Van dikke tranen tot geluksmomenten: 8 vrouwen over hun kinderwens

Een kind krijg je niet, een kind komt er. Of niet. En het is niet niets als je een ongelooflijke kinderwens hebt, maar je gebeden niet worden verhoord. Althans, niet zo snel als jij wilt. Of zelfs helemaal niet.

Wij vroegen 8 vrouwen hoe zij om gaan met het succes of juist het verdriet rond hun kinderwens.

Esther (31)

‘Wij hebben onze eerste zwangerschap moeten afbreken, omdat het kindje niet levensvatbaar was. Er ontstond een periode van leegte, maar tegelijkertijd was het een nieuw begin. Een tweede zwangerschap bleef uit. Logisch, dacht ik. Dit zijn de hormonen. Plus: een ‘het te graag willen’-gevoel. Na een coachingssessie kon ik dat gevoel langzaam loslaten. Dat ik zwanger kon worden, was een feit. Of ik het nog een keer zou worden en of het gezond zou zijn, dat was een tweede. Ik wilde niet bij de pakken neer zitten en moest door met m’n leven. Binnen twee maanden bleek ik zwanger en ik moet over drie maanden bevallen.’

Floor (29)

‘Mijn gynaecoloog zei dat het nog weleens een pittige klus kon worden. Ze zag aardig wat met vocht gevulde cystes op de echo. ‘Het ziet eruit als PCOS. Mocht u ooit zwanger willen worden, dan kunt al altijd aan hormonen denken,’ zei ze vriendelijk. Ik was 25 en helemaal niet bezig met zwangerschappen. Totdat ik met alle anticonceptie stopte en inderdaad niet zwanger werd. Shit, dacht ik. Wie weet gebeurt het wel nooit. Opeens werd het ‘een ding’. Toch had ik ergens het gevoel dat ik moeder zou worden. Aan de andere kant: je weet maar nooit. Ik had het geluk dat ik nog vrij jong was en m’n biologische klok niet hard tikte. Na een jaar bleek ik toch echt zwanger. De echoscopist sloeg z’n handen ineen en deed een gebedje. Dit zou een bijzonder kind worden.’

LEES OOK: 10 maffe adviezen om zwanger te raken (vanuit de hele wereld)

Stella (32)

‘Mijn vriend heeft CF – taaislijmziekte – en we weten dat hij zo goed als onvruchtbaar is. Tja, wat voel je dan als je zoiets hoort? Het gekke is dat ik zo verschrikkelijk dol ben op deze man dat ik zeker weet dat het goed komt. Oké, tuurlijk zit je stuk en ben je intens verdrietig. Aan de andere kant groeit de medische wetenschap met de dag en zijn er andere opties waar we aan kunnen denken. Of dit het waard is? Ach, we hebben het zo fijn met z’n tweeën, dat een derde persoon alleen maar een godswonder kan zijn.’

Maria (43)

‘Al jarenlang ging ik met dezelfde man. En wow, wat wilden we graag kinderen. Ik werd 37, 38 en zo tikte de klok feilloos door. Totdat we erachter kwamen dat het ‘m niet meer ging worden. Het lukte gewoon niet. Hij liet zich testen. Ik ook. Er kwam niets raars uit. Het onderwerp ‘kinderen’ kwam tussen ons in te staan en op m’n 39ste was de relatie over. Vrij snel daarna – en dit is het wel het laatste wat ik had verwacht – werd ik verliefd. Puberliefde. Inclusief vlinders en giechelmomenten. En die anticonceptie? Joh, ik was inmiddels 40 en m’n cyclus was echt niet meer regelmatig. Dacht ik. Totdat ik een test ging halen. Twee strepen. Zwanger. Hoe dit kan? Wie zal het zeggen. Misschien de juiste man? De juiste timing? Inmiddels is Boris twee en zijn we een echt gezin. Het leven kan raar lopen.’

Chantal (41)

‘Na de zevende miskraam, vier jaar geleden, vroeg ik me inderdaad af of het me wel gegund zou zijn. Nee, ik heb geen vaste relatie. Ja, ik wilde dolgraag kinderen. Ik heb zelfs nog een heel traject met een homostel doorlopen. Het mocht niet baten. Inmiddels ben ik 41 en ben nog steeds geen moeder. Ik heb er nachten van wakker gelegen en kon er aardig om janken. Totdat ik dacht: je kunt er blijkbaar niet zoveel aan doen. Accepteer het. Of niet, maar dan heb je ook geen leven meer. Alle mensen om je heen krijgen kinderen en het kan niet zo zijn dat je deze mensen niet meer wilt zien. Ik geloof dat alles een reden heeft. En tuurlijk voel ik ik jaloezie als ik een pasgeboren baby zie. Of een zwangere vrouw. Maar ik heb de hoop laten varen. Eerst maar eens een leuke vent vinden.’

‘Misschien is het gewoon niet zo vanzelfsprekend dat je na één keer schieten zwanger bent’

Sophie (33)

‘Mijn spiraal ging er twee jaar geleden uit en ik dacht: zo, nu kan het feest beginnen. Niet wetende dat het feestje werd afgelast. Eerst liet ik het nog maar gaan als ik ongesteld werd. Toen kwamen de ovulatietesten. Toen was er verplicht seks op de vruchtbare dagen. ‘Tjeezus Sophie, waar ben je mee bezig? Misschien is het gewoon niet zo vanzelfsprekend dat je na één keer schieten zwanger bent.’ En dat bleek ook zo. Zo logisch is het namelijk niet. Ik snap heel goed dat vrouwen na een half jaar denken: goh, dit duurt nu wel heel lang. Maar geef het de tijd. Bij mij heeft het ruim acht maanden geduurd, terwijl mijn man en ik allebei gezond zijn én gezond leven. De reden dat ik toch zwanger werd? We hoeven niet altijd achter alles een reden te zoeken. Daan is nu twee maanden oud en we willen zeker voor een tweede gaan. Maar of het ook gebeurt? Geen idee.’

Jennifer (34)

‘We zijn zo’n vijf jaar geleden geëmigreerd naar Californië voor Pieters werk. Kinderen wilden we wel, maar eerst was het de bedoeling om te gaan genieten van dit bijzondere avontuur met z’n tweeën. Al snel kreeg ook ik een baan en hadden we een fantastisch leven. Het was The American Dream. Misschien moeten we hier wel onze kinderen laten opgroeien, grapte ik. Het zag er namelijk naar uit dat we hier nog wel even zouden blijven, dus zwanger worden was opeens een serieus onderwerp. Alleen lukte het niet. Ondertussen werkten we hard, gingen we ieder weekend surfen en maakten we te gekke trips naar de mooiste plekken. We hadden alles, maar het leven voelde niet af. Gedver, zo wilde ik helemaal niet denken, maar blijkbaar was dit mijn reactie op de situatie. Ik moest en zou zwanger worden. Na een jaar het op de natuurlijke manier geprobeerd te hebben, zijn we naar een arts gegaan. Hormoonbehandelingen gaan hier gemakkelijker dan in Nederland. Drie testen later bleken we allebei gezond. Was dit dan geestelijk? Wilden we dit te graag? Na een aantal hormoonkuren kon ik eindelijk drie maanden geleden aan m’n moeder vertellen dat ze oma zou worden. Of het die stress en medische behandelingen allemaal waard is geweest? Honderd procent. Ik snap heel goed dat een kinderwens sterker kan zijn dan wat voor wens dan ook.’

Linda (30)

‘Iedere vrouw gaat er anders mee om. Wat is snel? Is er lichamelijk iets aan de hand of moet je het ‘willen’ loslaten? Wat mij opviel, is dat ik het hele seksuele gedeelte in twijfel trok. Seks zou biologisch gezien alleen maar draaien om voortplanting. En elke keer als ik dan met m’n vriend in bed lag spookte deze gedachte door m’n hoofd. Dit wilde ik niet. We wilden kinderen, maar het kon niet zo zijn dat we niet meer van elkaar konden genieten. Toen heb ik alle ovulatietesten weggegooid en heb ik de cyclus-app verwijderd. Dit moest natuurlijk gaan en zo niet, dan zouden we verder kijken. Ik weet niet of deze instelling er voor heeft gezorgd dat ik zwanger werd, maar de intimiteit tussen ons werd in ieder geval weer heel fijn.’

Wil je stiekem liever zwanger raken van een zoon of juist dochter? Volgens deze arts kun je daar invloed op uitoefenen. Dit is de truc.

Reageer op artikel:
Van dikke tranen tot geluksmomenten: 8 vrouwen over hun kinderwens
Sluiten