Column: Laten we nou eens oprecht naar de ‘nee’ van een kind gaan luisteren

#Metoo. Het woord van 2017 als je het mij vraagt. Het woord wat het meest heeft losgemaakt in de wereld. Eindelijk dan toch. De mensheid kwam op tegen één van de meest vreselijke ervaringen die je mee kan maken. Seksuele intimidatie. In welke vorm dan ook. Het werd gehoord. Het werd opgepakt en er werd actie ondernomen. Hulde.

De schaal waarop het plaatsvond was enorm. De impact ook. We leren onze kinderen: ‘Nee is Nee.’ Als ze iets niet mogen. En dat ze zelf ook nee mogen zeggen. En dat als je ouder wordt en je een relatie aangaat. Dat je dan een grens aan mag geven. Tot hier en niet verder. Maar eigenlijk geven die kleine mensjes dat al heel snel aan. Wat hun grens is. En dan bedoel ik de grens die horen bij die goedbedoelde kusjes bij binnenkomst en vertrek van deze en gene.

Die ene oom (of tante!)

We kennen allemaal wel die ene oom of tante, die je met een boog voorbijliep. Want als je in de buurt kwam, dan volgde er een kus. Waar jij niet op zat te wachten. Maar waarvan het dan flauw was, dat je er aan voorbij liep. Iedereen snapte het wel dat je doorliep. Maar die kus was zo geoorloofd. Want de intentie was niet verkeerd.

LEES OOK: Een baby heeft invloed op het hele gezin (maar op iedereen een beetje anders)

Maar in dit ene voorbeeld gaat er volgens mij iets niet helemaal goed. Want we willen leren: Geef je grens aan. Maar als je opa, oma, oom, tante, nicht, etc. geen kusje wilt geven bij vertrek, dan is dat eigenlijk ook niet goed. Want dan ben je een spelbreker. Of dat is dan onfatsoenlijk. Terwijl ik denk: Prima kind, wil je dat niet, dan hoef je dat niet te doen. Even zwaaien is ook goed.

Hoe duidelijk kan ze zijn?

De ergste zijn die mensen, die dan toch even grappig een kusje willen stelen. Of het gewoon doen. Mijn dochter kruipt achter mij weg. Of met haar hoofd in mijn armen. Hoe duidelijk kan ze zijn. En als je als moeder zegt dat ze geen kusje hoeven te geven als ze dat niet willen. Dan ben ik flauw of krijg je een vreemde blik. Terwijl ik haar bescherm. Ik geef toe aan haar grens.

LEES OOK: Dit is waarom je baby een ‘nee-fase’ heeft (volgens de wetenschap)

Ik vind het moeilijk. Want hoe kan ik nu duidelijk aan haar uitleggen, dat ze echt haar grens aan mag geven. Terwijl het vaak de mensen in de vertrouwde omgeving zijn, die juist het tegenovergestelde doen. Ik weet dat niemand het kusje voor afscheid met verkeerde bedoelingen doet. Dat is uit liefde en genegenheid.  Maar als het kind het niet wil. Laat het dan daarbij.

Accepteren

Laten we gaan accepteren dat als een kind nee zegt tegen een kus of knuffel, dat dit geen afwijzing is. Maar dat ze het gewoon even niet willen. Hopelijk hoeven we dan nooit meer een hashtag als #metoo te gaan gebruiken in de toekomst. Omdat er naar het NEE geluisterd wordt.

Reageer op artikel:
Column: Laten we nou eens oprecht naar de ‘nee’ van een kind gaan luisteren
Sluiten