Afke: “Daar zaten we samen in het warme water en om ons heen was het helemaal stil”

Afke Bohle 16 jun 2018 Column

Tom en ik omhelsden elkaar in de keuken terwijl ik lichte kramp op voelde komen in mijn buik die ik herkende. Ik dimde de verlichting in de woonkamer en Tom ontfermde zich over het bad. Ik had namelijk gekozen voor een badbevalling. Lees hier het eerste deel van mijn column.

Snelle bevalling

De sfeer was ontspannen en intiem. Ik strooide de zak zout leeg in het bad die moest voorkomen dat ik zou uitdrogen als ik te lang in het bad bleef zitten. Voorlopig was ik vooral bezorgd dat ik niet in het bad terecht zou komen omdat ik sneller bevallen zou zijn dan het bad gevuld (mijn vorige twee bevallingen verliepen relatief snel).

Na een half uur stapte ik in het bad. Het warme water voelde heerlijk en ontspande mijn lichaam. De weeën kwamen sneller achter elkaar en Tom besloot de tijd tussen de weeën te gaan noteren. Het was tijd om de verloskundige te bellen. Dorien, de verloskundige die mij ook had begeleid tijdens de bevalling van onze tweede zoon, had dienst en kwam meteen.

Met rust gelaten

De vorm en het materiaal van het bad waren heel prettig omdat ik op allerlei manieren kon hangen en mezelf met mijn voeten kon afzetten tegen de harde zijwanden tijdens een flinke wee. De weeën deden pijn, maar het warme water leek de toppen van de pijn af te vlakken. De gewichtloosheid in het water zorgde ervoor dat ik makkelijk van positie kon veranderen en zo beter de weeën op kon vangen.

Dorien controleerde hoeveel ontsluiting ik had en de hartslag van ons meisje. Ik mocht daarbij in het water blijven liggen, wat fijn was. Alles ging goed. Dorien trok zich net als bij mijn vorige bevalling terug en begon aan een boek op de bank. Ik wist dat ze mij goed in de gaten hield (precies op momenten dat ik een wee opving en dat in stilte en onzichtbaar dacht te doen, checkte ze even hoe het ging) en mij met rust liet, zoals ik graag wilde.

Een cocon

Het bad voelde als een cocon om mij heen. Sommige stellen kiezen ervoor om samen in het bad te zitten, maar ik had juist behoefte om op mijzelf te zijn (bovendien zou ik Tom er nooit in krijgen). Tom hield zich bezig met de temperatuur van het bad en kwam soms even bij me zitten in stilte, zoals ik had gevraagd.

Dorien stelde voor om nog even te wachten met het bellen van de kraamverzorgster zodat we nog wat langer ‘alleen’ konden zijn. Daar was ik heel blij mee. Om 4 uur leek het alsof de weeën afnamen in intensiteit. Maar nadat ik van houding veranderde kwamen ze in alle hevigheid terug. Ik voelde dat het laatste stukje eraan kwam.

De weeën waren nu zo pittig dat ik ze met moeite op kon vangen. Ik hing aan de rand van het bad en communiceerde in gedachten met mijn meisje. Ik visualiseerde dat we dobberden op een woeste zee en vertelde haar dat we nog even vol moesten houden, maar dat we straks echt land zouden vinden en dat ik bij haar was en bleef. De kraamverzorgende, Kim, kwam stilletjes binnen en trok zich terug in de keuken. Ze had goed aangevoeld dat ik geen behoefte aan contact had op dat moment.

De wanhoop nabij

Om 4.15 uur voelde ik iets van wanhoop opkomen. ‘Ik kan dit niet, ik wil dit niet, klote bad, het doet net zo’n pijn als op het droge!’ dacht ik. Op dat moment kwam Dorien naast me zitten en praatte me moed in. Haar stevige en vastbesloten intonatie (“Kom op Afke, je bent er bijna, je doet het goed!”) motiveerde mij om door te zetten.

In de verte klonk onweer. Ik kreeg persdrang en Dorien gaf aan dat als ik voelde dat het tijd was om te persen ik dat moest doen. Ze hoefde niet meer te voelen hoe ver ik was en wilde alleen het hartje van ons meisje checken. Haar vertrouwen in mij gaf mij ook vertrouwen en nieuwe energie. Er volgde een perswee tegelijk met een harde klap onweer. Boven hoorde ik onze zonen huilend wakker worden. Tom rende naar boven om ze in ons bed te leggen, maar halverwege riep Dorien: “Tom , je moet nu komen, je dochter wordt geboren!”

Ik voelde hoe het hoofdje stond en hoe het water het brandende gevoel verzachtte. Met mijn handen voelde ik een stukje van een hoofdje met haartjes. Ik duwde en duwde en toen… zwom ons meisje zo het water in terwijl ik haar vasthield. Haar ogen waren open. Het was een wonderlijk gezicht.

Het was stil

Toen ze bovenkwam was ze stil, haar blik was helder en rustig. Ik trok haar tegen me aan en zij stak een duimpje in haar mond. Daar zaten we samen in het warme water en om ons heen was het helemaal stil. We kregen alle tijd. Mijn hart stroomde over van liefde en Tom gaf ons om de beurt kusjes. Toen liep hij naar boven om de broers van ons meisje te halen. Nieuwsgierig kwamen ze om het bad heen staan en maakten voorzichtig kennis met hun zusje.

Volgende week het laatste deel van de badbevalling van Afke!

Reageer op artikel:
Afke: “Daar zaten we samen in het warme water en om ons heen was het helemaal stil”
Sluiten