert. En dat heb ik gedaan!’

Lees ook: Zo lang mag je pasgeboren baby in een autostoeltje zitten

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum

Scarymommy

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over zwanger zijn, moeder worden en het leven met je baby in je mailbox.

Reageer op artikel:
Anoniem: ‘Ik vergat mijn baby in de auto op een snikhete zomerdag’
Sluiten