#4 Lieve Baby… ‘Is dat écht een tweeling?’

In deze serie schrijven moeders een brief aan hun (ongeboren) baby. Brieven vol passie, vol emotie en vooral vol moederliefde. Want de band tussen moeder en kind is beschrijfelijk mooi! Deze week de brief van Marieke (30) aan haar baby’s, de tweeling Lewis en James (1).

Lieve jongens,

Grote bruine ogen, net als papa. Eigenwijze, donkere krulletjes die het mooist tot hun recht komen als ze wild overeind staan, zoals ook bij jullie halfzus. En dan zo’n prachtige mokkakleurige huid waar bleekscheten zoals ik, iedere zomer urenlang voor in de zon liggen te bakken. Nog ik mijn buik was dat het beeld dat ik van jullie had. Papa’s Antilliaanse genen waren namelijk sterk, dat zag ik aan jullie zus, ook zo’n beeldschoon halfbloedje. Zou het gek zijn, vroeg ik wel eens af. Gek om geen kindjes te hebben die op mij lijken? Die niet mijn witte huid vol moedervlekken hebben. Mijn blauwe ogen. Mijn blonde haar.

Als je een kleurtje hebt, kijken mensen niet alleen naar die prachtige, eigenwijze, springerige krullen

En misschien, ergens heel diep van binnen, kwam ook wel héél even kort de gedachten bij me op dat jullie later tegen dingen aan kunnen lopen die ik niet ken. Dingen waar papa zich al zijn hele leven druk om maakt. Die ervoor zorgen dat papa nooit meer naar Italië op vakantie wil, omdat iedereen hem daar voor zijn gevoel aanstaarde. Dit waren dingen die ik toen nog niet zag, Lewis en James. Die ik onzin vond. Die in papa’s hoofd zaten. Maar nu lieve jongens, met de PVV als tweede grootste partij van Nederland en die vreselijke Zwarte Pieten-discussie, weet ik dat papa zich niet aanstelde. Want als je een kleurtje hebt, kijken mensen niet alleen naar die prachtige, eigenwijze, springerige krullen. Naar die mooie, donkere huid en diepbruine ogen. Ze kijken soms ook naar je, omdat je anders bent. En anders is eng, aldus sommige mensen.

LEES OOK: #1 Lieve Baby… ‘Bijna had je niet bestaan’

Duo Penotti-tweeling

Mijn fantasie bleek maar half te kloppen, zo ontdekte ik na jullie geboorte. Jij Lewis kwam als eerste. Met een plakkerige, bos zwart haar. Diepbruine amandelvormige ogen, die je voorzichtig opendeed om te zien wie ik was. Een kwartiertje later kwam jij, James. Net zo mooi en prachtig als z’n grote broer. En met net zo’n bos plakkerig haar. Donkerblond haar, welteverstaan. Want niets aan jou laat zien dat papa van Curaçao komt. Je grote, blauwgrijze ogen niet, waarmee je al vanaf dag één als een klein boefje de wereld inkijkt. Je blanke huid niet, die bij de minste of geringste aanraking rood kleurt, net zoals die van mama. Je hebt zelfs geen grote, blauwe mongolenvlek op je billen die verraad dat je gemixt bent.

Ik vond jullie al zo bijzonder, nu waren jullie ook nog eens 1 op de 500

Voor jullie geboorte tagde ik papa voor de grap in een bericht op Facebook over een Engelse ‘Duo Penotti-tweeling’. Een kans van 1 op de 500, schreef ik erbij. Ik vond jullie al zo bijzonder, nu zijn jullie dus ook nog eens bijzonder als in: 1 op de 500. En dat zien voorbijgangers op straat ook. Eerst een blik op jou, Lewis. Dan op James. En weer terug naar Lewis. Ik zie ze kijken en weet welke vraag er onvermijdelijk komen ging: ‘Is dat écht een tweeling?’ Wat ‘mooi’, ‘prachtig’, ‘grappig’, ‘bijzonder’ en ‘speciaal’: allemaal woorden die ik regelmatig voorbij hoor komen. En ik hoop dat dit altijd de woorden zijn waarmee anderen jullie omschrijven. Als tweeling, maar zeker ook als individu.

LEES OOK: #3 Lieve Baby… ‘Natuurlijk durf je dat!’

Geen topic meer

In Engeland hebben ze een documentaire (Twincredibles) gemaakt over tweelingen met verschillende huidskleuren. Over hoe hun huidskleur hun leven beïnvloedt naarmate ze ouder worden. Die moeten we later als jullie groot zijn zeker eens bekijken. Of niet. Want eigenlijk hoop ik dat jullie kleurverschil geen topic gaat zijn in jullie leven. Nee, laat ik het anders zeggen. Het zou geen topic moéten zijn.

Maar ergens, heel diep van binnen, komt soms wel héél even kort de gedachten bij me op dat Lewis straks tegen dingen aanloopt, die ik persoonlijk niet ken. En James misschien ook nooit zal kennen. Omdat jullie geboren zijn in een wereld vol zwart-wit. Dat Lewis bij de discotheek wordt tegengehouden omdat hij een kleurtje heeft. En dat jij James, met je blauwe kijkers, wél mag doorlopen. Dat zou mijn hart breken. Laten we hopen, néé geloven, dat tegen die tijd de wereld zijn verstand (terug)gevonden heeft. Dat die eeuwige Zwarte Pieten-discussie niet écht eeuwig blijkt te duren en dat Geert Wilders geen mensen meer bang maakt voor dingen die er niet zijn.

Ik hou van jullie,

liefs Mama.

Wat wil jij je (ongeboren) baby vertellen? Wat wens je hem of haar toe? Wat zijn je dromen en je angsten? Schrijf je baby een brief en mail hem naar redactie@fammebaby.nl. Wie weet, staat jouw verhaal dan binnenkort hier op Famme Baby.

Reageer op artikel:
#4 Lieve Baby… ‘Is dat écht een tweeling?’
Sluiten