Afke: “Een hele nacht voor mij alleen, zonder wakkere kindjes en zoekende handen in mijn gezicht”

Vanavond om 20.00 uur hebben we een afspraak. Zij op zoek naar een casus voor haar eindopdracht. Ik met een verlangen om mijn lijf weer voor mij alleen te hebben en niet wetende waar te beginnen of voor de zoveelste keer halverwege opgegeven. Hij genoeg van alle nachten in het logeerbed op zolder.

Ik leg het uitgeprinte logboek neer dat ik netjes heb bijgehouden de afgelopen dagen en veeg een laatste etensrest van tafel. Bijna twee jaar slaap ik nu al iedere nacht met een meisje aan mijn borst. “Fantastisch dat jij haar dit biedt,” zeiden een paar mensen. “Wordt het niet eens tijd om te stoppen?” vroegen sommige mensen met een opgetrokken wenkbrauw. Andere mensen deden alsof ze het niet goed verstaan hadden of vertelde ik zelf liever niets.

LEES OOK: Dit is de beste leeftijd om je baby in zijn eigen bedje te laten slapen

Warm gevoel

Het was geen bewuste keuze, het is zo gelopen. Vaak als ik na een avond werken rond 23.00 uur thuiskwam zat hij al beneden met haar op schoot, wachtend op mij. Soms voelde ik een zucht van binnen (‘laat me nog even alleen’), soms stroomde ik over van een warm gevoel als ik dat slaperige lijfje overnam. De laatste tijd kwam mijn lichaam steeds vaker in opstand. Ik kreeg kramp van de hele nacht in dezelfde houding liggen met mijn arm boven mijn hoofd. Een benauwdheid klopte op mijn deur, verlangend naar ruimte. De andere delen van mij wilden ook weer eens aandacht en gaven de moeder in mij een duwtje.

Toen ontving ik het bericht van mijn vriendin: ‘Slaapcoach, vriendin van mij, zoekt nog ouders van kind met slaapproblemen voor haar eindopdracht.’ Eerst voelde ik weerstand. Slaapcoach? Wat is dat nu weer? Ik heb geen probleem. ‘Heb je dat nachtje weg al geboekt?’ was het volgende bericht, afgesloten met een knipoog. Er kriebelde iets van binnen.

Een paar weken geleden kreeg ik voor mijn verjaardag een bon van mijn mede-moedervriendinnen voor een nachtje weg. Alleen. Mijn hart maakte een sprongetje bij dat idee. Een hele nacht voor mij alleen, zonder wakkere kindjes, zoekende handen en voeten in mijn gezicht. Mét uitslapen en ontbijt op bed.

Wat een zooitje

De bel gaat. Daar is ze. De slaapcoach vindt mij vast een weekdier van een moeder nu ze het logboek heeft gezien en weet hoe onze nachten verlopen. Wat een zooitje is het hier ook eigenlijk. Snel schuif ik met mijn voet een verdwaalde sok onder de bank. Ik vraag haar wat ze wil drinken en terwijl ik de waterkoker vul met water zie ik hoe ze gaat zitten. Ze legt een map vol papieren neer, ik herken het logboek en dan kijkt ze naar mij. “Afke, wat zul jij moe zijn,” zegt ze.

LEES OOK: Moeder deelt briljante hack om je baby binnen een paar seconden te laten slapen

Haar woorden landen op mijn lijf. Verbaasd neem ik de tranen waar die omhoog komen. Het lijkt alsof mijn lichaam zegt: “Eindelijk.” De woorden vouwen als een zachte deken om mij heen en ik voel mijn hartgebied samentrekken. De rest van de avond vult zich met schema’s en een plan. De slaapcoach verontschuldigt zich voor iets wat ze is vergeten, ik zie hoe goed ze alles heeft voorbereid en hoe zij haar best doet. Als ik haar een uur later gedag zeg belooft ze me zo snel mogelijk terug te komen op de vragen waar ze niet meteen een antwoord op had.

Hoop

Hoopvol en met vertrouwen begin ik aan de nacht. Niet door de theorie die ze me heeft aangereikt over slapen, niet door de tips, oplossingen en prachtig vormgegeven schema’s. Het zijn haar woorden aan het begin van de avond die naklinken in mijn lichaam.