Column: Met pijnlijk hart afscheid nemen van de babytijd

Over een half jaar wordt onze kleine vent alweer 1 jaar. En dan is hij echt ‘baby-af’. Afscheid nemen van de babytijd, ik moet er nog niet aan denken. Het gaat zo snel, en elke grote stap in het leven van onze baby, maakt dat hij een beetje minder baby is. En dat baby zijn, dat komt nooit meer terug.

Na 5 maanden bij ons in de kamer te hebben geslapen, heeft onze zoon ook de overstap gemaakt van wieg naar ledikant. Onze dochter daarentegen verhuisde al rond 3 maanden naar haar eigen kamer.  Met onze zoon vond ik dat toch een stuk lastiger, want dit zou nooit meer terugkomen.  Wij hebben het geluk 2 kinderen te mogen krijgen en daar blijft het ook bij. Ik had er zelf wel meer willen krijgen, maar iets met count your blessings. Soms is het goed het te laten zoals het is. Maar dit besef maakt dat alle kleine baby dingen die stoppen, dingen zijn waar je dan echt afscheid van neemt. Dit komt nooit weer.

Afscheid nemen van de babytijd

Om één of andere reden groeiden de kinderen niet goed genoeg op mijn borstvoeding. Bij onze dochter had ik dit 4 weken volgehouden en toen moest er echt een fles bij. En vol goede moed begon ik bij onze zoon aan de borstvoeding. Helaas na 9 dagen geen groei meer en dus moest er bij gevoed worden met een fles. Ik heb staan staren naar de weegschaal, alsof ik het gewicht omhoog kon denken. Niet nu al minderen met borstvoeding en meer fles.

LEES OOK: Column: Help, mijn baby is een buikslaper

Tranen, van teleurstelling, van het gevoel van falen, maar ook weten: het zou nooit weer gaan gebeuren. Het afscheid nemen van de babytijd was begonnen. Nooit meer borstvoeding. Nooit meer zwanger zijn, nooit meer een bevalling.  Zo ineens kwam het binnen en vraag ik me af, heb ik wel genoeg genoten van het zwanger zijn. Zou ik nog ooit nog eens een keer dat oergevoel weer ervaren, zoals bij een bevalling. Ik zal nooit meer voor het eerst kennis maken met een kindje van ons.

Rekken

Ik probeerde dan ook alles zo lang mogelijk te rekken, zoals het slapen bij ons op de kamer. Onze zoon is nogal luidruchtig in zijn slaap. Om ons nog wat meer nachtrust te geven hebben we toch uiteindelijk besloten hem naar zijn eigen kamer te doen. Die slaapkamer is wel 5 hele stappen weg, het voelt een enorm eind.

LEES OOK: Column: Die zwangerschapshormonen mogen ze van mij wel afschaffen

Hij heeft net zolang als mogelijk in de kinderwagen gelegen en ook lekker beneden in de huiskamer geslapen overdag. Lekker dichtbij me. Zodat ik hem de hele dag zag en kon horen. Stiekem als hij sliep, even aan zijn haartjes ruiken. Hij past niet meer in de kinderwagenbak, en slaapt nu ook overdag boven in bed. Ik mis hem beneden.

Nu hij een halfjaar is, komt er meer vaste voeding bij en nu praten we over flesjes langzaam afbouwen, en ook dat raakt me meer dan gedacht. Heb er soms bijna buikpijn van. Dan straks ook niet meer dat lekkere warme lijfje zo ontspannen in mijn armen tijdens het drinken. Hou ouder ze worden, hoe makkelijker het wordt. Maar het liefst houd ik mijn jongste nog heel lang klein.

Echte mini mensjes

Natuurlijk kan dit niet, en groeien ze groter. Ontwikkelen ze zicht tot echte mini mensjes met een mening, humor en ondeugd. En voor elk dingetje waar ik afscheid van neem, komt zoveel terug.
De eerste glimlach, de eerste stapjes, de eerste woordjes. De blijdschap dat jíj eraan komt, samen lachen om een grapje en samen zingen. Zoveel mooie momenten.

Als ik het zo voor mezelf schets, dan kan ik het afscheid nemen van de babytijd wel relativeren.

Mijn verstand zal al wel zover zijn, alleen mijn hart nog niet.

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: Met pijnlijk hart afscheid nemen van de babytijd
Sluiten