Afke: ‘Voordat ze iets kan zeggen begin ik te brullen’

Afke Bohle 27 mrt 2018 De mama

Dertien jaar geleden belde ik mijn vriendin om te vragen wanneer ik op kraambezoek mocht komen. Vier dagen eerder was ze bevallen. Ik had zelf nog geen kinderen en was er in de verste verte ook nog niet aan toe. Voordat ik kon vragen hoe het ging barstte ze in snikken uit. Ik zei: “Hee lieverd..” Verder kwam ik niet. Ze begon te brullen. 

Een gesprek bleek niet mogelijk. Ik maakte me ernstig zorgen en besloot direct naar haar toe te gaan. Toen ik de woonkamer inliep zag ik haar zitten op de bank. Op de achtergrond hoorde ik een brommend geluid, een soort pomp. Het bovenlichaam van mijn vriendin was ontbloot en aan iedere borst hing een flesje met slangetjes. Ze schaterde het uit toen ze mijn gezichtsuitdrukking (verbijsterd) zag om vervolgens in huilen uit te barsten. Omdat ze zo blij was om me te zien. Omdat er een baby in de wieg naast haar lag. Omdat ze zich een melkkoe voelde. Omdat ze nooit meer ging poepen. Omdat ze zo’n lieve kraamverzorgende had. Omdat de bloemen in de vaas waren uitgebloeid. Omdat ze een mug had doodgeslagen.

Vier jaar later beviel ik van ons eerste kind en pas toen besefte ik dat ik mijn vriendin destijds op de beruchte vierde dag, voor veel vrouwen een dip in de kraamweek, had ontmoet..

Dag 1

Een zonnestraal glipt tussen de luxaflex door, bereikt jouw armpje en verwarmt mijn gezicht. Ik kijk naar de donshaartjes die in een streep lopen over je bovenarmpje. Wat ben je mooi.

De deur van de slaapkamer is dicht. Iedereen is beneden zodat ik kan slapen. Ik heb geen slaap. De adrenaline golft door mijn lichaam, net als de naweeën. Ik voel me alsof ik de hele wereld aankan, onderkant in de kreukels of niet. Ik ben verliefd op jou en iedereen mag het weten. Nee, ik ben verliefd op het leven, wat is de wereld toch mooi, ik hou van iedereen!

Dag 2

Je ligt bloot op mijn blote huid. Eigenlijk moet ik deze tijd benutten om zelf te slapen en jou in het aanschuifbedje leggen, maar dat vind ik veel te ver weg. Ik wil kijken naar hoe je slaapt en ben vertederd door de grimasjes op je gezicht. Je zoekt mijn borst en als je hapt voel ik mijn baarmoeder krachtig samentrekken. Au. De naweeën beginnen vervelend te worden. Uit mijn borsten komt geel spul, volgens de kraamverzorgende een goed teken, de voeding komt op gang. Vanmorgen kwam de buurvrouw even op bezoek. Trots liet ik jou zien en tegelijk voelde ik hoe het zweet over mijn rug liep. Ik was blij toen we weer alleen waren.

Dag 3

De borstvoeding komt op gang. Mijn borsten voelen warm en lijken met de minuut groter te worden. Ik moet je steeds opnieuw aanleggen omdat je niet goed hapt. Mijn schouders verkrampen tijdens het voeden. Ik denk dat ik moet poepen, maar dat zeg ik mooi niet. Er gaat voorlopig niets meer via mijn onderkant naar binnen of naar buiten. Alleen een hoogst noodzakelijke plas sta ik toe (met drie flessen lauw water binnen handbereik om het bijtende effect te verzachten).

LEES OOK: Hoe mijn bevalling is bevallen: de eerste van Afke (41)

Jij bent ‘s nachts wakker en overdag slaap je. Ik geniet van de geboortekaartjes die binnenstromen en de bloemen die worden bezorgd. Voor mij is er maar één prioriteit deze week: Jou dichtbij mij houden. Ik wil in mijn cocon blijven met jou. Het valt niet mee om dat uit te spreken. Al snel neemt mijn hoofd het over dat vindt dat die kraambezoekjes achter elkaar wel kunnen en knik ik ‘ja’ als de kraamverzorgende voorstelt jou mee naar beneden te nemen zodat ik wat bij kan slapen terwijl ik dat helemaal niet wil. ‘s Nachts als iedereen slaapt lukt het me wel. Dan neem ik je bij me in bed en voel hoe jij en ik ontspannen.

Dag 4

Mijn borsten zijn nog nooit zo groot geweest. De rand van mijn voedings-bh snijdt in mijn huid, die rood is en gloeit. Mijn productie is nu zo groot dat jij het tempo niet bij kan houden.

Om een borstontsteking te voorkomen moet ik kolven. Mijn dag is een cyclus die bestaat uit kolven, koelen, masseren, plassen, tot tien tellen (tepelkloven), mijn ogen dichtknijpen en laten aanhappen, sturen en afkoppelen bij sabbelen. Ik til het dekbed op en een geur die ik niet ken van mezelf komt me tegemoet. Ik stink en zweet. Mijn oudste zoon komt binnen met een spelletje. Ik heb helemaal geen zin in hem. Zijn stem is te luid, zijn motoriek te druk. Ik wil alleen zijn met mijn baby. De tranen lopen over mijn wangen als ik hem naar beneden stuur om een filmpje aan te zetten. Hoe kan ik mijn eigen kind wegsturen? Waarom vind ik hem niet meer leuk?

Gelukkig komt de kraamverzorgende op dat moment binnen. Ik veeg snel mijn tranen weg en roep vrolijk: “Goedemorgen!”. Even later komt ze boven met een bordje vers fruit. Het fruit is gesorteerd op kleur, het lijkt wel een mandela. Ik barst in huilen uit. “Sorry hoor,” snik ik, “zoiets moois heeft nog nooit iemand voor mij gemaakt.” Ik neem een hapje en lach door mijn tranen heen. De kraamverzorgende komt op het bed zitten en vraagt hoe de nacht is geweest. Ze kijkt zo vriendelijk naar me dat ik weer begin te huilen. Heb ik haar eigenlijk wel verteld hoe blij ik met haar ben? Van die gedachte begin ik te brullen. Er worden veel te weinig complimenten gegeven in deze wereld.

Ik kijk naar de doos tissues naast me. Het is 8.15 uur in de ochtend en ik heb de helft al opgemaakt. De rest van de dag huil ik om het nieuws dat de kat van de buren per ongeluk de hele nacht opgesloten heeft gezeten in onze schuur, mijn pen die het niet meer doet, de navelklem van mijn baby, de aanblik van mijn lege buik, mijn partner die de verkeerde smaak chips heeft meegenomen, het besef dat iedereen een moeder heeft, mijn binnenstebuiten aangetrokken sok en de reclametune van Het Kruidvat. Ik begrijp niet wat er met me aan de hand is. Misschien ben ik helemaal niet geschikt voor het moederschap. Kunnen borsten ontploffen? In wat voor wereld zetten wij ons kind eigenlijk neer? Hoe moet dat nou straks zonder kraamverzorgende?

Dan gaat mijn telefoon. “Hee lieverd..” hoor ik mijn vriendin zeggen. Voordat ze verder iets kan zeggen begin ik te brullen. Met een schaterlach roept ze: “ Ik kom nu naar je toe!”

Reageer op artikel:
Afke: ‘Voordat ze iets kan zeggen begin ik te brullen’
Sluiten