#1 Lieve Baby… ‘Bijna had je niet bestaan’

In deze serie schrijven moeders een brief aan hun (ongeboren) baby.  Brieven vol passie, vol emotie en vooral vol moederliefde. Want de band tussen moeder en kind is beschrijfelijk mooi! Deze week de brief van Jitra (38).

Dag lief klein wonderkind,

Het is acht uur. Buiten is het donker en papa en ik drinken samen een kop dampende koffie. Ik mis je. Dat klinkt natuurlijk gek, want je bent de hele dag bij me geweest. Maar nu je heerlijk in je kleine bedje ligt, omringt door jouw zoete geur, mis ik je.

Straks als ik naar bed ga snuif ik nog even stiekem wat van die geur op. Ik denk, nee, ik weet wel zeker dat dat geurtje mijn lievelingsgeur is. Dat was het ook van je grote zussen en je broer. Maar van jou is het misschien nog wel mijn allerlievelingste. Want bijna had je daar helemaal niet gelegen. Bijna had ik die geur nooit opgesnoven. Bijna had je niet bestaan.

‘Jouw ontwikkeling leek niet goed te gaan. Papa en ik moesten terug naar huis om na te denken’

De dokter keek ons met bezorgde blik aan toen jij nog in m’n buik zat. Het was niet goed. Jouw ontwikkeling leek niet te gaan zoals dat moet en de kans dat je ziek zou zijn was best groot. Papa en ik moesten terug naar huis om na te denken. Er moesten ook andere dokters gaan kijken en dat moesten ze dan doen door jou een beetje te plagen. Dat was niet lief en misschien zou je daar nog wel veel zieker van worden. Toch moesten we daar toch over na denken.

Duizend kusjes

Maar jij en ik hadden toch al lang een afspraak? Jij en ik waren al vanaf het eerste moment door pure liefde aan elkaar verbonden. Wij zouden samen liedjes zingen, wij zouden samen ijsjes eten, wij zouden duizend kusjes geven op zondagochtend in het grote bed.

Dus die dokter had het mis. Dat kon niet anders. Wat zij zag, of eigenlijk wat ze niet zag, was een foutje. Ze had haar verkeerde bril op of haar verkeerde been naast het bed gezet die ochtend.

‘Als je moet praten over dingen die pijn doen, dan word je daar heel verdrietig van’

Verdriet

Toch moesten papa en ik gaan praten. Heel veel praten. En heel veel huilen, dat ook. Want als je moet praten over dingen die pijn doen dan word je daar heel verdrietig van. En wij waren verdrietig.

Na een week kwamen we terug bij de dokter en ik voelde me koud en heel verdrietig. Ik voelde ook dat jij het koud had en dat je niet zo goed wist waarom we nou allemaal zo verdrietig waren, waarom we helemaal niet dansten en waarom ik geen vrolijke liedjes voor je had gezongen. Ik moest gaan liggen en de dokters kwamen om jou en mij te plagen. Wat waren we zenuwachtig, weet je nog? Toen was daar ineens jouw snoetje. Op het grote scherm boven mijn hoofd mocht ik mee kijken met wat de dokter zou gaan doen.

Een lach in mijn hart

Maar de dokter ging niks doen. Ze keek je aan en jij keek terug. Met je vrolijke, mooie koppie keek je terug, alsof je wilde zeggen dat ze nog wat beter moest kijken. Dat deed de dokter. Samen met nog twee andere dokters keken ze heel lang en heel goed naar jou. En toen ineens moest ik heel hard huilen. Niet van verdriet, maar omdat de dokters zeiden dat het juist heel goed met jou ging.

De dokter van de vorige keer had het wel goed had gezien maar in de afgelopen week was er iets heel bijzonders met jou gebeurd. De dokters wilden niet meer verder onderzoeken. En ik sprong van het doktersbed af met tranen en een lach. Een lach op mijn gezicht en een lach in mijn hart. En die lach zit er nu nog steeds. Want ik zit hier en jij ligt boven. In jouw kleine bedje omringd door jouw zoete geur. Mijn allerlievelings geur.

Dankjewel lief klein wonderkind, dankjewel dat je bestaat!

Duizend kusjes,
Mama.

Wat wil jij je (ongeboren) baby vertellen? Wat wens je hem of haar toe? Wat zijn je dromen en je angsten? Schrijf je baby een brief en mail hem naar redactie@fammebaby.nl. Wie weet, staat jouw verhaal dan binnenkort hier op Famme Baby.