Afke: “Misschien blijft mijn verlangen, ook al komt er een derde, altijd bestaan”

Afke Bohle 9 jun 2018 Column

Ik zoek antwoorden via Google, zoektermen: ‘nooit meer zwanger’. Ik kom terecht op een forum voor vrouwen die niet zwanger raken en krijg een schuldgevoel. Misschien is ‘geen derde kindje meer’ beter.

Ja, hier schrijft ‘babyblossom’ over haar verlangen naar nog een kind, maar dat haar man eigenlijk niet wil. Ze vraagt wie daar ervaring mee heeft. Even kijken wat de reacties zijn. ‘Bestbabymom’ heeft gereageerd. Ze vindt dat Babyblossom ‘ns ff na moet denke’ en gewoon gelukkig moet zijn met wat ze heeft. ‘Princessmom’ volgt met een reactie. Ze zegt dat zij precies hetzelfde heeft meegemaakt, maar dat zij haar man uiteindelijk zover gekregen heeft en dat ze nog altijd blij is dat ze destijds heeft doorgezet. Ze wenst Babyblossom succes.

Verlangen

‘Springpuppy’ vindt dat Bestbabymom niet zo lomp moet reageren en dat Princessmom haar man heeft verraden. Ze geeft aan dat zij hetzelfde heeft meegemaakt, maar vindt dat degene met de ‘minste’ kinderwens het meeste recht van spreken heeft. Haar man heeft uiteindelijk de beslissing voor hen genomen. Maar hoewel ze heel gelukkig is met haar kinderen mist ze tot op de dag van vandaag iets. Haar verlangen is nooit weggegaan.

Waarom lees ik deze berichten keer op keer? Wat zoek ik op deze sites? Misschien staat er ergens wat ik moet doen. Ik zou nog best een derde willen. Dat durf ik eigenlijk niet hardop uit te spreken. We komen net een beetje in rustiger vaarwater terecht, nog even en de jongste gaat naar school. Eindelijk krijg ik mijn vrijheid terug.

Vrijheid blijheid?

Daar zal ik heel blij van worden. Er komt weer ruimte om mezelf te ontwikkelen, om mijn werk meer body te geven. Ja, daar kijk ik naar uit. Ik moet niet denken aan opnieuw slapeloze nachten, spuitluiers, het geploeter met kinderwagens opvouwen en lekkende borsten. Nee, daar wil ik niet naar terug. Toch?

Echt, ik weet nog hoe wanhopig ik in al die boeken zat te lezen over slaap, regelmaat en ritme. Hoe ik zelf maar mee ging zitten huilen naast de wieg. Sommige moeders zijn gewoon geboren moeders. Zij draaien er hun hand niet voor om. Maar ja, eerlijk gezegd is dat hele moederschap best een pittig ding voor mij. Als ik het met twee kinderen al zwaar vindt, hoe zal het dan zijn met drie? ‘Two is a company, three is a crowd..’ Dat moet ik ook niet vergeten.

Ruimte in mijn hart

Nou ja, maar ik heb nog best ruimte over in mijn hart. Dus. Het zou ook echt niet passen in ons huis. Zie je hier al drie pubers naast elkaar op de bank zitten met ons erbij? Ik krijg het nu al benauwd. En geld? Drie kinderen op zwemles, drie fietsen, een grotere auto. Dat past allemaal niet echt in mijn ‘milieubewust gezinplaatje’ en al helemaal niet bij het saldo op mijn bankrekening. Maar praktische bezwaren, wat zijn die in de toekomst nog waard?

Als ik straks op mijn sterfbed lig, ben ik dan blij dat ik uit praktische overwegingen de stap niet heb genomen? Zou mijn partner verlangen naar een derde? Het is lastig om als geliefden in contact te blijven met elkaar sinds de kinderen er zijn. Hij verlangt niet naar een derde. Niet in deze hectische tijd, maar ik denk dat hij diep van binnen nooit meer aan een derde wil beginnen. Het maakt me verdrietig.

Misschien is het gewoon een ‘vrouwending’, een soort oergevoel wat ik niet te serieus moet nemen. Misschien blijft mijn verlangen, ook al komt er een derde, altijd bestaan. Ik begrijp ineens waarom sommige oudere vrouwen totaal opgaan in een pasgeboren kind wanneer een jonge moeder hen met kinderwagen passeert. Gek. Ik ken vrouwen die heel duidelijk wisten dat ze geen moeder wilden worden of die na de tweede helemaal klaar waren. Ik voel dat niet. En tegelijk kan ik het gemak ervaren van twee kinderen die groter worden.

Een derde, misschien?

Misschien kan ik drie kinderen helemaal niet aan. Zou ik wel genoeg aandacht voor ieder kind hebben? Misschien kan ik helemaal geen kinderen meer krijgen. Ik word ouder. Is dat de kern van het probleem? Heb ik moeite met afscheid nemen? Ik kan hier maar beter niet met anderen over praten. Ik bedoel, een derde, dat ligt toch gevoelig. Voor je het weet kom je terecht in pijn van de ander, verwijten en ‘recht voor z’n raap’ adviezen.

Weet je wat, laat ik al die dozen eens uit gaan pakken op zolder. Eindelijk kunnen we die onmogelijke kinderwagen op Marktplaats zetten en krijgen we weer een beetje ruimte hier. Hoera! Ik maak foto’s en bedenk een pakkende tekst. Een uur later staar ik naar het scherm van mijn telefoon. Marktplaats vraagt waarom ik de advertentie verwijder, maar het antwoord staat er niet bij. ‘Misschien toch een derde’ typ ik in gedachten.

En… twee jaar na het schrijven van deze column werd ons derde kind geboren.

Reageer op artikel:
Afke: “Misschien blijft mijn verlangen, ook al komt er een derde, altijd bestaan”
Sluiten